ŁAMIĄC CHLEB BIBLIJNY Modlitewne spotkania z Pismem Świętym

 

 

Łamiąc chleb biblijny…

 

 

Ks. Józef Łach

 

 

ŁAMIĄC CHLEB BIBLIJNY

 

Modlitewne spotkania z Pismem Świętym

 

 

Rzeszów 2007

 

 

Druk: „Bonus Liber” Sp. z o.o.

 

Słowo wstępne Księdza Biskupa

 

Wprowadzenie

 

 

Zgodnie z nauką wielu Ojców Kościoła Sobór Watykański II słusznie pouczył, iż ‘rodzina jest niejako małym kościołem przez wzajemną miłość i wspólnie zanoszoną modlitwę do Boga”. Oprócz tego czytamy w Konstytucji o Objawieniu Bożym (Dei Verbum)[1], iż tenże „Sobór święty usilnie i szczególnie upomina wszystkich wiernych…, by przez częste czytanie Pisma św. nabywali „wzniosłego poznania Jezusa Chrystusa” (Flp 3,8). „Nieznajomość Pisma św. jest nieznajomością Chrystusa”
(Św. Hieronim). Niech więc chętnie do świętego tekstu przystępują czy to przez świętą Liturgię, przepełnioną Bożymi Słowami, czy przez pobożną lekturę, czy przez odpowiednie do tego instytucje i inne pomoce, które za aprobatą i pod opieką pasterzy Kościoła wszędzie w naszych czasach chwalebnie się rozpowszechniają. Niech jednak pamiętają, że modlitwa towarzyszyć powinna czytaniu Pisma św., by ono było rozmową między Bogiem a człowiekiem. Gdyż „do Niego przemawiamy, gdy się modlimy, a Jego słuchamy, gdy czytamy boskie wypowiedzi”
(Św. Ambroży). Jan Paweł II zaś dodał, iż „przyszłość ludzkości prowadzi przez rodzinę” i ona „jest drogą dla Kościoła” i to „pierwszą i najważniejszą”[2].

Te i inne wypowiedzi zainspirowały powstanie tej książki, która została złączona z rokiem liturgicznym Kościoła katolickiego począwszy od Wielkiego Postu poprzez Wielkanoc, Zielone Święta, uroczystość Ciała i Krwi Pańskiej, święta Maryjne czy innych świętych, Adwent i Boże Narodzenie. Zawiera ona inne modlitewne refleksje na temat „Modlitwy Pańskiej” czy „Błogosławieństw” czy „Drogi wszystkich ludzi” czy też „modlitewnego oczekiwania Kościoła na powtórne przyjście Zbawiciela” (Marana tha) oraz refleksji biblijnej na zakończenie Roku kalendarzowego noszącej znów tytuł: „Jak szybko płynie życie”.

Te modlitewne spotkania z Pismem św. w rodzinie mogą służyć innym grupom modlitewnym a zwłaszcza kręgom biblijnym w organizowaniu spotkań biblijnych czy nabożeństw Słowa Bożego w parafii czy poza nią, a nawet do indywidualnego odmawiania jako ubogacenie naszej modlitwy prywatnej wersetami Słowa Bożego. Idzie o to, aby „całe Pismo św. stawało się nie tylko uważną lekturą, lecz także modlitewnym spotkaniem człowieka z Bogiem[3].

Jedna z grup modlitewnych: „Bibel-Gebetskreis” z którą spotkałem się w Austrii w Ober-Grafendorf odbywała comiesięczne spotkania pod hasłem: „Dzielić się Biblią – dzielić się wiarą”. Byli na te wieczory modlitewne zapraszani wszyscy chętni, zwłaszcza młode małżeństwa. Pracowali oni wg 7 punktowego schematu[4]. Może ona nam również służyć jako wzór czy pomoc. Najpierw zapraszamy Boga. Otwieramy się na Jego obecność wśród nas (1). To czyni jeden albo dwóch uczestników spotkania. Następnie czytamy tekst biblijny. (2) Wszyscy tekst wyszukują w Biblii i jeden z uczestników głośno odczytuje dany tekst biblijny. Wypowiadamy słowa, zdania, zwroty w ci-szy, które nas poruszyły. Możne je wypowiadać także głośno, albo wypisać na kartonie flamastrem zwłaszcza wtedy, gdy grupa ma niewielu uczestników i gromadzi się przy stole (3). Pozwalamy Bogu w ciszy do nas mówić. Można to czynić z zegarkiem w ręku tj. określony czas, albo spontanicznie jak długo uczestnicy tego chcą. (4) Wymieniamy głośno nasze doświadczenia, które w naszej duszy powstały pod wpływem spotkania ze Słowem Bożym. (5). Mówimy na temat naszych zadań (6).
W końcu modlimy się spontanicznie i wspólnie (7). Jeśli jest obecny kapłan w grupie udziela on na zakończenie błogosławieństwa Kościoła, albo czynią to sami uczestnicy Księgą Słowa Bożego (Pisma św.). Całość można zakończyć stosowną pieśnią albo odpowiednim Psalmem.

Oby te wszystkie moje refleksje modlitewne i doświadczenia grup apostolskich Kościoła austriackiego w dzieleniu się z innymi „chlebem biblijnym” – chlebem „wiary i miłości” zaowocowały również na ziemi z której wyszedłem i przyniosły „stokrotny plon” zwłaszcza w kształtowaniu „Chrystusowego oblicza” polskiej rodziny.

 

W 25-lecie kapłaństwa

Autor

 

 

 

 

 

 

Wielki Post

 

 

      Wprowadzenie

 

Rok rocznie Kościół zaprasza na w Wielkim Poście do przeżywania tajemnicy paschalnej: Męki, śmierci i Zmartwychwstania Jezusa, wzywając nas w tym czasie przede wszystkim do nawrócenia (pokuty) i odnowienia naszego chrześcijańskiego życia w świetle Słowa Bożego. Nawołuje nas także do intensywniejszej i częstszej modlitwy, do dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego i owocniejszego przyjmowania sakramentów św., które odnawiają albo powiększają w nas życie Boże.

 

 

      Wstęp

 

  1. Bóg do nas mówi: „W czasie stosownym wysłucham cię,
    w dniu zbawienia przyjdę ci z pomocą” (Słowo Boże).
  2. Oto teraz jest ten stosowny czas, teraz jest właśnie dzień zbawienia[5]
  3. Prośmy więc Chrystusa o potrzebne łaski dla naszej modlitewnej wspólnoty:

Módlmy się: Pomóż nam pojednać się z Bogiem; Ty, który sam nie znałeś grzechu, ale dla nas stałeś się „grzechem”
i przez swoją Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie, które dobrowolnie przyjąłeś jako ofiarę a nasze niesprawiedliwości
i brak posłuszeństwa, abyśmy mogli dostąpić odpuszczenia grzechów i cieszyć łaską życia z Tobą. Który żyjesz…

  1. Oto teraz jest ten stosowny czas…
  2. „Wstań ty, który śpisz, i powstań ze snu śmierci (grzechów), a Chrystus niech będzie twoim światłem (życiem)”.
  3. Oto teraz jest ten stosowny czas…

(Można dodać:)

  1. Módlmy się: Panie, nasz Boże, Twoja łaska niech nam towarzyszy, a Twoja obecność niech nas wspiera, abyśmy rozpoczynając z Tobą to modlitewne spotkanie z pismem Świętym wytrwali do końca i zebrali owoce, które pomogły by nam lepiej żyć i pracować, a przede wszystkim osiągnąć wspólnotę życia z Tobą i Twoim ojcem, i Duchem Świętym na wieki.
  2. Amen.

 

 

  1. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”

 

Słowo Boże: Ez 18,31-32; Ef 4,22a.23-24; Mk 1,14b-15

(Chwila ciszy na modlitewną refleksję)[6]

 

Wołanie o wiarę i ducha pokuty:

  1. Nie zatwardzajcie serc waszych; otwórzcie je na głos Pana!”
  2. Słuchajcie głosu Pana; nie zamykajcie serc przed Nim!”
  3. Chodziliśmy wieloma drogami, które niejednokrotnie nas zwiodły swym blaskiem prowadząc do śmierci. Pan wzywa nas na drogę, która prowadzi do życia.
  4. Słuchajcie głosu Pana; nie zamykajcie serc przed Nim!”
  5. Pan głosi nam Słowo Prawdy; Słowo pochodzące z ust Bożych przez które możemy żyć.
  6. Słuchajcie głosu Pana; nie zamykajcie serc przed Nim!”
  7. Spotykamy wiele świateł, które nas nęcą i przyciągają do siebie oraz niejednokrotnie okłamują. Pan woła nas, abyśmy za Nim szli. On jest tylko prawdziwym światłem. Kto za Nim idzie, nie chodzi w ciemności; Jego światło (Ewangelii) prowadzi do prawdziwego i wiecznego życia.
  8. Słuchajcie głosu Pana; nie zamykajcie serc przed Nim!”
  9. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Ty powiedziałeś: „Ja Jestem Drogą, Prawdą i Życiem; kto za Mną idzie, nie będzie pozostawał w ciemności. Wesprzyj nas, abyśmy szczerze
    i prawdziwie się nawrócili i stali się nowymi ludźmi chodzącymi ścieżkami Twojej Ewangelii. Amen.

 

 

  1. „Woda na życie wieczne”

 

Słowo Boże: Ez 7,1.8-9.12; 36,24-26.28; Rz 6,2-4; J 4,14

 

Wołanie o odnowienie w nas łask chrztu świętego:

  1. Wielbimy Ciebie, Boże, wszechmogący Ojcze, ponieważ stworzyłeś wodę, aby służyła nam jako środek do oczyszczenia i życia. W sakramencie chrztu uczyniłeś wodę znakiem oczyszczenia z grzechów i nowego życia.
  2. Wielbimy Ciebie, wysławiamy Cię!
  3. Wielbimy Ciebie, Boże, wszechmogący Ojcze, ponieważ
    w sakramencie chrztu otrzymaliśmy moc Twojego Ducha, abyśmy mogli przynieś owoce na życie wieczne.
  4. Wielbimy Ciebie, wysławiamy Cię!
  5. Wielbimy Ciebie, Boże, wszechmogący Ojcze, ponieważ pozwoliłeś nam pić ze źródła „wody żywej – wody zbawienia i zaspokoiłeś nasze pragnienie życia wiecznego.
  6. Wielbimy Ciebie, wysławiamy Cię!
  7. Wielbimy Ciebie, Boże, wszechmogący Ojcze, ponieważ przez Syna Swego Jezusa Chrystusa do swego ludu zaliczyłeś, a z „otwartego boku przebitego włócznią żołnierza”,
    z którego wypłynęła „krew i woda” znak śmierci i zmartwychwstania zrodziłeś Kościół. Stał się on świadkiem śmierci i zmartwychwstania i prasakramentem zbawienia wszystkich ludzi po wszystkie dni aż do skończenia świata.
  8. Wielbimy Ciebie, wysławiamy Cię!
  9. „Zostaliśmy ochrzczeni w jednym Duchu, aby stanowić jedno Ciało…” (św. Paweł). Ty, Boże, wypełniasz te pragnienia „mistycznego Ciała” (Kościoła) przez Twego Ducha, który zrodził nas do prawdziwej miłości, a wyzwalając z niewoli grzechu uczynił nas „wolnymi dziećmi” Twojej „obietnicy zbawienia” wszystkich ludzi. Posyłasz nas jako świadków tej „radosnej Nowiny” do całego świata.
  10. Wielbimy Ciebie, wysławiamy Cię!
  11. Kto został ochrzczony umarł dla grzechu. Dlatego nie powinien dopuszczać się zła. Powinien z nim walczyć tak jak Chrystus. Nigdy (jednak) zła złem nie zwyciężysz, tylko dobrem” (św. Paweł).
  12. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  13. Zostaliśmy do tego umocnieni nie tylko w sakramencie chrztu, ale przede wszystkim w sakramencie bierzmowania. Wtedy Duch Pana umocnił nas głównie do walki ze złem.
  14. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  15. Eucharystia łączy nas z Bogiem i między sobą (Komunia). Ta łączność odnawia w nas siły do czynienia dobra. Apostoł Narodów (św. Paweł) przestrzega: „Strzeżcie się, abyście darów Bożych nie przyjmowali na próżno”.
  16. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  17. W sakramencie Pokuty Bóg ofiaruje nam przebaczenia grzechów. Możemy rozpocząć znowu całkiem nowe życie. Często słyszymy słowa: „przebaczę, ale nie zapomnę tego, co mi uczyniłeś złego”. Bóg i jego przebaczenie w Sakramencie Miłosierdzia (Pojednania) idzie dalej, nie tylko zapomina
    o naszych grzechach, nie tylko naprawia nas jak roztłuczone naczynie, ale czyni wszystko całkiem „nowe” (Kard.
    S.J. Sucnes).
  18. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  19. Po spowiedzi prosimy Cię, Panie o dary rozróżniania między dobrem i złem. Panie udziel nam do tego trudnego dzieła darów Twojego Ducha: mądrości, rozumu, rady i umiejętności.
  20. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  21. Prosimy Cię także o siłę przeciwstawiania się złu. Panie udziel nam w tym celu w pełni darów Twego Ducha: męstwa, pobożności i bojaźni Bożej.
  22. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  23. Prosimy Cię, abyśmy mogli być w pełni, według naszych uzdolnień świadkami Twojej Ewangelii i nieśli ją wszędzie
    i wszystkim. Panie ześlij na nowo, w pełni Twego Ducha sprawiedliwości i świętości.
  24. Chcemy być z Bogiem i Jemu wyłącznie służyć!
  25. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, który zapoczątkowałeś
    w nas życie Boże w sakramencie chrztu i uzdolniłeś nas do walki ze złem, umacniając te dary w sakramencie bierzmowani i w Eucharystii, prosimy Cię, odnów w nas te dary przez sakrament Pokuty i pozwól nam wzrastać w sprawiedliwości i świętości, który żyjesz i pozostajesz w Kościele” po wszystkie dni, aż do skończenia świata”.
  26. Amen.

 

 

  1. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną

   sprawiedliwości…”

 

Słowo Boże: Rdz 50,14a.15.19-20; Ef 6,14-18; Mt 5,6.11-12

 

Wołanie o mocną wiarę, niezłomną nadzieję i wielkoduszną miłość:

  1. Prosimy Ciebie, Panie Jezu odnów i umocnij w nas te dary, które jako Twoi wyznawcy powinniśmy posiadać, aby „świat uwierzył” (J)

Odnów i umocnij w nas dar wiary, abyśmy mogli ją głosić światu i umacniać nią naszych braci”.

  1. Ciebie prosimy…
  2. Odnów i umocnij w nas dar nadziei, abyśmy nigdy nie zwątpili w osiągniecie zbawienia, które zostało zaofiarowane
    i zapoczątkowane w nas przez Jezusa w sakramencie chrztu, a które powinniśmy nieść z radością wszystkim ludom.
  3. Ciebie prosimy…
  4. Odnów i umocnij w nas dar miłości, którą rozlewasz nieustannie w naszych sercach i naszych „braci”, tych, którzy są „blisko i daleko” przez Twego Ducha Miłości, abyśmy wszyscy” życie mieli i mieli je w obfitości.
  5. Ciebie prosimy…
  6. Ojcze nasz, który jesteś w niebie:
  7. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
  8. Przyjdź Twoje królestwo miłości, sprawiedliwości i pokoju.
  9. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
  10. Pozwól nam zgadzać się z Twoją wolą i wypełniać ją tak jak wypełniają aniołowie w niebie i święci na ziemi.
  11. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
  12. Naucz nas dzielić się z potrzebującymi Twoim chlebem, abyśmy na wzór pierwszych chrześcijan mieli „jedno serce”
    i ożywiał nas zawsze ten sam „jeden Duch” (por. Dz 4,32).
  13. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
  14. Módlmy się: Boże, wszechmogący Ojcze, ponieważ przez chrzest zostaliśmy w śmierci Jezusa pogrzebani grzechom,
    a w jego zmartwychwstaniu powstaliśmy do nowego życia, błagamy, abyśmy na nowo odnowieni i umocnieni przez wielkanocne sakramenty trwali w nowości życia na wieki. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
  15. Amen.

 

 

 

  1. W łączności z kościołem – Nowym Ludem Bożym

 

Słowo Boże: Pwt 32,1-7a (Ps 87); Ap 21,9-11.14-23-24;
Mt 28,16-20

 

Wołanie o zwiększenie swej odpowiedzialności za Kościół:

  1. Spodobało się Bogu prowadzić ludzi do zbawienia nie pojedynczo, ale tworząc lud… (S. Wat. II). Dzięki Jego łaskawości jesteśmy Ludem Bożym.
  2. Cieszmy się i radujmy w Panu.
  3. Pan kocha swój Lud – swoje Miasto – Jerozolimę.
  4. Cieszmy się i radujmy w Panu.
  5. Przyjdźcie wszyscy, którzy „tutaj się urodzili” (Ps 87).
  6. Cieszmy się i radujmy w Panu.
  7. Jezus Chrystus powołał swój Kościół, aby był Nowym Ludem Bożym – Nowym Świętym Miastem – nową Jerozolimą zdążając do niebieskiej Jerozolimy.
  8. Pozwól nam uwierzyć w przyszłość Kościoła i poznać jego cel.
  9. Kościół został powołany do tego, aby być „znakiem nowej Jerozolimy” dla wszystkich narodów.
  10. Pozwól nam uwierzyć w przyszłość Kościoła i poznać jego cel.
  11. Pomóż nam być jedno, aby świat uwierzył, i aby orędzie zbawienia łatwiej dotarło do wszystkich ludzi.
  12. W. Pozwól nam uwierzyć w przyszłość Kościoła i poznać jego cel.
  13. Kościół został zbudowany na fundamencie Apostołów. Umocnij nas w prawdziwej apostolskiej wierze. Spraw, aby ona była zawsze żywa przez autentyczną wiarę wszystkich członków Kościoła.
  14. Pozwól nam uwierzyć w przyszłość Kościoła i poznać jego cel.
  15. Ty umiłowałeś swój Kościół aż do końca… Pomóż nam być zwiastunami Twojej odwiecznej Miłości.
  16. Pozwól nam uwierzyć w przyszłość Kościoła i poznać jego cel.
  17. Wierzymy w jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół.
  18. Pozwól nam uwierzyć w przyszłość Kościoła i poznać jego cel.
  19. I w powszechne zmartwychwstanie żywych i umarłych oraz w życie wieczne. Amen.

 

 

  1. „Miłujcie się wzajemnie” (Miłość do bliźnich)

 

Słowo Boże: Iz 58,-7.10.12; Jk 2,14.13-17; J 13,1.4-17.34-35

 

Wołanie o dobroć i miłość.

  1. Chrystus w Ewangelii utożsamia się z ludźmi, zwłaszcza biednymi i potrzebującymi. Czyniąc dobro bliźniemu,
    a zwłaszcza pomagając biednym i potrzebującym wyświadczamy to dobro samemu chrystusowi, który w dniu Sądu nie zapomni nawet o „kubku zimnej wody” podanym spragnionym pomocy bliźnim.
  2. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.
  3. „Byłem głodny, a daliście mi jeść; byłem spragniony, a daliście mi pić”.
  4. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.
  5. „Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi,
    a przyodzialiście Mnie.
  6. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.
  7. „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu,
    a przyszliście do Mnie”.
  8. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.
  9. „To jest prawdziwy post… dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz przyodziać i nie odwrócić się od współziomków”
    (I czyt.)
  10. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (por. Mt 25,35nn).
  11. W tej chwili modlitewnego rozważania Pisma św. dajmy ludziom biednym i potrzebującym te ary, które dać możemy, a mianowicie „owoc naszych warg i myśli”, czyli módlmy się za tych ludzi, którzy najbardziej potrzebują pomocy:

Módlmy się za ludy w Ameryce Łacińskiej, w Afryce,
w Azji i w Oceanii. Panie Jezu uwolnij ich od głodu, chorób i wojny.

  1. Ciebie prosimy…
  2. Módlmy się za wiele posiadających i bogatych w tych krajach świata. Panie Jezu daj im zrozumienie, aby swymi dobrami i bogactwem służyli Tobie w biednych i potrzebujących..
  3. Ciebie prosimy…
  4. Módlmy się za bogate kraje i rządzących nimi. Panie Jezu udziel im ducha wielkoduszności i szczodrobliwości.
  5. Ciebie prosimy…
  6. Módlmy się za wszystkich przyczyniających się do rozwoju gospodarczego i duchowego krajów biednych i potrzebujących. Panie Jezu uczyń ich zwiastunami dobra i pokoju, sprawiedliwości społecznej oraz wspomagaj ich w tym dziele miłości.
  7. Ciebie prosimy…
  8. Módlmy się jeszcze za nas tutaj zgromadzonych. Panie Jezu spraw, aby nasze modlitwy i ofiary przyczyniły się do prawdziwego pokoju i zbawienia całego świata, zwłaszcza najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących.
  9. Ciebie prosimy…
  10. Módlmy się: ojcze nasz, który jesteś w niebie, błogosław ludziom, którzy stworzyłeś. Daj im wszystko co potrzebują do godnego życia na ziemi. Strzeż ich od wszelkiego zła, zwłaszcza głodu, ognia, trzęsień ziemi i innych klęsk życiowych. Prowadź ich i nas zawsze drogą zbawienia. Przez Chrystusa, naszego Pana.
  11. Amen.

 

  1. „W krzyżu zbawienie…”

 

Słowo Boże: Lb 21,6-9; Flp 2,5-11; 3.14-15

 

  1. Krzyż jest najwyraźniejszym znakiem chrześcijaństwa. On przede wszystkim oznacza i daje zbawienie. Powinniśmy go kontemplować i coraz lepiej poznawać, aby zbawienie, które na nim zawisło stało się naszym udziałem i całego świata.
  2. Krzyżu Chrystusa bądźże pozdrowiony[7].
  3. Syn Boży stał się człowiekiem głównie dla tej „godziny krzyża”. Wybrał ją Jezus dobrowolnie, aby przez swoją śmierć uwolnić nas od śmierci wiecznej. Zawisł na drzewie krzyża, abyśmy „mieli życie” (J). Na drzewie rajskim śmierć wzięła początek, na drzewie krzyża powstało nowe życie” (Prefacja wielkopostna).
  4. Krzyżu Chrystusa Bądźże pozdrowiony.
  5. Ukąszenie „starodawnego węża” (szatana) w raju było dla nas podobnie jak dla Izraelitów na pustyni śmiertelne
    (I czyt.). Śmierć Pana Jezusa na krzyżu stała się dla nas znakiem i drogą do zwycięstwa nad śmiercią, grzechem i szatanem. Chrystus stał się prawdziwym „drzewem życia”, którego „liście służą do lecenia narodów” (Ap 22,2).
  6. Krzyżu Chrystusa Bądźże pozdrowiony.
  7. Krzyż Jezusa przypomina nam także miłość Zbawiciela do ludzi, który „do końca nas umiłował” (J). Jego krew i święte rany stały się cenniejsze od złota. Wpatrując się w święte rany Zbawiciela prośmy Go o odpuszczenie grzechów i wieczne zbawienie. Przez świętą ranę Twojej lewej dłoni:
  8. Panie zmiłuj się nad nami[8].
  9. Znak krzyża umieszczamy w naszych kościołach, mieszkaniach, w szpitalach, w zakładach pracy. Widzimy go na karetkach pogotowia i w wielu innych miejscach. Odznacza się nim ludzi najbardziej zasłużonych itp. Panie Jezu umocnij nas, abyśmy po wszystkie dni naszego życia tego znaku miłości i zbawienia nigdy się nie bali. Przez świętą ranę Twojej lewej stopy:
  10. Panie zmiłuj się nad nami.
  11. Krzyż jest pogardzany przez wielu. Bywa przeklinany i podeptany. Panie Jezu daj nam siłę, abyśmy w godzinach prześladowań krzyża przyznali się do Ciebie i Twego świętego znaku miłości i zbawienia. Przez świętą ranę Twojej prawej stopy.
  12. Panie zmiłuj się nad nami.
  13. Krzyż przypomina nam i wzywa nas, abyśmy dopełnili cierpień Chrystusa” (św. Paweł). Panie Jezu pomóż nam, abyśmy krzyż naszych obowiązków, pracy, życia i cierpień oraz śmierci brali na siebie w duchu posłuszeństwa i wypełnienia woli Bożej i przez to Ciebie naszego Mistrza i Pana naśladowali: Przez świętą ranę Twego boku:
  14. Panie zmiłuj się nad nami.
  15. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, posłuszny woli Ojca w Duchu Świętym ofiarowałeś przez Swoją śmierć na krzyżu całemu światu życie; uwolnij nas od wszystki8ch grzechów i wszelkich niegodziwości; pomóż, abyśmy Twoje przykazania wiernie wypełniali i nie pozwól nam oddalić się od Ciebie i Twego znaku miłości i zbawienia. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  16. Amen[9].

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Siedem słów Jezusa na krzyżu

 

 

Wprowadzenie

 

Krzyż… „trudno spotkać znak bardziej rozpowszechniony. Jest to znak dodawania i mnożenia w rachunkach, znak zaszczytnej nagrody w służbie wojskowej i cywilnej, znak śmierci na klepsydrach i nagrobkach, znak wiary na wieżach i sztandarach, znak cierpienia w świadomości ogółu ludzi, nie tylko wierzących. Aż opatrzył się ten znak i spowszedniał tak dalece, że przestaje już wywierać głębsze wrażenie. Człowiek wierzący na pewno darzy go szacunkiem, ale może tylko jako czcigodną pamiątkę. Podczas, gdy krzyż nie jest pamiątką: jest i będzie rzeczywistością wciąż żywą i znakiem życia, które wciąż się odradza”[10].

Dzieło krzyża, a zwłaszcza słowa Zbawiciela z krzyża powszechnie uznawane za ostatnią Jego wolę (testament) stanowią
w ewangeliach jakby podsumowanie i streszczenie wszystkich innych dzieł i słów Jezusa z Nazaretu. Dzieł Jezusa i Jego słów nie można w pełni zrozumieć bez krzyża. Również sam Jezus nie może być do końca zrozumiały bez tego znaku zbawienia i dzieła, które stanowi sumę i streszczenie wszystkich innych dzieł, a zwłaszcza bez słów krzyża, które stanowią apogeum Jego ewangelizacji.

Tak samo nie można być w pełni człowiekiem, a zwłaszcza chrześcijaninem (wyznawcą Chrystusa) bez zrozumienia tajemnicy krzyża Jezusowego (zob. Mk 7,31-37)[11]

      Modlitewny wstęp

 

  1. Panie Jezu chcemy rozważać i zrozumieć Twoje słowa, które wypowiedziałeś w „ostatniej godzinie Twojej Męki na krzyżu.
  2. „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” (Ew.)
  3. Dzisiaj, ponieważ chcemy wsłuchiwać się w Twoje słowa wypowiedziane na krzyżu nie zamykaj naszych serc, lecz je szeroko otwórz.
  4. „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”.
  5. Panie, Twoje słowa są „duchem i życiem”. Tylko Ty sam masz „Słowa żywota wiecznego”.
  6. „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”.

 

 

  1. „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią”

 

Słowo Boże: Iz 50,6-7; Flp 2,5-7; Łk 23,33.34a

 

  1. Pan Jezus cierpliwie znosił zło, które żołnierze zadali Mu przygotowując Go do ukrzyżowania. Żołnierze z pewnością nie oszczędzali Go, ponieważ był „znienawidzony” przez lud, starszych i uczonych w Piśmie, faryzeuszy i saduceuszy. Tym bardziej oni jako „obcy” okrutnie go traktowali. On zachowywał się w sposób dotąd nie spotykany. Modlił się za nich i prosił o przebaczenie im win u Swego Ojca.

Z woli Ojca zrzucono na Jezusa wszelkie zło i grzechy, począwszy od grzechu i zła Adama, a skończywszy na grzechu i złu ostatniego człowieka jaki będzie żył na świecie. Jezus zniósł to „wszelkie zło i grzechy” nadzwyczaj cierpliwie. Mimo, że żołnierze torturowali Go w tak okrutny sposób to Jezus przyjął to jako wyraz woli Ojca dla zbawienia całego grzesznego rodzaju ludzkiego.

Jezus więc prosił Ojca nie tylko o przebaczenie win, tym, którzy zadawali Mu śmiertelne rany i katusze, ale również wszystkim grzesznikom, którym często brakuje rozeznania, co jest dobre, a co jest złe.

Także razem ze Zbawicielem powinniśmy często prosić ojca niebieskiego o przebaczenie nam naszych win i całego świata.

  1. Odpuść nam nasze winy.
  2. Szczepan „widział niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga” i mówił: „Panie, nie poczytaj im tego grzechu!” (Dz)
  3. Odpuść nam nasze winy[12].
  4. Módlmy się: Panie Jezu dałeś nam przykład na krzyżu, że powinniśmy przebaczać i modlić się o przebaczenie. Pozwól nam to tak czynić jak Twój pierwszy świadek św. Szczepan. Udziel nam siły do przebaczania tym, którzy nam uczynili zło, abyśmy mogli również otrzymać Twoje przebaczenie:
  5. Amen.

 

 

  1. „Jeszcze dziś, ze mną będziesz w raju”

 

Słowo Boże: Iz 51,14; 52,3.13-15; Flp 2,8-11; Łk 23,41-43

 

  1. Jezus jest naszym „nowym Bratem”. On jest w pełni i do końca” Emmanuelem” tzn. „Bogiem z nami”, ponieważ
    z naszymi grzechami idzie, aż na śmierć. Gdy On idzie
    z nami, to powinniśmy z Nim także tą drogą iść. Jego droga prowadzi bowiem do życia. To jest również nasza droga!
  2. „Jeśli z Chrystusem umarliśmy dla grzechu, to będziemy także z Nim żyli” (św. Paweł).
  3. Kiedy jesteśmy niewierni, to On pozostaje zawsze wierny, ponieważ nie może samego siebie okłamywać (por. św. Paweł).
  4. „Jeśli z Chrystusem umarliśmy dla grzechu, to będziemy także z Nim żyli”.
  5. Módlmy się: Panie Jezu, który zrównałeś się z ludźmi dzieląc ich los śmierci, pozwól nam w Twoją obietnicę raju (życia) wierzyć, iż będziemy z Tobą żyć. Bądź z nami w godzinie naszej śmierci, ponieważ Ty jesteś Jedyną Drogą, Prawdą i Życiem na wieki wieków:
  6. Amen.

 

 

  1. „To jest Twój syn – To jest Twoja Matka”

 

Słowo Boże: Lm 1,12.16-17; Ap 12,4c-11b; J 19,26-27a

 

  1. Związek (przymierze) krwi i ciała; ducha i wiary; miłości
    i życia zapoczątkowany w tajemnicy Wcielenia (Zwiastowania) osiąga swoją „pełnię” w tajemnicy krzyża.
  2. „Oto ja służebnica Pana mego, niech mi się stanie według Twego słowa” (Ew.)
  3. Zbliżenie Boga do ludzi, i ludzi do Boga oraz zbratanie ludzi między sobą zapoczątkowane w sposób wyjątkowy w tajemnicy Wcielenia osiąga na Golgocie swoje apogeum.
  4. „A Słowo Ciałem się stało i zamieszkało między nami” (Ew.)
  5. Krwią Chrystusa zostaliśmy oczyszczeni i pojednani z Bogiem i przez nią staliśmy się wszyscy „krewnymi” tzn. braćmi i siostrami; synami i córkami…

„Jeden jest wasz Mistrz; wy zaś wszyscy jesteście braćmi…” (Ew.)

Przyjmijcie się wzajemnie jak was przyjął Chrystus… (por. św. Paweł).

  1. Zdrowaś Maryjo…
  2. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Twoja Matka jest także naszą Matką; Twoi bracia i siostry są naszymi braćmi i siostrami. Pozwól nam prowadzić takie życie, abyśmy zawsze trwali w tej „świętej wspólnocie” teraz i na wieki wieków:
  3. Amen.
  4. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”

 

Słowo Boże: Iz 49,14.-4ab, Hbr 10,5-7; Mt 27,46-47

 

  1. „Mąż boleści”, Jezus z Nazaretu, Syn Boży i Syn Maryi jak cierpiący Sługa Jahwe zawisł na drzewie krzyża miedzy niebem, a ziemią w opuszczeniu i w samotności. Cierpienia
    i męki śmiertelne przekroczyły granice ludzkiej wytrzymałości. Jezus w tym opuszczeniu i samotności korzysta ze słów modlitwy cierpiącego i opuszczonego przez wszystkich Sługi Jahwe ST autora Ps 22.

Wszyscy opuszczeni i cierpiący powinni w tych słowach Psalmisty i Zbawiciela szukać nadziei i punktu oparcia. Tą modlitwą módlmy się razem ze Zbawicielem do Boga Ojca za wszystkich cierpiących, opuszczonych, samotnych, nieszczęśliwych, pozbawionych nadziei życia, umierających.

  1. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.
  2. „Ja zaś jestem robak, a nie człowiek; pośmiewisko ludzkie
    i wzgardzony u ludu” (Ps 22,7).
  3. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.
  4. „Moje gardło suche jak skorupa, język mój przywiera do podniebienia, kładziesz mnie w prochu śmierci” (w. 16).
  5. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.
  6. „Moje szaty dzielą między siebie i los rzucają o moją suknię” (w. 19).
  7. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.
  8. „Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja spiesz mi na ratunek! (w. 20)[13].
  9. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.
  10. „Ja zaś, gdy nad ziemię będę wywyższony pociągnę wszystkich do siebie” (Ew.)
  11. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.
  12. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, który zszedłeś do „piekła” ludzkiego cierpienia, samotności, opuszczenia i śmierci. Wspomóż nas, abyśmy tę pozorną nieobecność Boga umieli w takich chwilach przetrwać. Który znasz wszystkie cierpienia i biedy ludzkie:
  13. Amen.

 

 

  1. „Pragnę”

 

Słowo Boże: Iz 42,1-4.6-7; 1 P 4,1-2; J 19,28-29

 

  1. Wszystkie pragnienia serca Zbawiciela zawierają się w tym słowie: „Pragnę”. Natomiast wszystkie rozczarowania i zawody zawierają się w napoju jaki podano Jezusowi tj. „occie”.
  2. „Boże mój spragniony jestem Ciebie” (por. Ps 42).
  3. Pragnienia ludzkiego serca są większe niż wartości lub pseudo wartości jakie może zaofiarować człowiekowi świat, zwłasz-cza ten, który w Ewangelii Jezusowej jest synonimem zła.
  4. „Boże mój spragniony jestem Ciebie”.
  5. Człowiek pragnie nie tylko tego, co zobaczy „oko i szkiełko mędrca” (A. Mickiewicz), ale również rzeczy pozamaterialnych-duchowych, a przede wszystkim Boga.
  6. „Boże mój spragniony jestem Ciebie”.
  7. „Niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie
    w Tobie, mój Boże!” (św. Augustyn).
  8. „Boże mój spragniony jestem Ciebie”.
  9. „Jak łania pragnie wody ze strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże” (Ps 42,1).
  10. „Boże mój spragniony jestem Ciebie”.
  11. „Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego; kiedy więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże?” (w. 3)[14].
  12. „Boże mój spragniony jestem Ciebie”.
  13. „Błogosławieni, którzy są głodni i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni” (Ew.)
  14. „Boże mój spragniony jestem Ciebie”.
  15. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Ty wołałeś wszystkich spragnionych do „wody życia”. Prowadź nas do tego źródła
    i wypełnij nasze pragnienia posiadania Boga i Jego życia; teraz i na wieki.
  16. Amen.

 

 

  1. „Wypełniło się”

 

Słowo Boże: Iz 50,4-5.8-9; 1 P 2,21-25; J 19,30a

 

  1. W tym zdaniu Jezus wyjawił tajemnicę swej męki, śmierci
    i zmartwychwstania. Całe życie Zbawiciela od przyjścia na świat aż do Ostatniej Wieczerzy było naznaczone oczekiwaniem na tę „godzinę” i jej „wypełnienie”.
  2. „Abyśmy już więcej nie żyli dla siebie, ale dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał” (Z IV modlitwy eucharystycznej).
  3. W oka mgnieniu ze śmierci rodzi się życie. „Gdy ziarno pszeniczne wpadłszy w ziemię obumrze, przynosi wiele owocu” (Ew.)
  4. „Abyśmy już więcej nie żyli dla siebie, ale dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał”.
  5. „Oto idziemy do Jerozolimy i spełni się wszystko, co napisali prorocy o Synu człowieczym” (Łk 18,31).
  6. „Abyśmy już więcej nie żyli dla siebie, ale dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał”
  7. „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały” (Uczniowie
    z Emaus: Łk 24,25-26).
  8. „Abyśmy już więcej nie żyli dla siebie, ale dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał”.
  9. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, który wyprowadziłeś nas
    z niewoli grzechu i śmierci i wprowadziłeś nas na drogę „wolności dzieci Bożych”, która prowadzi ze „śmierci do życia; z ciemności do światła”. Pomóż nam, abyśmy żyli zawsze jako dzieci światłości. Który prowadzisz swój lud do „portu” zbawienia.
  10. Amen.

 

 

  1. „Ojcze w ręce Twoje oddaję ducha mego”

 

Słowo Boże: Iz 53,10-12; 1 P 3,18-22; Łk 23,45-46

 

  1. Jeszcze raz zawołał Jezus do Swego Ojca. Jezus zaufał Mu do końca. Wypełnił postanowienie Jego woli. Jezus stał się ofiarą Jego zbawczej woli. Ostatnio z siedmiu słów Zbawiciela wypowiedzianych na krzyżu może najbardziej objawia tajemnicę Jego Osoby.
  2. „Ojcze w ręce Twoje oddaję ducha mego”.
  3. Chrystus „stał się posłuszny, aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (Flp 2,8).
  4. „Bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”.
  5. „Kto pełnił wolę Ojca mego ten mi jest matką, siostrą i bratem” (Ew.)
  6. „Bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”.
  7. „Nie każdy, który Mi mówi: panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę Ojca mego, który jest w niebie” (Ew.)
  8. „Bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”.
  9. „Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” (Łk 2,49).
  10. „Bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”.
  11. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, który do końca zaufałeś Ojcu w życiu i w śmierci. Pozwól nam teraz i przyszłości,
    a zwłaszcza w godzinę śmierci wypełnić na Twój wzór wolę Twego i naszego Ojca. Który jesteś jej wykonawcą i zwiastunem na wieki wieków:
  12. Amen[15].

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wielkanocne orędzie

 

 

      Wprowadzenie

 

Życie i śmierć… śmierć i życie? Czy to tylko zmiana kolejności wyrazów… tęsknota człowieka za nieśmiertelnością… system filozoficzny…? To rzeczywistość i najważniejsza prawda wiary. „Przypominam «bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni… Chrystus umarł (jak zapowiadały Pisma) za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia… to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania? Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus – nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara”
(1 Kor 15,1-2.12b-14) – to najstarsze orędzie wielkanocne NT pochodzące już jak twierdzą bibliści z r. 49/50 po Chrystusie.

Na ten temat pisał w wierszu pt. Memento mori (Pamiętaj, że umrzesz) poeta Kazimierz Wierzyński takie strofy:

 

„Wymyśliliśmy wyścigi samochodów i wyścigi kangurów,

Wymyśliliśmy loterie, karty i ranione ambicje i chaosy uczuć,

Wymyśliliśmy radość z nieudanych wierszy przyjaciela,

Wymyśliliśmy smutek, łzy przy ukochanych oczach,

Wymyśliliśmy gapiów, nosorożców w ogrodzie zoologicznym,

Wymyśliliśmy pokazy nagich dziewczyn o nogach długich jak mila,

Wymyśliliśmy aferę Drejfusa i aferę kanału panamskiego,

Wymyśliliśmy tyle namiętności, że nie ma w nas nic prócz terroru życia,

Wymyśliliśmy systemy filozoficzne, zwycięstwa i bankructwa,

Wymyśliliśmy wojny i pomniki, generałów i pacyfistów.

Wymyśliliśmy brak czasu, aby nie pozostawać z samym sobą.

Wymyśliliśmy asekurację od wypadków w błyskawicznych ambulansach,

Wymyśliliśmy szpitale z chłodzonym powietrzem, chlorofor i eter,

Wymyśliliśmy wszystko, by zapomnieć o śmierci

I zapomnieliśmy…

I cieszymy się z utraty pamięci

I śmiejemy się z ludzi, którzy nie wymyślili nic,

Ale wierzą w inny początek i w inny koniec,

I klękają utrudzeni, twarz kryją w dłonie,

Wiedzą, co mówią przed nocą:

„Odpuść nam nasze winy…”[16]

 

Dzisiejsze modlitewne spotkanie z Pismem św. będzie poświęcone – tematowi życia po śmierci i zmartwychwstania[17].

 

 

Modlitewny wstęp:

 

  1. Twoja śmierć, o Jezu, nie była końcem wszystkiego. Twoja śmierć na krzyżu była początkiem nowego życia. Twoje (zaś) zmartwychwstanie otworzyło nam i wszystkim wierzącym w Ciebie po wszystkie aż do skończenia dziejów zbawienia drogę życia.
  2. Oto jest dzień, który Pan uczynił. Weselmy się w nim i radujmy. Alleluja!
  3. Dziękujmy Panu, bo jest dobry, a Jego łaska trwa na wieki.
  4. Oto jest dzień, który Pan uczynił. Weselmy się w nim i radujmy. Alleluja!
  5. Uchronił bowiem moje życie od śmierci, moje oczy od łez,
    a nogi od upadku.
  6. Oto jest dzień, który Pan uczynił. Weselmy się w nim i radujmy. Alleluja!
  7. Będę chodził w obecności Pana w krainie żyjących.
  8. Oto jest dzień, który Pan uczynił. Weselmy się w nim i radujmy. Alleluja!
  9. Nie umrę, ale będę żył i głosił dzieła Pana[18].
  10. Oto jest dzień, który Pan uczynił. Weselmy się w nim i radujmy. Alleluja!
  11. „A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa „o krzaku”, gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest (Bogiem) umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją” (Ew.)[19]
  12. Oto jest dzień, który Pan uczynił. Weselmy się w nim i radujmy. Alleluja!
  13. Módlmy się: Panie Jezu, dziękujemy Ci, że dla nas umarłeś
    i zmartwychwstałeś. Przez Twoją śmierć odniosłeś zwycięstwo także nad naszą śmiercią, a przez Twoje Zmartwychwstanie na nowo stworzyłeś życie. Rozszerz w nas wiarę
    w nowe życie. Otwórz nasze serca i umysły na wielkanocne orędzie, abyśmy „oczyma wiary” już dziś oglądali chwałę Twego Zmartwychwstania. Który żyjesz i królujesz na wieki.
  14. Amen[20].

 

  1. Błogosławieni, którzy uwierzyli w nowe życie i w zmartwychwstanie

 

Słowo Boże: J 20,27-29[21]

 

  1. Zobaczyć Jezusa Zmartwychwstałego, z Nim się spotkać to zrozumiałe życzenie i gorące pragnienie nie tylko Apostołów
    i Tomasza. „Widzieliśmy Pana” – stwierdzają Apostołowie,
    a wcześniej niewiasty. Tomasz nie zobaczył Pana i chciał uwierzyć w zmartwychwstanie. Pan przychodzi specjalnie ze względu na Tomasza i Apostołów m.in. po to, aby przeprowadzić ich z płaszczyzny zmysłów do płaszczyzny wiary i zaufania. Wyrażają to słowa Zmartwychwstałego: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli…” (Ew.). Św. Tomasz podwójnie szczęśliwy, ponieważ „zobaczył i uwierzył” wyraża swój entuzjazm w stosunku do Zmartwychwstałego słowami: Pan mój i Bóg mój”. I my również jako wierzący w Jego chwalebne Zmartwychwstanie wołajmy do Niego: „Panie umocnij naszą wiarę”.
  2. Ludzie pytali Jezusa: Co powinniśmy czynić, aby wypełnić dzieło Boga? – On odpowiedział: Czyńcie dzieło Boga wtedy, jeżeli uwierzycie w Tego którego On posłał. (Ew.)
  3. Panie umocnij naszą wiarę[22].
  4. Jezus powiedział do Marty: Ja jestem zmartwychwstaniem
    i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to? (Ew.)
  5. Panie umocnij naszą wiarę.
  6. W ostatni dzień wielkiego świata Jezus stanął i zawołał: Kto pragnie niech przyjdzie i pije. Kto we mnie wierzy – jak mówi Pismo – z jego wnętrza popłyną strumienie wody żywej. (Ew.)
  7. Panie umocnij naszą wiarę.
  8. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, prowadź nas z „nocy zmysłów” i niewiary do jaśniejącej jak dzień wiary w nowe życie
    i w zmartwychwstanie. Tobie chwała i cześć na wieki wieków:
  9. Amen.

 

 

  1. Chrystus Zmartwychwstały wśród nas!

 

Słowo Boże: Łk 24,29-32

 

  1. Uczniowie z Emaus nie poznali Jezusa, chociaż był wśród nich. Jezus pozostał wśród nich, także wtedy, gdy Go już więcej nie widzieli. Jezus Zmartwychwstały żyje wśród ludzi w Kościele; wśród ludzi, którzy Go znaleźli w Jego Słowie (Piśmie św.), w drugim człowieku, w sakramentach Św.,
    a zwłaszcza w Eucharystii. (KL) Znajduje się wśród nas, ponieważ gromadzimy się na słuchanie Jego Słowa i modlitwę w Jego Imię. Stąd także tutaj powtarza się i uobecnia się Emaus. Przeto powinniśmy Go rozpoznać i poznać i spotkać się z Nim. Poeta przypomina (Józef Maciej Konowicz):

„Drogi nasze codziennie wiodą do Emaus…

Co Dnia tysiące braci mijamy w pośpiechu,

wśród nich i Ciebie, nierozpoznawalny,

który dźwigasz na barkach ciężar naszych grzechów.

Drogi nasze codziennie wiodą do Emaus…

Rozprawiamy o Tobie uczenie i tkliwie,

słyszysz nas i z nadzieją krzyżem przejście grodząc,

prosisz o Cyrenejską przysługę i milkniesz…

Drogi nasze codziennie wiodą do Emaus…

Wstępujemy do Świątyń, by ujrzeć Cię w Hostii,

aby móc Cię nie poznać w bliźnich, co mijają,

by wykupić się od trudnej ofiary” z miłości”[23].

  1. Zostań Panie z nami, bo się wieczór zbliża i dzień się już nachylił.
  2. Zostań Panie z nami, bo się wieczór zbliża i dzień się już nachylił.
  3. Któryż Bóg, jest tak blisko swego ludu, jak nasz Pan?
  4. Zostań Panie z nami, bo się wieczór zbliża i dzień się już nachylił.
  5. Gdzie dwaj, albo trzej są zgromadzeni w Imię moje, tam i Ja jestem wśród nich.
  6. Zostań Panie z nami, bo się wieczór zbliża i dzień się już nachylił.
  7. Słowa, które do was powiedziałem są duchem i życiem.
  8. Zostań Panie z nami, bo się wieczór zbliża i dzień się już nachylił.
  9. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ten pozostaje ze Mną i Ja pozostaję w nim.
  10. Zostań Panie z nami, bo się wieczór zbliża i dzień się już nachylił.
  11. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, jesteśmy wdzięczni za to, że poznaliśmy Ciebie. Ty jesteś w środku w nas. Prosimy Ciebie, pozostań wśród nas, pozostań z nami ze Swoją łaską i miłością, z Twoją opieką i błogosławieństwem. Pozostań wśród nas, ponieważ „wieczór życia nadchodzi”. Bądź nam światłem i pokarmem na drodze do wiecznego „Emaus”: Który żyjesz i królujesz na wieki:
  12. Amen.

 

 

  1. Zmartwychwstanę…

 

Słowo Boże: Rz 6,3-5; Łk 20,27-38 lub J 6,41-44.47-54

 

  1. Jezus jest „kamieniem węgielnym” naszego życia i zmartwychwstania. Kto chce żyć, musi umrzeć… A umrzeć
    z Chrystusem to znaczy: żyć wiecznie w chwale Zmartwychwstałego Pana jak „aniołowie w niebie”. (Ew.) Miejsce na ziemi jest przeważnie tylko „Golgotą”, pustym grobem, gdzie jednak powinienem spotkać Zmartwychwstałego Pana. Kościół od ponad dwóch tysiącleci przypomina orędzie wielkanocne: „Nie bójcie się! Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego; powstał, nie ma Go tu. Oto miejsce, gdzie Go złożyli… Idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie… (Mk 16,6-7) – Chrystus zapoczątkował już w nas nowe życie i umacnia je stale swoją obecnością w sakramentach i przez Swoje Słowo. Tylko musimy wierzyć
    i żyć jak wielkanocni ludzie oczekujący stale na spotkanie
    z Panem.
  2. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale!
  3. Wierzymy, że gdyśmy z Chrystusem umarli, to z Nim także żyć będziemy.
  4. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale!
  5. Wszyscy, którzy w Chrystusie Jezusie zostali ochrzczeni, zostali w Jego śmierci ochrzczeni. I jak Chrystus powstał
    z martwych do nowego życia, tak i my powinniśmy (odtąd) kroczyć ścieżkami nowego życia.
  6. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale!
  7. Bóg jest bogaty w miłosierdzie. Ponownie przywróci nas do życia.
  8. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale!
  9. Z Chrystusem umarliśmy dla grzechów, aby z Nim żyć dla Boga.
  10. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale!
  11. Byliście ciemnością ,teraz zaś jesteśmy światłością stworzoną przez Boga.
  12. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!
  13. Kto pozostaje w Chrystusie jest nowym stworzeniem.
  14. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!
  15. To, co stare minęło, nowe zostało stworzone.
  16. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!
  17. Oczekujemy nowej ziemi w sprawiedliwości i pokoju.
  18. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!
  19. Jako dzieci światłości i Zmartwychwstania, przyobleczmy się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, cichość, pokorę, łaskawość i cierpliwość…
  20. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!
  21. Powinniśmy wzajemnie siebie znosić i przebaczać sobie urazy, jak Chrystus nam przebaczył, a przede wszystkim wzajemnie się miłować.
  22. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!
  23. W naszych sercach niech panuje pokój Chrystusa, do którego zostaliśmy wezwani i powołani jako współuczestnicy Jego Śmierci i Zmartwychwstania (chrzest, Pokuta) i Jego Ciała i Krwi (Eucharystii).
  24. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu Chryste, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia
    w chwale!

„Pozostań przy mnie, Panie Jezu, abym nigdy nie zrezygnował z drogi życia i zmartwychwstania…

Pozostań przy mnie, gdy noc zwątpienia, niewiary i niemocy ogarnie moje serce…

Pozostań przy mnie, abym mój cel ociągnął i z drogi życia nie zboczył i abym światła paschalnego nie utracił…

Pozostań przy mnie. Bądź moim światłem i jasną drogą życia i zmartwychwstania[24]

Módlmy się: (Panie Jezu Chryste, pomóż nam, którzy zrzuciliśmy z siebie „starego człowieka”) przez wielkanocne sakramenty stać się „nowymi ludźmi”. Udziel nam Twego Ducha, abyśmy żyli zawsze jako wielkanocni ludzie. Tobie chwała teraz i na wieki:

  1. Amen.

 

Druga modlitwa końcowa[25]:

  1. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, pomóż nam Ciebie rozpoznawać i poznawać w znakach Twojej obecności na ziemi, abyśmy mieli udział w Twoim chwalebnym zmartwychwstaniu. Twoja śmierć nas „przynagla” do większej miłości,
    a Twoje zmartwychwstanie rozświetla najtrudniejsze chwile chorób, nieszczęść, kataklizmów, a zwłaszcza śmierci i jest podstawą naszego zmartwychwstania. Który żyjesz i królujesz jako „wielkanocny Baranek zabity i zmartwychwstały” teraz
    i na wieki wieków:
  2. Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weźmijcie Ducha Świętego (J 20,22)

 

 

Wprowadzenie

 

„Duch Boży” albo lepiej „Moc Boża” (dosł. „Tchnienie Boże” (Rdz 1,2) panująca nad wszystkim i wszystko ożywiająca pojawia się w ST na początku dziejów zbawienia już w dziele stworzenia. Jest to słowo i potęga Boga – Stwórcy i jak wynika
z całego ujęcia dzieła stwórczego w Heksameronie (Rdz 1,1-2, 4a) jest to również „Tchnienie miłości i dobroci” Boga. Bóg – Stwórca czyni bowiem świat z miłości do człowieka chcąc mu przygotować wygodne mieszkanie. Jak wynika znów ze starszego ujęcia stworzenia w Rdz (2,4b-6.7) (J) ożywia człowieka „tchnieniem życia” (w. 7), co młodsze ujęcie stworzenia w Rdz (P) przez trzykrotne podkreślenie podobieństwa człowieka do Boga (Rdz 1,26-27) zaznacza nie tylko materialną stronę człowieka, ale także mówi w jakiś sposób, jeszcze nie precyzyjny
o jego duszy. Ojcowie Kościoła łączyli to „Podobieństwo do Boga” (dosł. „Obraz Boży”) z faktem obdarzenia człowieka od początku życiem nadprzyrodzonym czyli dziecięctwem Bożym (por. BT przypis ad loc.).

Jezus jednak dopiero objawił w pełni prawdę o Duchu jako trzeciej Osobie Trójcy Przenajświętszej w NT. Duch Święty to nie tylko współsprawca stworzenia, ale także i przede wszystkim Współtwórca świętości. To Odnowiciel tej ziemi; Duch mocy i siły nadprzyrodzonej w człowieku. (1) To także Nauczyciel i Obrońca Prawdy (2) Wspomagający w przezwyciężaniu słabości naszego ciała; towarzyszący w wspomagający naszą modlitwę (3). To Pocieszyciel i Obrońca naszej nadziei (Parakletos; Beistand (4) To Duch wolności i dzieci Bożych (5); Duch świętości (6) i miłości Bożej (7)[26].

 

 

Modlitewny wstęp

 

Jezu ciągle posyłasz do nas Ducha Świętego mówiąc nieustannie: „Weźmijcie Ducha Świętego” (J 20,22). Wzięliśmy tego Ducha już w sakramencie chrztu, a zwłaszcza w sakramencie bierzmowania. Otrzymujemy Go ciągle w sakramentach Pokuty
i Eucharystii. Małżonkom i rodzicom pomaga Duch Święty przez sakrament małżeństwa. Chorych i cierpiących wspomaga przez Namaszczenie. Kapłanom daje władzę odpuszczania grzechów
i sprawowania Eucharystii i innych sakramentów oraz sakramentaliów (błogosławieństwa, poświęcenia i egzorcyzmy). Otrzymujemy Ducha Świętego, gdy słuchamy uważnie Słowa Bożego, gdy je rozważamy, gdy się modlimy, gdy śpiewamy „psalmy
i pieśni pełne ducha”, gdy czynimy dobrze, czyli gdy uczestniczymy w życiu liturgicznym i charytatywnym parafii i Kościoła.

 

Módlmy się: Wszechmogący Boże, Ojcze Pana naszego Jezusa Chrystusa: Twój Kościół i my tutaj zebrani żyjemy w Duchu Świętym, którego nam posłałeś. Prosimy Ciebie (podczas tej godziny czuwania i spotkania modlitewnego z Twoim Słowem, które dałeś nam w Piśmie św.), abyśmy zostali napełnieni w większym stopniu Jego łaską, mocą i siła. Dodaj nam w większym stopniu Swego Ducha mądrości i rozumu; rady i męstwa; ducha wiedzy (pobożności) i bojaźni Pańskiej (por. Iz 11,2), abyśmy za radą Apostoła narodów nigdy w swoim życiu „Ducha Świętego nie gasili” i nigdy Go „nie zasmucali”.

Święta Maryjo, która tak jak czuwałaś i modliłaś się z Kościołem w Jerozolimie ze stu dwudziestoma naszymi braćmi
i siostrami w wierze (Dz 1,14-15) również bądź z nami w czasie tej godziny modlitwy o ożywienie w nas darów Ducha Świętego. Ty zostałaś Oblubienicą Ducha Świętego, wybrana spośród wszystkich niewiast na ziemi. Prosimy Ciebie:

  1. Święta Maryjo, Matko Boża módl się za nami…

 

 

  1. Duch mocy

 

Słowo Boże: Dz 1,5.8

 

Działanie Ducha Świętego „Ducha mocy” jest widoczne
w całym świecie. „W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17,28). Apostołowie przemienieni i pozbawieni strachu
i „bojaźni przed Żydami?” dzięki Jego mocy stają się odważnymi zwiastunami Dobrej Nowiny o Jezusie aż do świadectwa męczeństwa. I tak „z pokolenia na pokolenie; w Judei i w Samarii, i aż po krańce ziemi” ludzie stają się „świadkami Jezusa” poznając Ewangelię, przyjmując ją, żyjąc według niej i głosząc ją „wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15). Sprawia to wszystko ten sam Duch Święty – Duch mocy.

Prośmy więc o Ducha mocy zwłaszcza dzisiaj, gdy w świecie brakuje coraz więcej odważnych i mężnych wyznawców Chrystusa, gdy zanika duch wiary, gdy szerzy się laicyzacja
i duch „tego świata”, który w wielu wypadkach sprzeciwia się Ewangelii Chrystusowej i tradycji Kościoła:

  1. Przyjdź, Duchu Święty i Duchu Mocy i wspomóż naszą słabość.
  2. W wielu wypadkach, a nawet zawsze znamy, co jest dobre, co zgodne z przykazaniami Bożymi i z nauką Kościoła, co nakazuje i radzi Ewangelia i co powinniśmy czynić, aby być szlachetnym człowiekiem i dobrym chrześcijaninem oraz pełnowartościowym członkiem Kościoła, ale często brakuje nam siły i mocy; ulegamy pokusom i pożądliwościom naszego życia.
  3. Przyjdź, Duchu Święty – Duchu Mocy i wspomóż naszą słabość.
  4. Jesteśmy mało wierzący, często tracący nadzieję, upadamy
    i grzeszymy brakiem miłości. Nie dostrzegamy Boga w naszym życiu, nie liczymy się z Jego Obecnością, spychamy Go często na ostatnie miejsce w naszym życiu. Nie umiemy rozwiązywać naszych trudności w oparciu o Ewangelię Chrystusową, kierujemy się często radami „tego świata” i ideologii sprzecznych
    z nauką Kościoła nastawionych tylko na doczesność i pomyślność tej ziemi. Zakładamy często ciemne okulary, aby nie dostrzec potrzeb dzieci, młodzieży, drugiej rodziny często borykającej się z wielorakimi trudnościami. Nie widzimy starców, nie liczymy się z ich zasługami i pracą, którą włożyli w budowanie przyszłości następnym pokoleniom tej ziemi.
  5. Przyjdź, Duchu Święty – Duchu Mocy i wspomóż naszą słabość!

 

 

  1. Duch Prawdy

 

Słowo Boże: J 16,13-14

 

  1. Duch człowieka może Prawdy Bożej nie pojąć. On pozostaje w ciemnościach, gdy mu nikt nie pomoże. Zawsze Kościół potrzebuje pomocy Ducha Świętego, aby mógł kroczyć drogą Prawdy.

Prośmy więc o Ducha Prawy:

–    Orędzie Jezusa jest przekazywane ludzkimi słowami; bez pomocy Ducha Świętego możemy je nie zrozumieć:

  1. Przyjdź, Duchu Prawy i pozwól nam Prawdę poznać.
  2. Chrześcijaństwo jest od dawna pytane czy to, co uczył Jezus jest Prawdą?
  3. Przyjdź, Duchu Prawy i pozwól nam Prawdę poznać.
  4. Zawsze będą pojawiać się ofiary fałszywej nauki, którzy inaczej będą wyjaśniać naukę Pisma św. niż czyni to Urząd nauczycielski Kościoła.
  5. Przyjdź, Duchu Prawy i pozwól nam Prawdę poznać.
  6. Duch Święty wspomagający w przezwyciężaniu słabości naszego ciała; towarzyszący i wspomagający naszą modlitwę

 

Słowo Boże: Rz 8,26-27

 

  1. Duch Święty żyje w modlącym się Kościele, gdy ten zwraca się do Boga i szuka kontaktu z Nim. Mało wiemy o Bogu: jakim On jest i jak powinniśmy mówić do Niego. Ale Duch Święty towarzyszy naszemu sercu, umysłowi i woli, które są spragnione Boga jak „jeleń źródła wód” (Ps 42,2). Wspomaga nasze ciało, które jest „słabe i mdłe” zwłaszcza w „Getsemani” naszego życia. Każdy ma swoje „Getsemani”; Każdy ma chwile słabości i trwogi – krwawego potu – modlitwy – zapomnienia – zdrady Boga – ludzi nawet tych najbliższych. Zwłaszcza wtedy nie powinniśmy milczeć, ale
    mówić przynajmniej w Duchu Świętym: „Ojcze mój…”
    (Mt 26,39.42). Prośmy więc Ducha Świętego, który wspomaga zawsze słabości naszego ciała, aby towarzyszył naszej modlitwie:

–    Posiadamy 150 Psalmów i wiele rozmaitych modlitewnych sformułowań w Piśmie św. oraz skarbiec bogatej modlitwy Kościoła, ale często nie wiemy jak powinniśmy się modlić:

  1. Przyjdź, Duchu Święty, naucz nas się modlić.

–    Wielu nie przykłada się do tego, aby dobrze się modlić. Wielu zaś nie ma kto nauczyć dobrze się modlić:

  1. Przyjdź, Duchu Święty, naucz nas się modlić.

–    Modlitwa i chwała należna Bogu nawet wśród gorliwych
i pobożnych chrześcijan (…) bywa zaniedbywana. Wspólnota modlących się potrzebuje na nowo mocy i siły Ducha Świętego.

  1. Przyjdź, Duchu Święty, naucz nas się modlić.

 

 

 

  1. Pocieszyciel i Obrońca naszej nadziei (Parakletos)

 

Słowo Boże: J 14,16-18.19

 

  1. Kto sam jest albo opuszczony szuka pociechy. Często wydaje się nam, że również Bóg nas opuścił i pozostawił na pastwę „ciemnych sił” zła, przemocy i gwałtu. Wołamy więc tak jak Jezus na krzyżu: „Boże mój, Boże mój czemuś mnie opuścił” (Ew.), albo też – co się zdarza częściej bluźnimy Bogu i ludziom przeklinając swój los tak jak złoczyńca współumierający z Jezusem. (Ew.) Duch Święty, który
    w nas mieszka i przez którego poznajemy lepiej Ojca i Syna nie opuszcza nas. Zwłaszcza wtedy jest naszym Pocieszycielem i Bogiem „wszelkiej troski”. Módlmy się więc do Ducha Świętego, aby był dla nas i wszystkich opuszczonych samotnych, pozbawionych nadziei Pocieszycielem i Odnowicielem ich ducha:
  2. Przyjdź Duchu Święty Pocieszycielu i Obrońco naszej nadziei!
  3. Gdzie jest miłość tam jest Bóg. W niej i przez nią i dzięki niej lepiej poznajemy Boga. Gdy więc mamy miłość i ją praktykujemy na co dzień ukazujemy innym ludziom Boga. Przyjdź Duchu Święty i zamieszkaj w sercach naszych. Ty jesteś ogniem Bożej miłości. Zapal ją w naszych sercach.
  4. Przyjdź Duchu Święty Pocieszycielu i Obrońco naszej nadziei!
  5. Jezus jest z nami, gdy „dwaj albo trzej są zgromadzeni
    w Jego imię” Duch Święty zwłaszcza we wspólnocie Kościoła pomaga nam Pana lepiej poznać.
  6. Przyjdź Duchu Święty Pocieszycielu i Obrońco naszej nadziei!
  7. Mamy nadzieję, że będziemy oglądać Pana „twarzą w twarz” w niebie. Tę nadzieję ożywia w nas ciągle Duch Święty.
  8. Przyjdź Duchu Święty Pocieszycielu i Obrońco naszej nadziei!
  9. Duch wolności dzieci Bożych

 

Słowo Boże: Gal 4,4-7a (2 Kor 3,17)

 

  1. Syn Boży uczynił nas „wolnymi”. Już lud Izraela mruczał przeciwko Mojżeszowi, który z niewoli ich wyprowadził, ponieważ „wolność” byłą im uciążliwa. Także nowy Lud Boży jest ciągle narażony na pokusę niewoli, która wydaje mu się łatwiejszą i lepszą niż „wolność synów Bożych. Duch Święty daje nam łaskę i troszczy się, abyśmy tej wolności dzieci Bożych nie utracili i ją strzegli oraz innym przekazywali.

Prosimy więc Ducha wolności:

–    Jesteśmy wolnymi dziećmi Bożymi, gdy czynimy nie
z przymusu czy też ze strachu, aby wolę Bożą wypełnić, lecz dlatego, że miłujemy Boga.

  1. Przyjdź Duchu Święty i uczyń nas wolnymi dziećmi Bożymi.

–    Wolności jednak nie powinniśmy nadużywać i nie tłumaczyć nią przejawów zła. Tylko prawa miłość jest oznaką prawdziwej wolności dzieci Bożych.

  1. Przyjdź Duchu Święty i uczyń nas wolnymi dziećmi Bożymi.
  2. Owocami Ducha są miłość, radość, pokój, cierpliwość, przyjaźń, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie.
  3. Przyjdź Duchu Święty i uczyń nas wolnymi dziećmi Bożymi.

 

 

  1. Duch świętości

 

Słowo Boże: J 7,37-39

 

  1. Świętość nie przejawia się w tym tylko, że ktoś w sobie nosi życie Boże (łaskę uświęcającą). To życie Boże musi także swoimi czynami uzewnętrzniać i przenosić je na innych. Duch Święty prowadził i prowadzi to dzieło świętości sprawiając, iż za „Barankiem” (= Jezusem z Ks. Apokalipsy) postępuje niezliczona liczba zbawionych ze wszystkich narodów i stanów (por. Ap 7,9nn). To dzieło będzie sprawował Duch Święty „po wszystkie dni aż do skończenia świata”
    (= dziejów zbawienia).

Prośmy więc Ducha Świętego o świętość:

–    W sakramencie chrztu i bierzmowania zostaliśmy obdarzeni duchem świętości. Duch Święty pragnie naszej świętości
i chce ją rozciągnąć na całe nasze życie.

  1. Przyjdź, Duchu Święty i napełnij świętością serca wszystkich wierzących.
  2. Jak różni są ludzie i jak rozmaite spełniają funkcje tak „różne są dary łaski… Wszystkim objawia się Duch dla (wspólnego) dobra” (1 Kor 12,4a.7), udzielając im przede wszystkim najważniejszego daru – miłości (por. 1 Kor 12,31-13,1-13).
  3. Przyjdź, Duchu Święty i napełnij świętością serca wszystkich wierzących.
  4. Duch Święty daje ten dar nie tylko pojedynczym ludziom, ale także wspólnotom i to nie tylko dla ich dobra, ale po to, aby dobrze czynili i święcie żyli i w ten sposób przyczyniali się do świętości całego Kościoła, który jest święty także przez świętość swoich wyznawców.
  5. Przyjdź, Duchu Święty i napełnij świętością serca wszystkich wierzących.

 

 

  1. Duch miłości Bożej

 

Słowo Boże: Rz 5,2.5

 

  1. Miłość jest nie tylko właściwością (przymiotem) Boga, ale jest Jego wewnętrznym (istotnym) „Być” (Bytem). „Bóg jest miłością” (J) Duch Święty jest uosobioną miłością między Bogiem Ojcem a Synem Bożym. Z tej miłości jest Kościół
    i każdy z nas.

Prośmy więc o Ducha miłości:

–    Miłość jest wtedy, gdy kochamy Boga nade wszystko tj.
„z całej duszy, z całego serca, ze wszystkich sił swoich” (Ew.)

  1. Przyjdź, Duchu Święty i zapal w nas ogień Twojej miłości.

–    Miłość jest wtedy, gdy kochamy także bliźniego tak jak Jezus go umiłował tzn. aż do końca tj. oddając życie za ludzi. (Ew.)

  1. Przyjdź, Duchu Święty i zapal w nas ogień Twojej miłości.

–    Miłość jest także wtedy, gdy pozostajemy jedno ze wszystkimi członkami wspólnoty Jezusowej, w Kościele, który żyje i szerzy „cywilizację miłości” (Jan Paweł II) na całym świecie.

  1. Przyjdź, Duchu Święty i zapal w nas ogień Twojej miłości.

 

 

Zakończenie modlitewne

 

  1. W Duchu Świętym, którym możemy wołać: Abba, Ojcze
    (= Tatusiu) ośmielamy się modlić tak, jak nas nauczył Pan nasz Jezus Chrystus: Ojcze nasz…

 

 

Błogosławieństwo

 

  1. Niech was błogosławi Bóg, który napełnił swoich uczniów Duchem Świętym.
  2. Amen.
  3. Niech was obdarzy radością Ducha Świętego i całym bogactwem Jego darów:
  4. Amen.
  5. Niech rozpali w was ogień swego Ducha miłości, prowadzi was w prawdzie, udzieli wam mocy i siły do życia w jego świetle:
  6. Amen.
  7. Niech was błogosławi wszechmogący Bóg – Ojciec + Syn + i Duch Święty.
  8. Amen.

 

 

 

 

 

Manna i Pascha Nowego Testamentu

 

 

Eucharystia to żywy Bóg pod postaciami chleba i wina. To tęcza tęcz świecąca najbardziej z pośród siedmiu sakramentów Chrystusowej miłości. Zapowiedziana w ST zwłaszcza w znakach Manny, Paschy i darach Melchizedeka, króla Szalemu
(Wj, Ps, Rdz), przygotowana przez cudowne rozmnożenia chleba (Ew) i cud chodzenia Jezusa po wodzie (J 6,16-21) ogłoszona i obiecana w Kafarnaum (J 6,22nn), urzeczywistniona w Wieczerniku w czasie ostatniej Wieczerzy (Ew.) w sposób bezkrwawy, dokonana na Krzyżu jako Pascha Nowego Testamentu
i wieczna „Pamiątka Pana”, którą Kościół przez swoich kapłanów będzie sprawować „po wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Jest ona Najświętszą ofiarą Ciała i Krwi Pańskiej, czyli Mszą św. Stanowi również pokarm i napój duchowy dla wszystkich wyznawców Chrystusa w Kościele, której postacie chleba przechowuje się w Tabernakulach z myślą głownie o chorych i nie mogących uczestniczyć w Najświętszej Ofierze Mszy św. Pobożni ludzie uwielbiają te postacie chleba zwłaszcza przez adoracje Najświętszego Sakramentu i udział w tzw. procesjach teoforycznych z których największą stanowi procesja z Najświętszym Sakramentem w uroczystość Ciała i Krwi Pańskiej (Boże Ciało).

Dzisiejsze spotkanie w kościele będzie miało charakter adoracyjno-pouczający. W oparciu o Pismo św. i naukę kościoła będziemy chcieli pogłębić swą wiarę w obecność Jezusa w Najświętszym Sakramencie oraz praktykować na co dzień tajemnicę Bożej miłości w dobroczynnej działalności wobec bliźnich zwłaszcza najbardziej potrzebujących[27].

      Modlitewny wstęp

 

  1. Bądź pochwalony i błogosławiony bez końca.
  2. Jezu w Najświętszym Sakramencie.
  3. Bądź pozdrowiony, Panie Jezu, stale obecny wśród nas poprzez Sakrament wiecznej Miłości.
  4. Jezu w Najświętszym Sakramencie.
  5. Ty jesteś Chlebem z nieba, niebieską Manną naszych nóg i serc. Zstąpiłeś z nieba, aby żyć wśród nas i dawać życie.
  6. Jezu w Najświętszym Sakramencie.
  7. Ty jesteś Miłością, która wszystkie miłości przewyższa.
  8. Jezu w Najświętszym Sakramencie.
  9. Ty jesteś pokojem, który wszystkich jednoczy.
  10. Jezu w Najświętszym Sakramencie.
  11. Ty jesteś źródłem wszelkiego życia.
  12. Jezu w Najświętszym Sakramencie[28].
  13. Módlmy się: Panie Jezu – słodki chlebie żywy

Manno naszych nóg i serc

Uczyń życie nasze

Tak wspaniałe i dobre

Jak codzienny, świeży chleb!

  1. Amen.

 

 

  1. Ofiara na Krzyżu, źródło życia!

 

Słowo Boże: J 7,37-39

 

  1. Panie, uniżyłeś się sam stając się człowiekiem, a zwłaszcza przyjmując „kielich Męki z Ojca ręki”. Twoje życie na ziemi było „oprócz grzechu” podobne do naszego życia. Ty jesteś naszym bratem.
  2. Bądź pozdrowiony Panie Jezu jako prawdziwy człowiek i Bóg!
  3. Ty przyjąłeś cierpienia i boleści na siebie, aby nas zbawić. (Przez Twoje święte rany zostaliśmy uzdrowieni).
  4. Bądź pozdrowiony Panie Jezu w swoich niosących zbawienie ranach!
  5. Twoja śmierć nie ma końca, bo przekształciła się w nowe, wieczne życie. Ty otworzyłeś nam drzwi do domu Ojca, który jest w niebie!
  6. Bądź pozdrowiony Panie Jezu w Twojej śmierci na krzyżu, która nam życie przyniosła!
  7. Przez swoją śmierć na krzyżu otworzyłeś nam źródło życia.
  8. Bądź pozdrowiony w Twoim otwartym sercu!
  9. W Najświętszym Sakramencie pozostajesz wśród nas jako Najświętsza Ofiara na Krzyżu i źródło życia!
  10. Bądź uwielbiony w Najświętszym Sakramencie ołtarza!
  11. W znaku chleba jesteś naszym eucharystycznym pokarmem, a w znaku wina eucharystycznym napojem, który napełnia radością i nową siła oraz prawdą nasze serca.
  12. Bądź uwielbiony Panie, chlebie żywy, uczto prawdziwego życia!
  13. Módlmy się: Panie Jezu, Chryste, prawdziwy Boże i prawdziwy Bracie ludzi, na krzyżu śmierć przemieniłeś w życie. Gdy bierzemy udział w eucharystycznej uczcie spożywając pokarm i pijąc napój duchowy pod postaciami chleba i wina uczestniczymy w nowym życiu. Spraw, abyśmy zawsze mogli korzystać z Twoich darów miłości. Pozwól nam zrozumieć i dobrze odczytać Twoje znaki chleba i wina oraz pojąć jak blisko jesteś wśród nas. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
  14. Amen.

 

 

 

 

 

  1. Testament miłości

 

Nauka Kościoła: KL 6

 

  1. Panie Jezu Chryste, Ty powierzyłeś nam Najświętszy Sakrament. Kiedy gromadzimy się jako Twoi bracia i siostry Ty towarzyszysz jak uczniom do Emaus. Tak jak z nimi przebywasz z nami, bo jak Sam powiedziałeś: „Gdzie dwaj albo trzej są zgromadzenie w Imię moje tam i Ja jestem” (Ew.).
  2. Panie zostań z nami, gdyż się już dzień nachylił.
  3. Panie Jezu Ty powierzyłeś nam Najświętszy Sakrament. Tu słyszymy Twoje orędzie o życiu wiecznym. Tu słyszymy Twoje radosne orędzie o Twojej zbawczej śmierci. Ty jesteś tak blisko z Twoim Słowem. Twoje Słowa są słodkim testamentem miłości: „To jest Ciało moje, które za Was będzie wydane; to jest moja Krew, która za was będzie wylana.
  4. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu…
  5. Panie Jezu Chryste, Ty powierzyłeś nam Najświętszy Sakrament. Tu otrzymujemy chleb życia i kielich zbawienia. Ty jesteś pokarmem; Ty jesteś napojem. Ty sprawiasz, abyśmy stali się jedno z Tobą i między sobą. Ty żyjesz w nas
    i my żyjemy w Tobie!
  6. Spraw, abyśmy wszyscy stali się jedno w Duchu Świętym.
  7. Panie Jezu Chryste, Ty powierzyłeś nam Najświętszy Sakrament. Pomóż nam Twoje Słowo najpierw przyjąć: „Kiedy (więc) przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!” (Mt 5,23-24).
  8. Panie przebacz nam i rozszerz nasze serca, abyśmy umieli przebaczyć naszym winowajcom!
  9. Panie Jezu, co nam brakuje w wierze i miłości to rozszerz przy pomocy niosącej zbawienie i moc Twojej śmierci na krzyżu.
  10. Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu…
  11. Módlmy się: Panie Jezu Chryste uczestnictwo w Twojej uczcie miłości powiększa naszą miłość, abyśmy przyjmując Twoje Ciało i pijąc Twoją Krew zostali coraz bardziej utwierdzenie w miłości ku Tobie i naszym bliźnim. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
  12. Amen.

 

 

  1. Święta wspólnota

 

Słowo Boże: J 15,4.5

 

  1. Wszyscy zostali powołani do uczestnictwa w tym Chlebie; dlatego wszyscy jesteśmy jednym Ciałem! On Jest winnym krzewem, a my jesteśmy latoroślami!
  2. On jest winnym krzewem…
  3. Bóg w Chrystusie uczynił nas żywymi latoroślami, ponieważ przez grzechy byliśmy martwymi i obumarłymi!
  4. On jest winnym krzewem…
  5. On jest naszym Pokojem i Pojednaniem, ponieważ usunął na bok wszelkie dzielące nas mury i doprowadził do jedności tych, którzy byli zwaśnieni (daleko)
  6. On jest winnym krzewem…
  7. Nikt już teraz nie jest obcy, nikt już nie jest niewolnikiem, ale wszyscy są współbraćmi; współobywatelami świętych
    i domownikami Boga.
  8. On jest winnym krzewem…
  9. Przyjmijcie się wzajemnie w miłości i trwajcie w jedności Ducha; czy to mężczyzna czy kobieta; czy biedny czy też bogaty; wy wszyscy jesteście jednym w Chrystusie!
  10. On jest winnym krzewem…
  11. Jak w tym chlebie jest wiele ziaren, które są jednym, i jak
    w tym winie jest wiele owoców winnego krzewu razem zgromadzonych, tak razem prowadź nas do szczęśliwej wieczności przez moc Twego Najświętszego Sakramentu. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  12. Amen.
  13. Chleb dający życie!

 

Słowo Boże: 1 Krl 19,4-8

 

  1. Naszym pokarmem na drogę jest dziś Jezus Chrystus. On umacnia nas przede wszystkim chlebem życia (Eucharystią). Panie Jezu prawdziwy chleb dałeś nam z nieba!
  2. Wszelką rozkosz mający w sobie!
  3. Jezu, Ty jesteś dobrym Pasterzem, który swoje trzody na dobre pastwiska prowadzi i do ożywczych zdrojów żywej wody.
  4. Wszelką rozkosz mający w sobie!
  5. Ty jesteś prawdziwym paschalnym (wielkanocnym) Barankiem, który za nas na krzyżu ofiarował siebie i dla nas jako pokarm Siebie dałeś!
  6. Wszelką rozkosz mający w sobie!
  7. Ty jesteś chlebem życia. Kto do Ciebie przychodzi nie będzie już więcej łaknął; kto w Ciebie wierzy nie będzie już więcej pragnąć.
  8. Panie dawaj nam zawsze tego chleba!
  9. Ty jesteś prawdziwym chlebem z nieba. Kto spożywa ten chleb będzie żyć na wieki.
  10. Panie dawaj nam zawsze tego chleba!
  11. Ten chleb, który Ja wam dam, jest moje Ciało za życie świata.
  12. Panie dawaj nam zawsze tego chleba!
  13. Ty powiedziałeś: Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym (Ew.)
  14. Panie dawaj nam zawsze tego chleba!
  15. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie,
    a Ja w Nim (Ew.)[29]
  16. Panie dawaj nam zawsze tego chleba!
  17. Módlmy się: Panie Jezu Chryste dodaj nam siły i odwagi, abyśmy nigdy nie czuli się zmęczeni w Twej służbie
    i w drodze do nieba. Powiększ naszą miłość ku Tobie i ku bliźnim. Prowadź nas zawsze do Twego stołu, gdzie rozdzielasz obficie swój chleb życia. Daj nam, abyśmy mocą Twego pokarmu dotarli tam, gdzie z Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz na wieki wieków.
  18. Amen.

 

 

  1. Znak przyszłego życia

 

Słowo Boże: Ap 21,1-5

 

  1. Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: Pójdziemy do domu Pana!

Już stoimy w Twoich bramach, o Jeruzalem!

  1. Dziękujcie Panu z radością!
  2. On nas uczynił godnymi, dziedzicami Świętych i wezwał nas do życia w światłości.
  3. Dziękujcie Panu z radością!
  4. On nas uczynił królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem odkupionym.
  5. Dziękujcie Panu z radością!
  6. Bądź pochwalony Panie Jezu Chryste w Twoim Najświętszym Sakramencie przeżywamy wspomnienie Twoich cierpień, Twego Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia, aż do Twego przyjścia powtórnego w chwale. Tutaj spotykamy się z łaskawością Boga i przeżywamy przedsmak nieba.
    To prawdziwa „góra Tabor” (por. Łk 9,28-36), gdzie Jezus Przemieniony nas przemienia. Dlatego z Apostołami wo-
    łajmy:
  7. Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy.
  8. „Błogosław, duszo moja Pana, i całe moje wnętrze – święte imię Jego. Błogosław, duszo moja, Pana, i nie zapominaj o Jego dobrodziejstwach! (Ps 103,1-2).
  9. Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy.
  10. On odpuszcza wszystkie twoje winy, On leczy twoje niemoce, On życie twoje wybawia od zguby, On wieńczy cię łaską i zmiłowaniem” (Ps 103,3-4)[30].
  11. Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy!
  12. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, żywa Pamiątko Ofiary Krzyżowej, źródło prawdziwego życia, który pozostawiłeś nam pielgrzymom testament miłości w postaci Eucharystii, która czyni nas „współobywatelami świętych i domowników Boga” dając życie Boże tu na ziemi, a w przyszłości życie wieczne i chwalebne zmartwychwstanie spraw, abyśmy nigdy nie byli ślepi na Twoje znaki chleba i wina jakie pozostawiłeś dla nas w Kościele i głusi na Twoje wołanie: „Bierzcie i jedzcie… bierzcie i pijcie…”, ale codziennie korzystali z Twoich eucharystycznych darów przyjmując Komunię św.; uczestniczyli przynajmniej raz w tygodniu
    w Najświętszej Ofierze Mszy św. i często odwiedzali Ciebie w Najświętszym Sakramencie, ucząc się od Ciebie cichej
    i pokornej służby. Który żyjesz i królujesz jako „więzień miłości? wśród nas przede wszystkim w Eucharystii.
  13. Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz…

(Łk 11,2nn; Mt 6,9nn)

 

 

Móc zwracać się do Boga: Ojcze (Tatusiu / Abba) to wielki przywilej wszystkich uczniów Jezusa. Ewangelista Łk podaje, iż Jezus nauczył Apostołów tej modlitwy na ich prośbę. Chcieli oni, aby Jezus nauczył ich się modlić tak jak św. Jan Chrzciciel nauczył swych uczniów modlitwy (por. Łk 11,1). Natomiast św. Mateusz łączy tę modlitwę z kazaniem Jezusa na Górze (Mt 5-7), gdzie Jezus jako nowy Mojżesz NT pouczył również swych uczniów jak powinni się dobrze modlić (Mt 6,5-15). Najpierw zwraca uwagę na częste braki modlitwy ludzi ST. Pierwsza
z nich to obłuda-dewocja. Nie powinniśmy modlić się, aby się ludziom pokazać. Modlitwa bowiem nie jest celem, ale środkiem do celu jakim jest uwielbienie Boga i oddanie Jemu należnej chwały. Dlatego nie tylko modlitwa publiczna, ale również cicha modlitwa, „w ukryciu”, „w izdebce” jest dobra i właściwa (por. ww. 5-6). Drugim brakiem jest przesadna „gadatliwość” na modlitwie. Jezus nie odrzuca dłuższej wewnętrznej modlitwy, której sam dawał przykład modląc się na przykład całą noc, ale bezmyślną paplaninę. W kontekście pouczenia o pobożnych uczynkach zwłaszcza jałmużny i postu Mt podaje schemat siedmiu próśb (por. np. Modlitwa Salomona po poświęceniu świątyni 1 Krl 8,22-53). Można ją tak przetłumaczyć:

„Nasz Ojcze w niebie!

Doprowadź do tego, aby wszyscy ludzie czcili Ciebie!

Przyjdź i rozciągnij swą władzę i panowanie na wszystkie Twoje dzieła!

Co Ty chcesz powinno nie tylko w niebie dziać się, lecz także u nas na ziemi!

Dawaj nam zawsze to, co do życia potrzebujemy!

Przebacz nam nasze grzechy jak my także przebaczamy każdemu, który przeciw nam nieprawość uczynił!

Nie dozwól, abyśmy w pokusie przestali być wierni Tobie!

Strzeż nas zatem przed mocami Złego![31]

 

 

      Modlitewny wstęp

 

  1. Otrzymaliśmy (wszyscy) Ducha Bożego, który uczynił nas dziećmi Bożymi. W tym Duchu możemy wołać: Abba, Ojcze (Kochany Tatusiu).
  2. Ojcze nasz, który jesteś w niebie!
  3. Jeden jest Bóg, który nas wszystkich stworzył, wszyscy zatem mamy jednego Ojca.
  4. Ojcze nasz, który jesteś w niebie!
  5. Panie, Ty jesteś naszym Ojcem; wszyscy jesteśmy gliną,
    a Ty jesteś garncarzem; jesteśmy dziełem Twych rąk.
  6. Ojcze nasz, który jesteś w niebie!
  7. Nie powinniście się nazywać ojcami, ponieważ jeden jest wasz Ojciec (Ew.).
  8. Ojcze nasz, który jesteś w niebie!
  9. Bóg, nasz Ojciec kocha nas. W swej łaskawości dał nam wieczną pociechę i pewną nadzieję.
  10. Ojcze nasz, który jesteś w niebie!

 

 

 

 

  1. Święć się Imię Twoje!

 

Św. Paweł poucza: „Dlatego zginam kolana moje przed Ojcem, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi” (Ef 3,14-15). Chrystus zaś stwierdza w modlitwie arcykapłańskiej: Ojcze, objawiłem im Imię Twoje… Ja Ciebie otoczyłem chwała na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania… Nowe przykazanie daję wam: Miłujcie się wzajemnie… Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami.

  1. Ojcze nasz, który jesteś w niebie pomóż Twemu Kościołowi objawić Twe Imię.
  2. Święć się Imię Twoje!
  3. Pozwól wszystkim ludziom poznać Ciebie jako Boga i Ojca!
  4. Święć się Imię Twoje!
  5. Objaw ją w Swej łaskawości „ubogim w duchu” (świętym)
    i słabym (grzesznikom).
  6. Święć się Imię Twoje!
  7. Daj, aby nasze życie i dzieła Ciebie i Twoją świętość ludziom objawiało:
  8. Święć się Imię Twoje!

 

 

  1. Przyjdź Królestwo Twoje!

 

Królestwo Boże jest blisko! Nawróćcie się i wierzcie
w Ewangelię! – Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości. – Królestwo Boże jest wśród was. – Kto Królestwa Boga nie przyjmie jak to dziecko nie wejdzie do niego. – Pójdźcie błogosławieni mego Ojca, weźcie w posiadanie Królestwo przygotowane wam od założenia świata! (Ew.)

  1. Ojcze nasz, który jesteś w niebie pomóż Twojemu Kościołowi być zawsze czytelnym znakiem dla wszystkich narodów!
  2. Przyjdź Królestwo Twoje!
  3. Pozwól władcom tej ziemi poznać Twoje Prawo!
  4. Przyjdź Królestwo Twoje!
  5. Daj ludziom siłę, aby nie utracili nadziei na osiągnięcie Królestwa niebieskiego!
  6. Przyjdź Królestwo Twoje!
  7. Uczyń nas głęboko wierzącymi świadkami Twego Syna
    i Twego Królestwa!
  8. Przyjdź Królestwo Twoje!

 

 

  1. Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi!

 

Mój Ojcze, jeśli to możliwe niech odejdzie ten kielich ode mnie. Wszakże nie jako Ja chcę, ale Ty. – Moim pokarmem jest pełnić wolę Tego, który mnie posłał, aby Jego dzieło doprowadzić do pełni. – Moją radością jest pełnić Twoją wolę, mój Boże! – Kto przykazania moje zachowuje, ten Mnie miłuje. – Ten kto wypełnia wolę mego Ojca, ten mi jest bratem, siostrą i matką (Ew.)

  1. Ojcze nasz w niebie, pomóż Twojemu Kościołowi wypełniać Twoją wolę w miłości.
  2. Bądź wola Twoja…
  3. Prowadź wszystkie narody i ludy do pokoju i zbawienia.
  4. Bądź wola Twoja…
  5. Pozwól nam także w nieszczęściu i w chwili śmierci mówić: tak; bądź wola Twoja.
  6. Bądź wola Twoja…
  7. Udziel nam radości płynącej ze świadomości wypełnienia Twojej woli.
  8. Bądź wola Twoja…

 

 

  1. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj!

 

Jezus powiedział: Żal mi tego ludu. Już trzy dni trwają przy mnie i nie mają nic do jedzenia. Dziel swój chleb z głodnym.
– Gdy byłem głodny nie daliście mi jeść; gdy byłem spragniony nie daliście mi pić! Chleb, który Ja wam daję jest moim ciałem za życie świata. Kto z tego chleba będzie spożywać – będzie żyć na wieki!

  1. Ojcze nasz w niebie pomóż ludziom, aby ziemię tak przekształcali i doskonalili, aby dawała pokarm wszystkim ludom.
  2. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
  3. Strzeż narody od wojny i głodu:
  4. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
  5. Poucz bogatych i dysponujących wieloma dobrami tej ziemi, aby dzielili chleb z biednymi i potrzebującymi.
  6. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
  7. Daj nam również Twego chleba życia.
  8. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

 

 

  1. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!

 

Słowo Boże: „Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był się ulitować nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą? „Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu”. – Bądźcie miłosierni, jak Ojciec Wasz niebieski miłosiernym jest. – Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni, bo takim sądem, jakim sądzicie i was osądzą…
(Mt 7,1nn) – Idź wpierw pojednać się z twoim bratem. Potem przyjdź i złóż swój dar.

  1. Ojcze nasz w niebie pomóż chrześcijanom ich winy poznać
    i prowadź ich przez pojednanie do jedności.
  2. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!
  3. Prowadź wszystkie ludy do pojednania i pokoju.
  4. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!
  5. Odwiedź ich od stosowania zemsty, użycia siły i przemocy. Spraw, aby naśladowali Ciebie w przebaczaniu.
  6. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!
  7. Daj nam także Twoją wolę wypełniać także wtedy, gdy mamy przebaczyć naszym winowajcom.
  8. Odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!

 

 

  1. Nie wódź nas na pokuszenie!

 

Słowo Boże: Duch jest ochoczy, ale ciało mdłe. Czuwajcie
i módlcie się, abyście nie ulegli pokusom. – Szatan chciał was przesiać jak pszenicę. Ale ja za wami prosiłem, aby wasza wiara nie ustała. – Bóg jest wierny; nie pozwoli was wystawiać na próbę ponad wasze siły.

  1. Ojcze w niebie wyprowadź Twój Kościół z wszelkich pokus na drogę zbawienia.
  2. Nie wódź nas na pokuszenie.
  3. Strzeż rządzących przed pokusą użycia siły i przemocy
    w sprawowaniu władzy.
  4. Nie wódź nas na pokuszenie.
  5. Spraw, aby posiadający wiele nie ulegli pokusie gromadzenia dóbr materialnych tylko dla siebie.
  6. Nie wódź nas na pokuszenie.
  7. Strzeż nas również, abyśmy nie ulegli zwątpieniu i rozpaczy zwłaszcza w chwilach trudnych i beznadziejnych, ale „wbrew nadziei nadzieję mieli” tak jak nasz ojciec w wierze Abraham.
  8. Nie wódź nas na pokuszenie.

 

 

 

 

  1. … ale nas zbaw ode złego

 

Słowo Boże: „Ojcze, nie proszę Ciebie, abyś ich zabrał ze świata, ale żebyś ich ustrzegł od złego” (J) – Każdy, kto czyni grzech staje się niewolnikiem grzechu. Gdy was Syn Boży uczynił wolnymi, powinniście być wolni w prawdzie. – Miłość Boga jest rozlana w sercach waszych przez Ducha Świętego. Gdzie jest rzeczywiście Duch Pana tam jest prawdziwa wolność.

  1. Ojcze nasz w niebie ustrzeż narody przed głodem, chorobami, pijaństwem narkotykami i innymi mocami Złego ducha
    i słabościami człowieka.
  2. Zbaw nas od złego.
  3. Uwolnij ludzi od wszelkich stresów i napięć.
  4. Zbaw nas od złego.
  5. Odsuń od nas wszelkie zło, które wypływa z wnętrza człowieka „złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne, kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa” (Mt 15,19).
  6. Zbaw nas od złego.
  7. Pomóż nam naszych bliźnich kochać z ich wadami, słabościami i z ich nędzą materialną i moralną.
  8. Zbaw nas od złego.

 

 

      Amen: Niech się tak stanie!

 

Amen Abrahama:

„… udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał…” (Rdz 12,4)

Amen Proroków:

„Oto ja, poślij mnie… (Iz 6,8)

Amen Maryi:

„Oto ja służebnica Pańska niech mi się stanie według Twego Słowa” (Łk 1,38)

Amen Syna Bożego:

„… przychodząc na świat, mówi:

Ofiary ani daru nie chciałeś,

Aleś Mi utworzył ciało;

Całopalenia i ofiary za grzech

Nie podobały się Tobie.

Wtedy rzekłem: Oto idę –

W zwoju księgi napisano o Mnie –

Abym spełniał wolę Twoją, Boże

(Hbr 10,5-7).

Amen Kościoła:

„… zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo
i cześć, i chwała i moc na wieki wieków” (Ap 5,13):

  1. Amen, Amen, Amen.

 

Słowo Boże: Neh 8,1-8

 

Amen… Tyle razy wypowiadane słowo w liturgii, w modlitwach Kościoła i w pacierzu. Czy zawsze ze zrozumieniem
i z pełną świadomością na wzór wielu świadków wiernych
i prawdomównych o których czytamy w Piśmie św. słyszymy
w ciągu roku liturgicznego we wspomnienia liturgiczne świętych i błogosławionych?

„To mówi Amen

świadek wierny i prawdomówny” (Ap 3,14)

1) Będziesz miłował Pana Boga Swego z całego serca, z całej duszy, ze wszystkich sił swoich, a bliźniego swego jak Chrystus umiłował: „Mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od pierwotnej miłości” (List do Kościoła w Efezie: Ap 2,4).

2) „Zachowaj przykazania” (Ew.) Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia (… znosić będziecie ucisk przez dziesięć dni) List do Kościoła w Smyrnie (Ap 2,10).

3) Cokolwiek wam mój Syn powiedział czyńcie (por.
J 2,1nn). – Ale mam przeciw tobie coś: Masz wśród siebie takich, co trzymają się nauki Balaama (List do Kościoła w Pergamonie: Ap 2,14).

4) „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” (Ew.) Dam każdemu z was według waszych czynów. (List do Kościoła w Tiatyrze: Ap 2,23d).

5) Owszem błogosławieni są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą go! (Ew.) – Nie znalazłem twych czynów doskonałymi wobec Boga (List do Kościoła w Sardach: Ap 3,2).

6) Rady ewangeliczne: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, które w sposób uroczysty wobec Kościoła ślubują zakonnicy
i kapłani (Czystość i posłuszeństwo biskupowi) powinni też świeccy w swoim stanie jakimś stopniu wypełnić (czystość przedmałżeńska; czystość małżeńska; obowiązek troski o biednych i potrzebujących itp.) – „… chociaż masz moc znikomą, zachowałeś moje słowo i nie zaparłeś się mego imienia” (List do Kościoła w Filadelfii: Ap 3,8cd).

7) „Jezus … otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: „Błogosławieni ubodzy w duchu… którzy się smucą… cisi… którzy łakną i pragną sprawiedliwości… miłosierni… czystego serca… którzy wprowadzają pokój… cierpią prześladowanie…
(Mt 5,1nn)…, którzy nie widzieli, a uwierzyli… (ew.) … którzy umierają w panu (Ap) – „Zwycięzcy dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie” (Ap 3,21 – List do Kościoła w Laodycei).

  1. „Amen. Przyjdź Panie Jezu! (Ap 22,20c).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Błogosławieni jesteście, gdy czynicie to,

co wam nakazałem…

(Błogosławieństwa)

 

 

      Wprowadzenie

 

Kazanie na Górze (Mt 5-7; Łk 6,17-49) należy do najpiękniejszych kart orędzia ewangelicznego Jezusa z Nazaretu. Stanowi kodeks moralności chrześcijańskiej i konstytucję Królestwa Bożego opartego na wypełnianiu duchem (miłości) dawnej litery Prawa (Tory) Mt 5,17” (BT, ad loc.) Dekalog i prawo odwetu zastąpione prawem miłości nieprzyjaciół, a inne uczynki powinny być nasycone „duchem miłości” i chęcią naśladowania Boga, który jest doskonałym. „Bądźcie doskonałymi (w miłości) jak Ojciec was niebieski doskonałym jest” – to naczelne wskazanie i główny motyw Chrystusowego orędzia z Kazania na Górze, które Mt umieszcza na początku działalności Jezusa i „na górze” dla podkreślenia jego priorytetu i ważności („góra”; Synaj/Mojżesz/Dekalog/, natomiast Łk łączy to z pełnią działalności Jezusa i przeznaczeniem ewangelii nie tylko dla wybranych, ale dla szerokich mas (por. „Zeszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie…” (Łk 1,17). Podkreśla to również ewangelista Łk w wersji swoich błogosławieństw, które rozszerza na wszystkich „ubogich” nie tylko jak Mt „w duchu” chociaż to samo ma na myśli, iż warunkiem wejścia do Królestwa Bożego jest „ubóstwo duchowe” tj. dziecięctwo ducha (por. Mt 18,1-4). Objawia się ono w pełni w realizowaniu w życiu nauki Jezusowej, a zwłaszcza błogosławieństw ewangelicznych.

Forma nauczania przez błogosławieństwa i przekleństwa („Biada” u Łk) znana jest z ksiąg ST zwłaszcza z Psalmów. Była ona stosowana zwłaszcza dla uwypuklenia ważności przekazywanego orędzia oraz w celu pozostawienia w pamięci słuchaczy łatwego zwrotu do zapamiętania ważnej dla ich życia zasady. Obok Mt i Łk wersji błogosławieństw występują inne
w NT np. „Błogosławieni, którzy słuchają Słowa Bożego
i strzegą go” Ew.), albo „Błogosławieni, którzy nie widzieli,
a uwierzyli” (J), czy też: „Błogosławieni, którzy umierają
w Panu” (Ap).

Doskonałość (świętość) w królestwie Bożym ogłoszonym przez Jezusa polega na tym, aby czynić wszystko, co On nakazał.

 

 

      Modlitewny wstęp

 

  1. Ty znasz dobrze „błogosławieństwa” szatana i współczesnego „świata”. Błogosławieni (szczęśliwi) bogaci. Liczą się tylko pieniądze: Geld! Geld! Geld! Szczęśliwi, którzy doznają rozkoszy; cieszą się życiem. Mówią: „Raz się tylko żyje! Carpe diem! (Korzystaj z dnia). Panem er circenses! (Chleba i igrzysk). Życie jest krótkie! Chcemy go radośnie przeżyć! Ty jednak Panie inaczej mówisz i inaczej patrzysz na „błogosławieństwa” szatana i współczesnego świata.
  2. „Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mt 4,4).
  3. „Błogosławieni, którzy mają wiele radości w życiu, którzy nigdy się nie smucą… – To dalsze błogosławieństwa szatana i świata będącego pod jego wpływem. Chrystus przez Apostoła mówi:
  4. „Radujcie się w Panu! Jeszcze raz wam mówię: radujcie się zawsze w Panu!” (św. Paweł).
  5. „Trzeba być realistą; rozpychać się łokciami; cisi i pokorni nie mają miejsca we współczesnym świecie…” Chrystus mówi:
  6. „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca”.
  7. „Sprawiedliwość, solidność, uczciwość w pracy i w życiu nie opłaca się … tylko cwaniacy, kombinatorzy coś mogą zyskać… Uczciwą pracą niczego się nie dorobisz”. Chrześcijański kodeks pracy jest inny: „Nie tylko płacona praca jest wartościowa – częściej jest tak, że niepłacona praca (bezinteresowna praca) przynosi więcej wartości, bo ubogaca mego ducha[32].
  8. „Módl się i pracuj” uczciwie nie tylko dla siebie, ale z myślą o drugich! (św. Benedykt).
  9. „Miłosierdzie jest słabością człowieka; myśleć tylko o sobie; każdy powinien sam sobie radzić, inaczej powinien zginąć – to etyka zdegenerowanego świata pozbawionego litości
    i miłosierdzia. Chrystus mówi:
  10. „Byłem głodny, a daliście mi jeść… (Mt 25). „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych Mnieście to uczynili” (Mt 25).
  11. „Szczęśliwi, którzy się podobają i nie znają żadnej skromności… wszędzie mają dziewczyny, a one swoich chłopców… pokazują im swoje ciało bez żadnego zażenowania… być dziewiczym i dojść do małżeństwa dziewiczym to pruderia… zachować czystość we współczesnym świecie to choroba… być czystym i wiernym w małżeństwie czy życiu zakonnym czy kapłańskim (celibat) to niemożliwość… – Tak mówi świat, a Chrystus:
  12. „Błogosławieni czystego serca…” Kto może pojąć niech pojmuje”…
  13. „Jeśli chcesz mieć pokój, przygotuj wojnę” – tak głosiła rzymska zasada (Si vis pacem para bellum). Tą zasadą kierowały się narody i państwa po II wojnie światowej przygotowując niesamowite ilości broni… Chrystus mówi: „Jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi…” „Budujcie cywilizację miłości”… Otwórzcie drzwi Chrystusowi… Jego miłości… granice państw… ideologii… serc (Jan Paweł II).
  14. Pokój mój daję wam…[33]
  15. „Cierpienie, choroby i śmierć nie należą do natury, lecz są przeciwko naturze” (św. Tomasz z Akwinu), ale mają miejsce w życiu. Stają się często przekleństwem dla człowieka. Chrystus nadaje cierpieniu, chorobie i śmierci nowy charakter oczyszczający i zbawczy. Cierpienia, choroba, śmierć przyjmowana w duchu wiary i łączności z cierpiącym Chrystusem na krzyżu niesie chrześcijaninowi oczyszczenie
    z grzechów i zbawienie. Dla zdrowych jest okazją do zdobywania rozmaitych cnót: np. cierpliwości, ofiarności jak również chorzy mogą ofiarować swoje cierpienia za nas
    w tym samym celu jako zadośćuczynienie za nasze grzechy
    i dla wysłużenia nam zbawienia wiecznego.
  16. „Byłem chory, a pomogliście Mnie…” (Mt 25).
  17. Módlmy się: Panie Jezu, naucz mnie odrzucać pokusy szatana i świata oraz słabości naszego ciała. Ty, który musiałeś walczyć z szatanem na pustyni i przez całe ziemskie życie zwyciężając go przez Swoje zmartwychwstanie pomóż i nam zawsze wybierać Twoje słowa błogosławieństw, które prowadzą nas prawdziwie do szczęścia nie tylko na ziemi, ale
    i w niebie. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki.
  18. Amen.

 

 

 

 

  1. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt)

 

  1. „Cieszcie się wszyscy, którzy tylko w Bogu macie nadzieję
    i tylko od Niego oczekujecie pomocy, a nic od siebie, ponieważ będziecie z Nim żyć w niebie” (w nowym świecie)!”[34].
  2. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  3. Pan… posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać jeńcom i więźniom swobodę” (Iz 61,1).
  4. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  5. Posłał mnie, aby obwieszczać rok łaski od Pana i dzień pomsty naszego Boga” (Iz 61,2).
  6. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  7. „Wy zaś będziecie nazwani kapłanami Boga; mienić was będą sługami Boga naszego” (Iz 61,6d)
  8. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  9. „Zużyjecie bogactwo narodów, dobrobyt ich sobie przywłaszczycie” (Iz 61,6b)
  10. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  11. „Ponieważ hańba ich była zdwojona, poniżenie i zniewagi były ich udziałem przeto w swej ziemi odziedziczą wszystko w dwójnasób i zażywać będą wiecznego szczęścia” (Iz 61,7).
  12. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  13. „Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu Zbawcy moim. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej” (Łk 1,46).
  14. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  15. „Oto błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia…
  16. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  17. „Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia.
  18. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  19. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych…[35]
  20. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.
  21. Módlmy się: Panie Jezu, który pouczyłeś nas, że naprawdę szczęśliwymi są ci, którzy tylko w Tobie pokładają nadzieję. Naucz nas zawsze być Tobie wiernymi w słowach, w myślach i uczynkach, abyśmy za przykładem Maryi i wszystkich „ubogich w duchu” osiągnęli świętość tu na ziemi,
    a w niebie szczęście bez miary. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki.
  22. Amen.

 

 

  1. „Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni”(Mt)

 

  1. „Błogosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie”… Biada wam, którzy teraz się śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie” (Łk).
  2. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy[36].
  3. „Radujcie się i cieszcie wszyscy, którzy teraz biedni jesteście i doznajecie bied tego świata, ponieważ Bóg przemieni wasz ucisk w radość”.
  4. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  5. „Nad rzekami Babilonu – tam myśmy siedzieli i płakali…
    Na topolach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy…”
    (Ps 137/136)
  6. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  7. „Żądali od nas pieśni ci, którzy nas uprowadzili pieśni radości ci, którzy nas uciskali…” (Ps).
  8. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  9. „Jakże możemy śpiewać pieśń Pańską w obcej krainie… (Ps)
  10. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  11. „Raduje się me serce w Panu, moc moja wzrasta dzięki Panu… (1 Sm 2,1).
  12. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  13. „Radość wasza będzie pełna… (Ew.)
  14. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  15. „I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem (Baranka
    (Ap 14,3)
  16. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  17. „Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka” (Ap 19,7).
  18. Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
  19. Módlmy się: Panie Jezu, który przez ziemię jako „padoł płaczu i łez dolinę” prowadzisz nas do „nowej ziemi”. Prosimy Ciebie, aby te ziemskie dolegliwości nie odłączyły nas od Two-jej miłości. Który żyjesz i królujesz, Bóg po wszystkie wieki.
  20. Amen.

 

 

  1. „Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność ziemię posiądą”

 

  1. „Cieszcie się i weselcie wszyscy, którzy jesteście „cisi i pokornego serca” na wzór Jezusa, który nie przyszedł po to na „świat, aby mu służono, ale aby służyć i złożyć w ofierze swe życie jako okup za wielu” (Ew.)
  2. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca![37]
  3. „Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze (Iz 42,2).
  4. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  5. „Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi knotka o nikłym płomyku” (Iz).
  6. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  7. „Nie zniechęci się, ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenie wyczekują (wszyscy)” (Iz).
  8. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  9. „Widzeń (mają) mnóstwo, lecz ich nie przestrzegają; otwarte mają uszy, ale nikt nie słucha. Spodobało się Panu w Jego sprawiedliwości okazać wielkość i wspaniałość Prawa”
    (Iz 42,20-21).
  10. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  11. „Pan Bóg stworzył Mi ucho, a Ja się nie oparłem, ani nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę”.
  12. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  13. „Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem” (Iz 50,5-6).
  14. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  15. Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich (Iz 53,7).
  16. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  17. „Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ja, tak On nie otworzył ust swoich.
  18. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  19. Tak! Zgładzono Go z krainy żyjących: za grzechy mego ludu został zbity na śmierć.
  20. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  21. „Grób Mu wyznaczono między bezbożnymi, i w śmierci swej śmierci był na równi ze złoczyńcami”[38].
  22. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  23. Dlatego w nagrodę przydzielę Mu tłumy i posiądzie możnych jako zdobycz” (Iz 53,12).
  24. Jezu cichy i pokornego serca, uczyń nasze serca wg Twego Serca!
  25. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, który przez całe swoje życie byłeś „cichy i pokornego serca” naucz nas takiej postawy życiowej zwłaszcza w znoszeniu cierpień i ofiar w szerzeniu Twego Królestwa i w Jego osiągnięciu. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków:
  26. Amen.

 

 

  1. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni” (Mt)

 

  1. „Powinni się cieszyć i radować wszyscy, którzy „płoną ogniem miłości”, aby w pełni wypełnić wolę Bożą na ziemi tak jak wypełniają aniołowie w niebie, albowiem oni będą „ogarnięci ogniem Bożej Miłości „w niebie”.

„Przyszedłem ogień spuścić na ziemię, a czegoż pragnę, aby on płonął” (EW.)

  1. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  2. Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak czymże ją posolić (Mt 5,13).
  3. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  4. „Wy jesteście światłem świata… Nie zapala się światła i stawia się pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim… (Mt 5,14).
  5. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  6. Wy jesteście Miastem Bożym „położonym na górze” (Mt 5,14b).
  7. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  8. „Jeśli sprawiedliwość wasza nie będzie większa niż (ludzi tego świata) nie wejdziecie do Królestwa niebieskiego” (Mt 5,20).
  9. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  10. „…Z mocy nieprzyjaciół wyrwani bez lęku służyć Mu będziemy w pobożności i sprawiedliwości przed Nim po wszystkie dni nasze” (Łk 1,74-75).
  11. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  12. „Bo nie zaciąży bezbożne berło nad losem sprawiedliwych…” (Ps 125,3).
  13. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  14. „Starajcie się naprzód o królestwo (Boga) i jego sprawiedliwość (Mt 6,33).
  15. „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”.
  16. Módlmy się: Panie Jezu, który zapaliłeś w nas „ogień miłości i sprawiedliwości” i pragniesz, aby on stale płonął, dopomóż nam trwać „w pobożności i sprawiedliwości przed Bogiem” po wszystkie dni nasze. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków:
  17. Amen.

 

 

  1. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt)

 

  1. „Cieszcie się i radujcie, wszyscy, którzy miłosierni jesteście, ponieważ Bóg także wam miłosierdzie okaże”.
  2. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  3. „Przez wszystkie dni twojego życia spełniaj uczynki miłosierdzia i nie chodź drogami nieprawości… Udzielaj twego chleba głodnemu, a szat swoich nagim. Ze wszystkiego co ci zbywa, dawaj jałmużnę, a oko twoje niech nie będzie skąpe, gdy ją dajesz (Tob 4,5d.16).
  4. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  5. „Będziesz miał mało – daj mniej, ale nie wzbraniaj się dawać jałmużny nawet w niewielkiej ilości” (w. 8).
  6. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  7. „Nie odwracaj twarzy od żadnego biedaka, a nie odwróci się od ciebie oblicze Boga” (w. 7d).
  8. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  9. „Jeśli przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec Wasz niebieski”.
  10. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  11. „Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.
  12. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  13. „On sprawia, że słońce wschodzi nad złymi i dobrymi, i On zsy-
    ła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Mt 5,45).
  14. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
  15. Módlmy się: Panie Jezu, który przyjdziesz sądzić „żywych
    i umarłych”, dobrych i złych, miłosiernych i niesprawiedliwych naucz nas pokonywać mury egoizmu i sobkowstwa
    i w miarę naszych dóbr materialnych i duchowych okazywać zawsze mądrze pomoc bliźnim, którzy wyraźnie o to proszą; tym, którzy proszą milcząc; tym którzy proszą i ukrywają się. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków.
  16. Amen[39].

 

 

  1. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”

 

  1. Cieszcie się i radujcie wy wszyscy, którzy czyste serce posiadacie, albowiem Boga będziecie oglądać.
  2. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  3. „Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym miejscu?”
  4. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  5. „Człowiek o rękach nieskalanych i o czystym sercu, który nie skłonił swej duszy ku marnościom…” (Ps 24,3-4).
  6. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  7. „Każdy kto pożądliwie patrzy (na kobietę), już się w swoim sercu dopuścił z (nią) cudzołóstwa… Każdy kto oddala swoją (żonę) naraża (ją) na cudzołóstwo; a kto by oddaloną wziął (za żonę), dopuszcza się cudzołóstwa” (Mt 5,28.32).
  8. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  9. „Jeśli więc prawe oko twoje jest ci powodem do grzechu wyłup je…”
  10. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  11. „Wielu bowiem postępuje jako wrogowie krzyża Jezusowego… Ich losem zagłada, ich bogiem brzuch, a chwała –
    w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne. Nasza ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciała poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3,18-21).
  12. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  13. „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie… Ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała… Ciała wasze są członkami Chrystusa… (1 Kor 6,19.13b.15).
  14. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  15. „Zadajcie więc śmierć temu, co przyziemne w (waszych) członkach: rozpuście, nieczystości, lubieżności, złej żądzy… (Kol 3,5).
  16. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  17. „I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem (Baranka)…
    a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu tysięcy – wykupionych z ziemi. To ci, którzy z kobietami się nie splamili: bo są dziewicami” (Ap 14,3.4.)
  18. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  19. „Kto może pojąć niech pojmuje” (Ew.)
  20. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  21. „Błogosławieni, którzy w Panu umierają już teraz… (Ap 14,13).
  22. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.
  23. Módlmy się: Panie Jezu, który w każdym stanie wezwałeś nas do czystości serca daj nam siłę do pokonywania „pożądliwości ciała” i poskramiania naszych namiętności przez post, modlitwę i jałmużnę. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków.
  24. Amen[40].

 

 

  1. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt)

 

  1. „Powinni cieszyć się i radować wszyscy, którzy tworzą pokój, ponieważ będą dziećmi Boga”. – „Pokój z Bogiem”; pokój między ludźmi, z światem oraz z samym sobą” – to dobra o które muszę cięgle prosić Boga oraz przyczyniać się do ich zaistnienia. Pokój rodzi się w sercu człowieka”. Daje go Bóg: „Książe Pokoju” (Iz).
  2. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  3. „Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej”.
  4. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  5. „Nie będzie sądził z pozorów, ani wyrokował z pogłosek”.
  6. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  7. „Rozsądzi biednych sprawiedliwie i pokornym w kraju wyda słuszny wyrok”.
  8. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  9. „Rózgą swoich ust uderzy gwałtownika, tchnieniem swoich warg uśmierci bezbożnego”.
  10. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  11. „Sprawiedliwość będzie mu pasem na biodrach, a wierność przepasaniem lędźwi” (Iz 3,6).
  12. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  13. „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze, ani się lęka” (J 14,27).
  14. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  15. „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 15,12.17).
  16. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  17. „Nikt na tyle nie jest doskonałym człowiekiem, aby mógł nim rządzić bez jego przyzwolenia” (Abraham Lincoln –
    I prezydent USA)
  18. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  19. „Każdy niech będzie poddany władzom sprawującym rządy nad innymi. Nie ma bowiem władzy, która by nie pochodziła od Boga… Kto więc przeciwstawia się władzy – przeciwstawia się porządkowi Bożemu”.
  20. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  21. „Albowiem rządzący nie są postrachem dla uczynku dobrego, ale dla złego”.
  22. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  23. „A chcesz nie bać się władzy? Czyń dobrze, a otrzymasz od niej pochwałę. Jest ona bowiem dla ciebie narzędziem Boga prowadzącym ku dobremu”.
  24. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  25. „Jeżeli jednak czynisz źle, lękaj się, bo nie na próżno nosi miecz. Jest bowiem narzędziem Boga do wymierzania sprawiedliwej kary temu, który czyni źle” (Rz 13,1-4).
  26. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  27. „Nikomu nie bądźcie dłużni poza wzajemną miłością”
    (Rz 13,8a).
  28. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  29. „Miłość nie wyrządza zła bliźniemu”.
  30. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  31. „Oddajcie każdemu to, co mu się należy: komu podatek – podatek, komu cło – cło, komu uległość – uległość, komu cześć – cześć… bez spierania się o poglądy” (Rz 13,7; 14,1b).
  32. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”.
  33. Módlmy się: panie Jezu „uczyń mnie zwiastunem Twego Pokoju”:

– gdzie panuje nienawiść pozwól mi nieść miłość,

– gdzie panuje wrogość pozwól mi nieść ducha przebaczenia,

– gdzie brak jedności – jedność,

– gdzie zakłamanie – prawdę,

– gdzie przymus – wolność,

– gdzie zwątpienie – nadzieję,

– gdzie panują ciemności – światło,

– gdzie panuje smutek – radość…[41]

  1. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla spra-wiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”

 

  1. „Cieszcie się i radujcie wszyscy, którzy teraz musicie cierpieć
    i znosić prześladowania, aby być «świadkami Boga i Jego Ewangelii», ponieważ będziecie uczestnikami chwały niebieskiej”.
  2. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  3. „Mnie prześladowali i was prześladować będą”.
  4. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  5. „Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować”.
  6. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  7. „Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią” (Mt 10,17.21).
  8. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  9. „Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia” (Mt 10,22).
  10. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  11. „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”.
  12. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  13. „… będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”(Dz 1,8).
  14. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  15. „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony
    w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).
  16. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  17. „Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli? Panie, ty wiesz. I rzekł do mnie: To, ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty i w krwi Baranka je wybielili”.
  18. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  19. „Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy”.
  20. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  21. „A zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi”.
  22. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  23. „Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, bo paść ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu”.
  24. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  25. „I poprowadzi ich do źródeł wód życia”.
  26. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  27. „I każdą łzę otrze z ich oczu” (Ap 7,14-17).
  28. „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie”.
  29. Módlmy się: Panie Jezu chcemy być błogosławionymi tu na ziemi i wieczności. Ześlij Twego Ducha Świętości i uświęć nas „w prawdzie” Twoich błogosławieństw. Naucz nas odrzucać pseudobłogosławieństwa „tego świata” i szatana, który ciągle każe nam tylko „zamieniać kamienie w chleb”, kusi nas, aby raczej „więcej mieć” niż „więcej być”; dopomaga
    w powiększeniu naszych pożądliwości „oczu, ciała i pychy żywota”, które są związane z naszą grzeszną naturą, podsuwając swoje „błogosławieństwa”. Panie chcemy żyć jednak według Twoich Błogosławieństw, bo one podobnie jak Ty
    i cała Twoja Ewangelia są „Prawdą, Drogą i Życiem”.
  30. Amen.

 

 

 

 

 

Matka Boga i Siostra wszystkich ludzi

 

 

Pierwszym słowem, które najczęściej pojawia się na ustach dziecka jest wołanie: „mamo”. Najnowsze badania z dziedziny pedagogiki stwierdzają, że dziecko, które w pierwszych miesiącach swego życia było pozbawione miłości matki nie rozwija się pod względem psychicznym normalnie i przez całe życie będzie mu towarzyszyć tak zwana „choroba sieroca”. Podczas ostatniej wojny światowej, jak stwierdzali sanitariusze, którzy udzielali pierwszej pomocy rannym żołnierzom opowiadali, iż najczęstszym wołaniem było przyzywanie pomocy Boga i matki[42]. Stąd za poetą (Kazimierz Wierzyński) możemy skonstatować: „Gdy kto chce wyrazić ogrom uczuć do granic ostatka niech przyklęknąwszy to imię wypowie: jedno, jedyne, najświętsze: matka…”

Wszyscy potrzebujemy matki, jej miłości, serca, dobroci
i szlachetności. Jako wierzący w Chrystusa potrzebujemy tak jak On Matki Boga. Nawet ludzie niewierzący, czy wierzący mało, zwracają się do Maryi (por. A. Mickiewicz, III część ‘dziadów”). Ona jako Matka Boga i Siostra wszystkich ludzi „nieustannie wstawia się za nami” teraz, a zwłaszcza w godzinach prób naszej wiary, moralności, nieszczęść osobistych i narodowych, i w ostatniej godzinie naszego przejścia z tego świata do wieczności.

Dziś w czasie tej godziny majowego spotkania z Pismem Św. chcemy podziękować w Bogu Trójcy Jedynemu za to, że dał nam Maryję jako Matkę Swego Syna i naszą Siostrę[43].

      Modlitewne wołanie do Trójcy Przenajświętszej z Maryją

 

  1. Boże, nasz Ojcze, który jesteś w niebie uwielbiamy Ciebie za wszystkie działa stworzenia. Wysławiamy Cię i wielbimy Ciebie oraz dzięki Ci składamy w szczególny sposób za najwspanialsze dzieło stworzenia – Maryję, którą Ty z pośród wszystkich stworzeń na Matkę Swego Syna wybrałeś. Ona jako pierworodna wśród wszystkich stworzeń jest wyjątkowo umiłowaną «Córką» Boga Ojca i przez to «Siostrą» całego stworzenia. Za cały wszechświat i wszystkich ludzi:
  2. Córko Boga Ojca nieustannie wstawiaj się!
  3. Synu Boży, Zbawicielu świata, dziękujemy Ci za to, że przyjąłeś posługę macierzyńską Maryi. Ona zaofiarowała Ci to wszystko, co może dać najlepsza matka ziemska: dziewicze łono, swoją krew i to wszystko, co było związane z trudem
    9-miesięcznego macierzyństwa przed narodzeniem, a także trud narodzenia, karmienia i wychowania po narodzeniu (por. Ew.). Ona nie tylko w sposób czysto fizyczny i biologiczny była matką, ale z wiarą, miłością i posłuszeństwem oraz z pełnym oddaniem z postawą służebnicy przyjęła Słowo (2 Osobę Trójcy Przenajświętszej), które stało się za sprawą Ducha Świętego człowiekiem (= Ciałem), dla zbawienia całego rodzaju ludzkiego. Maryjo, która także wtedy stałaś się przez to także naszą Matką i pierwowzorem należytej służby Bogu i człowiekowi:
  4. Matko, Syna Bożego, nieustannie wstawiaj się za nami.
  5. Duchu Święty Boże! Ty okazałeś moc Najwyższego Boga
    w łonie Maryi sprawiając dziewicze poczęcie Syna Bożego jako człowieka i Jego narodzenie z Maryi Panny. Także nas napełnij „mocą z wysoka”, abyśmy Jego narodzenia nie zapomnieli, nie odsunęli na dalszy plan życia, ale już teraz
    w tej godzinie czuwania i modlitwy z Maryją, Jego łaską Pokoju i nowego życia zostali obdarowani.
  6. Oblubienico Ducha Świętego nieustannie wstawiaj się za nami[44].
  7. Z królewskiego rodu

 

Słowo Boże: Pnp 6,10.9; Ps 45; Rz 1,3; Mt 2,1-12

 

  1. Święta Dziewico Maryjo, Twoje narodzenie z królewskiego rodu uweseliło cały świat, albowiem z Ciebie wyszło słońce sprawiedliwości, Chrystus, nasz Pan i Bóg! (Ant.). Po wiek wieków sławić Cię będą i błogosławić wszystkie narody
    i pokolenia. Chcemy w tę pieśń wszystkich pokoleń, ludów, narodów wypowiadanych w Różnych językach się włączyć
    i Ciebie sławić i błogosławić w naszym zgromadzeniu.
  2. Ty stałeś się „nową Ewą”, Matką nowego życia!
  3. Módl się za nami!
  4. Ty jesteś błogosławioną między niewiastami!
  5. Módl się za nami!
  6. Ty jesteś jak Anna, matka Samuela, Swego Syna na służbę Bożą rodząca!
  7. Módl się za nami!
  8. Ty jesteś jak Sara, matka pokoleń nowego Ludu Bożego!
  9. Módl się za nami!
  10. Królowo nowego Ludu Bożego, troszcząca się jak królowa Estera; ratująca go od zagłady!
  11. Módl się za nami!
  12. Ty jak Judyta przynosisz wybawienie z niewoli!
  13. Módl się za nami!
  14. Ty jesteś wierna jak Rut, matka pokoleń z domu Dawida.
  15. Módl się za nami!
  16. Ty jesteś błogosławiona, żeś uwierzyła!
  17. Módl się za nami!
  18. Błogosławiony jest owoc Twojego łona – Jezus nasz Pan
    i Zbawca!
  19. Zdrowaś Maryjo…
  20. Módlmy się: Boże, Ty dałeś nam Matkę Twego Syna także za naszą Matkę. My czcimy Ją jako naszą Królowę i prosimy Ciebie z ufnością o Jej wstawiennictwo. Pozwól nam być Twego Królestwa w chwale Maryi i Twoich Świętych. Przez Chrystusa Pana naszego:
  21. Amen.

 

 

  1. Bez grzechu pierworodnego poczęta (Niepokalana)

 

Słowo Boże: Rdz 3,15; Ef 1,4; 5,25-27; Łk 1,26-38

 

  1. Bóg ukochał wszystkich ludzi i czekał na ich miłość. Oni jednak odpowiedzieli na miłość Boga nieposłuszeństwem, brakiem zaufania i miłości. W ten sposób pojawił się grzech na świecie (por. Rdz 3,1-24). „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli… (Rz 5,12).
  2. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  3. Śmierć rozpanoszyła się od Adama… nawet nad tymi, którzy nie zgrzeszyli przestępstwem na wzór Adama” (Rz 5,14).
  4. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  5. „Jeżeli bowiem przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich śmierć, to o ileż obficiej spłynęła na nich wszystkich łaska i dar Boży, łaskawie udzielony przez jednego człowieka, Jezusa Chrystusa” (Rz 5,15).
  6. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  7. „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym” (Ef 1,3).
  8. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  9. „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli świeci i nieskalani przed jego obliczem” (Ef 1,4).
  10. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  11. Maryja znalazła łaskę u Boga w całej pełni. Dzięki niej ze względu na Ofiarę Odkupieńczą Swego Syna została od swego poczęcia od wszelkiego grzechu zachowana i przez całe życie żyła w miłości i łasce.
  12. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  13. Maryja jest pierwowzorem Kościoła jako pierwsza z wybranych przed założeniem świata. Ona jest świętą Oblubienicą Pana bez jakiejkolwiek zmazy i grzechu.
  14. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  15. „Błogosławiona jesteś, Maryjo, przez Boga Najwyższego więcej od wszystkich niewiast na ziemi. Niech będzie błogosławiony przede wszystkim Bóg, nasz Pan, który Ciebie zachował od grzechu pierworodnego.
  16. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  17. Święta Maryjo słusznie zostałaś pozdrowiona przez Anioła słowami: „Witaj, pełna łaski, Pan jest z Tobą”. Ty „jesteś pełna łaski; Pan jest z Tobą”.
  18. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  19. Chrystus Twoje życie rozweselił i dodał Tobie nowego blasku. Jak zorza poranna, której światło od słońca pochodzi, tak Syn Boży – Słońce sprawiedliwości przed Swoim ukazaniem w ludzkim ciele uprzednio cię oświecił.
  20. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  21. Tyś porodziła Słońce sprawiedliwości – Jezusa Chrystusa, który uwolnił nas z wszelkich ciemności grzechu i oświecił wszystkich żyjących w cieniu śmierci.
  22. Święta i Niepokalana, Maryjo, módl się za nami grzesznymi.
  23. Módlmy się: Panie Jezu strzeż nas od wszelkiego grzechu
    i prowadź nas w czystości przez godziny naszego ziemskiego życia; uwolnionych z grzechu pierworodnego strzeż swoją łaską, abyśmy mogli odnieść zwycięstwo nad wszelkim złem. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę naszej śmierci.
  24. Amen.

 

 

 

 

 

  1. Dziewica (Panna)

 

Słowo Boże: Iz 7,1-14; 1 Kor 7,32b-35; Mt 1,18.22-23

 

  1. Z Aniołem Gabrielem pozdrawiamy Ciebie, Dziewico, Maryjo, pełna łaski. Bóg Ciebie wybrał i powołał na Matkę Syna Bożego. Ty odpowiedziałaś na to powołanie wielkodusznie mówiąc: „Oto ja służebnica pańska, niech mi się stanie według Twego słowa”.
  2. Bądź pozdrowiona, dziewico, Maryjo, pełna łaski!
  3. Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. „Maryjo byłaś całkowicie otwarta na Słowo Boże. W Bogu szukałaś ucieczki i mocy. Chciałaś pozostać jego przeczystą Oblubienica. Bóg wybierając Cię na Matkę zachował Cię Dziewicę. Albowiem „poczęłaś z Ducha Świętego” pozostając Dziewicą i Matką zarazem.
  4. Bądź pozdrowiona, dziewico, Maryjo, pełna łaski!
  5. Wdzięk rozlał się na Twoich wargach. Dlatego, że Bóg pobłogosławił Cię na wieki… O najpiękniejsza z niewiast… Kim jest ta, co wyłania się z pustyni, wsparta na swoim Oblubieńcu?”[45].
  6. Bądź pozdrowiona, dziewico, Maryjo, pełna łaski!
  7. „Miłość Boża została w Tobie rozlana przez Ducha, który został Jej dany”.
  8. Bądź pozdrowiona, dziewico, Maryjo, pełna łaski!
  9. Maryjo, najlepszą cząstkę obrałaś, której nigdy nie będziesz pozbawiona”.
  10. Bądź pozdrowiona, dziewico, Maryjo, pełna łaski!
  11. „Kto miłuje trwa w Bogu, a Bóg w nim”.
  12. Bądź pozdrowiona, dziewico, Maryjo, pełna łaski!
  13. Módlmy się: Panie nasz i Boże, Ty nam w Dziewicy Maryi dałeś wzór miłości. Daj nam moc i siłę, abyśmy zawsze otwierali się na nią nasze serca. Poślij Ducha Twego, aby zapalił w nas ogień Twojej miłości. Spraw, aby on nieustannie płonął. Przez Chrystusa Pana naszego:
  14. Amen.

 

 

  1. Matka Boga i Siostra wszystkich ludzi

 

Słowo Boże: Gal 4,4-7; Łk 1,30-31 albo 1,41; 2,6.7 albo
Łk 2,33-34 lub też J 19,25-27

 

  1. Kiedy opadnie na mnie noc,

Noc, co spełnieniem wychłodzi,

Gdy mokre od łez oczy wyschną

I serce na zawsze się pogodzi –

  1. Bogurodzico módl się za nami!
  2. Kiedy chłód srebrny ściszy skargi

I ręce zwiążą czasu rzeki,

Ty Maryjo, dodając odwagi

Przeprowadzisz na brzeg daleki.

  1. Bogurodzico módl się za nami!
  2. Ty obronisz przed niejednym lękiem

Ty okryjesz płaszczem pomocy.

Panno Święta w bólu swoim przyklękam,

Kiedy ziemia nocą sypie się w oczy.

  1. Bogurodzico módl się za nami!
  2. Matko Boża do Ciebie wołam.

Poprzez noc, poprzez łzy i rozpacze.

Kiedy ręce zwiążą mi czasu rzeki

Niech u brzegu Ciebie, Matko zobaczę![46]

  1. Bogurodzico módl się za nami!
  2. Ty jesteś najlepszą przyjaciółką i Siostrą każdego człowieka.
  3. Módl się za nami!

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy w Chrystusa wierzą.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy na Chrystusie budują.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy Jego Słowa strzegą.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy Go utracili.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy Go szukają.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy niewiele Go rozumieją.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy jeszcze za nim nie postępują.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy Go proszą.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy czynią, to co On mówi.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy Go naśladują.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy bez szemrania Mu służą.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy krzyż dźwigają.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy na wolę Ojca się otwierają i ją wypełniają.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy wbrew wszystkiemu nadzieję mają.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy z Chrystusem umierają.

– Ty jesteś Siostrą wszystkich, którzy z Chrystusem zmartwychwstają.

  1. Módlmy się: Panie Ojcze niebieski, z wszystkich ludzi Maryję na Matkę Swego Syna wybrałeś i nas jej macierzyńskiej i siostrzanej opiece powierzyłeś. Wysławiamy Twoją mądrość i dobroć, i prosimy Ciebie, wysłuchaj naszych próśb, które dzisiaj przez pośrednictwo Maryi do Ciebie Najlepszy nasz Ojcze i Panie zanieśliśmy. Przez Chrystusa naszego Brata:
  2. Amen[47].

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pierwowzór dla całego Ludu Bożego

 

 

      Wprowadzenie

 

Uznanie w Jezusie z Nazaretu Syna Bożego, Chrystusa (Mesjasza), Boga-Człowieka łączy się z przyjęciem prawdy o Bożym macierzyństwie Maryi. Wzywa nas do tego wyraźnie Boże orędzie z Gal (4,4), gdzie czytamy: „Gdy nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna Swego, zrodzonego z Niewiasty…”

Pochodząca z rodu królewskiego Dawida, bez zmazy pierworodnej poczęta (Niepokalana), Dziewica, Matka Boga (Bogurodzica) i Siostra wszystkich ludzi dzieląca los Swego Syna
w radościach, boleściach i w chwale. Jako Wniebowzięta nadal pozostaje Matką nie tylko Swego Syna, ale także wszystkich wierzących i pielgrzymujących do Królestwa Jej Syna jako pierwowzór dla całego Ludu Bożego (por. KDK).

 

 

      Wstęp

 

„Dlaczego o Panie

dałeś nam oczy

kiedy widzimy tylko siebie?

Dlaczego o Panie

dałeś nam nogi

kiedy biegamy

tylko za swoimi sprawami?

Dlaczego o Panie

dałeś nam ręce

kiedy pracujemy nimi

tylko dla siebie?

Dlaczego o Panie

dałeś nam Miłość

kiedy szukamy zawsze

tylko siebie?[48]

  1. Także Maryja stanęła pod prawem śmierci. Kiedy jednak
    w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy będą ożywieni. Bogu niech będą dzięki, że nam dał odnieść takie zwycięstwo przez Jezusa Chrystusa.
  2. Dobry Boże, Ty nas wyzwoliłeś przez śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna. W szczególny sposób wyniosłeś Dziewicę Maryję i nie pozwoliłeś, aby Jej Ciało oglądało ziemskie zniszczenie. Prosimy Ciebie daj nam także po śmierci być uczestnikami Twej niebieskiej chwały. Przez Chrystusa Pana naszego:
  3. Amen.
  4. Apostoł prosi za nami, abyśmy swoje powołanie lepiej poznali, które powinno znaleźć swoje wypełnienie w niebie
    (Ef 1,18-20; 2,4-6). Błogosławiona Dziewica Maryja została do nieba wzięta. Jako pierwsza osiągnęła i wypełniła swoje powołanie chrześcijańskie do świętości i chwały niebieskiej, do którego cały Kościół wezwany jest. „Przyszło zbawienie
    i moc i chwała naszego Boga, ponieważ ostatni wróg, śmierć została pokonana.
  5. Wszechmogący i wieczny Boże, Ty ustrzegłeś i zachowałeś Dziewicę Maryję od grzechu i z ciałem i duszą do chwały niebieskiej wyniosłeś. Pozwól nam ten znak wielkiej naszej nadziei i pociechy mieć zawsze przed naszymi oczyma. Pozwól nam zawsze tym drogom wiernym pozostać, które prowadzą do Twojej chwały. Przez Chrystusa Pana naszego.
  6. Amen.
  7. Matka wszystkich wierzących

 

Słowo Boże: Rdz 12,1-3; 15,1.22,1-18 (Abraham); Wj 3,1-17; 4,1-5 (Mojżesz) Am 7,10-17 (prorok: Amos)[49].

 

  1. W Piśmie św. spotykamy się z wieloma świadectwami wiary. Na słowo Pana odpowiadali różny słudzy Jahwe, mimo, że posiadali swoje własne plany, które musieli skorygować albo zmienić, tak jak Mojżesz; musieli opuścić dom, rodzinę, ojczyznę tak, jak Abraham czy też poświecić swe życie zwiastowaniu orędzia Jahwe, tak jak prorocy. Także Maryja uwierzyła orędziu Jahwe przekazanego Jej przez anioła. Musiała skorygować
    i zmienić swoje plany życiowe. Odpowiedziała na Boże orędzie z wiarą, miłością i posłuszeństwem do końca nie rozumiejąc planów Bożych względem siebie. Tak jak Abraham czy Mojżesz
    i prorocy szła w „pielgrzymce wiary” wiernie spełniając polecenie Boże. Wierna Słowu Jahwe przy zwiastowani szła drogą Swego Syna, Słowa Wcielonego, aż po krzyż. Maryja wśród tych świadków ST i NT stała się największą. Stąd słusznie możemy Ją nazwać Matką wszystkich wierzących, podobnie jak Abrahama nazywa św. Paweł „Ojcem wszystkich wierzących.
  2. Elżbieta została napełniona Duchem Świętym i wydała okrzyk, mówiąc: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1,41b-42.45). Święta Maryjo, Matko wszystkich wierzących wołamy do Ciebie i wychwalamy Ciebie razem ze św. Elżbietą:
  3. Błogosławiona jesteś, ponieważ uwierzyłaś.
  4. Gdy anioł Jahwe oznajmił ci wolę Bożą, Ty otwartym sercem odpowiedziałaś: „Oto ja służebnica Pana mego, niech mi się stanie według słowa Twego” (Łk 1,38).
  5. Błogosławiona jesteś, ponieważ uwierzyłaś.
  6. Gdy pasterze przybyli do żłóbka i złożyli pokłon oraz o orędziu pokoju opowiadali (Łk 2,8-18), Ty ich czyn wiary
    i słowo przyjęłaś, zachowałaś, zachowałaś i w swoim sercu strzegłaś (por. Łk 2,19).
  7. Błogosławiona jesteś, ponieważ uwierzyłaś.
  8. W posłuszeństwie wiary udałaś się do Egiptu i zniosłaś trud ucieczki.
  9. Błogosławiona jesteś, ponieważ uwierzyłaś.
  10. Uczniowie w nocy cierpiącego Pana opuścili. Tylko św. Jan pozostał razem z Tobą i z innymi niewiastami mocno wierzącymi aż po krzyż.
  11. Błogosławiona jesteś, ponieważ uwierzyłaś.
  12. Po Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Swego Syna razem z Apostołami i innymi członkami Kościoła Jerozolimskiego uczestniczyłaś w modlitwie i na dar Ducha Świętego oczekiwałaś (Dz 1,14).
  13. Błogosławiona jesteś, ponieważ uwierzyłaś.
  14. Módlmy się: Boże nasz Ojcze, dziękujemy Ci za wszystkich ludzi, którzy przez świadectwo wierze umocnili naszą wiarę. W szczególny sposób dziękujemy Ci za świadectwo wiary, jakie dała nam Maryja – „Matka wszystkich wierzących”. Prosimy Cię za Jej wstawiennictwem umocnij w nas i zachowaj skarb wiary, którą w Swej mądrości i dobroci ją nam dałeś. Przez Chrystusa w Duchu Świętym.
  15. Amen.

 

 

  1. Wzór dla całego pielgrzymującego Ludu Bożego (Kościoła)

 

  1. Gdy rozważamy tajemnicę świętości Kościoła to jak w obrazie widzimy ją w życiu Maryi. Ona wzrastała wraz z historią zbawienia, która w Jezusie Chrystusie osiągnęła swoją pełnię, a którą dziś realizuje Kościół.
  2. Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego żywota Jezus.
  3. Słusznie nazywamy Matką naszą i Dziewicą”. W Maryi
    w przedziwny sposób ten obraz Kościoła ma swój pierwowzór. „Oto ja służebnica…”
  4. Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego żywota Jezus.
  5. Jak Maryja stała się także dla Kościoła Matką przez pokorne przyjęcie orędzia Boga i swoją wiarę, miłość i posłuszeństwo Bogu oraz pełne oddanie się służbie zbawczej wśród ludzi, tak Kościół przez Słowo Boże (kazania, homilie, konferencje itp.) i chrzest i inne sakramenty przez Ducha Świętego rodzi nas dla Boga czyniąc z nas dzieci Boże i członków pielgrzymującego Ludu Bożego.
  6. Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego Cię osłoni…
  7. Jak Maryja była wierna swemu Oblubieńcowi jako Dziewica i matka, tak Kościół jako Oblubienica Pana staje się „czysty i niepokalany” przez zachowywanie nieskażonej wiary, mocnej nadziei i prawej miłości.
  8. Błogosławieni, są Ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą Go.
  9. To do czego zdąża Kościół jako pielgrzymujący Lud Boży, Maryja osiągnęła w całej pełni; to dla wszystkich członków Kościoła pozostaje najważniejszym zadaniem i obowiązkiem, który powinien w Kościele na wzór Maryi wypełnić.
  10. Ojcze niebieski dziękujemy ci, że dałeś nam w Maryi pierwowzór jak powinniśmy jako Kościół żyć, aby dojść do chwały niebieskiej. Święta Maryjo, Ty jesteś Matką naszego Pana i Brata Jezusa Chrystusa. Ty jesteś także naszą Matką
    i Pierwowzorem macierzyńskości Kościoła. W Tobie wszystko się wypełniło i stało rzeczywistością oraz prawdą co Pan do nas powiedział. Ty jesteś do końca spełnionym wzorem naszego życia w Chrystusie.
  11. Święta Maryjo módl się za nami.
  12. Ciebie Pan od początku od wszelkiej zmazy grzechu zachował. My również przez chrzest i inne sakramenty zostaliśmy uwolnieni z niewoli grzechu i obdarowani wolnością dzieci Bożych.
  13. Święta Maryjo módl się za nami.
  14. Gabriel nazwał Cię „błogosławioną i pełną łaski”. Także my zostaliśmy z łaski Pana powołani do zbawienia.
  15. Święta Maryjo módl się za nami.
  16. Ciebie Bóg w niewypowiedziany sposób podniósł do chwały niebieskiej i ukoronował chwała niebieską na Królowę nieba i ziemi. Nas również czyni Ludem Bożym i daje udział w jego „królewskiej, kapłańskiej i prorockiej” misji.
  17. Święta Maryjo módl się za nami.
  18. Ty jesteś zorzą poranną Zbawiciela. My także powołani jesteśmy przez Zbawiciela do tego, aby być światłem świata.
  19. Święta Maryjo módl się za nami.
  20. Św. Elżbieta nazwała Ciebie błogosławiona, ponieważ mocno uwierzyłaś. Proś za nami, abyśmy mocno wierzyli. Pełna nadziei trwałaś na modlitwie oczekując razem z Kościołem Jerozolimskim zesłania Ducha Świętego. Proś za nami, abyśmy mieli również mocną nadzieję na Twój pierwowzór. Ty byłaś napełniona w pełni miłością ku Bogu i wszystkim ludziom (…)
  21. Święta Maryjo módl się za nami.

 

 

  1. Matka Bolesna

 

Święta Maryjo, Matko Bolesna przychodzimy dziś do Ciebie w naszych potrzebach i całego cierpiącego świata. Wpatrujemy się w Twoje cierpienia, które zniosłaś jako Matka Jezusa cierpiącego. Przyjdź z pomocą i wstawiennictwem wszystkim, którzy sami nie mogą sobie pomóc.

  1. Tyś wysłuchała z uwagę mądrości starca Symeona: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (Łk 2,34-35).

Kto przy Chrystusie blisko stoi, ten ma udział w Jego losie. On powinien wziąć krzyż i Go naśladować.

Maryjo, Matko Bolesna proś za wszystkich, którzy w Niego wierzą, aby mogli Jego naśladować. Ty jesteś Królową męczenników.

  1. Módl się za nami.
  2. Wkrótce po narodzeniu Twego Syna musiałaś dzielić los emigrantów: „Oto anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie
    i rzekł: Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu… (Mt 2,13).

Nigdy na świecie nie było tak wielu emigrantów jak w naszych czasach, nigdy tak wielu pochodzących z obcych nam krajów.

Maryjo, stój przy pozbawionych ojczyzny, proś za nimi! Matko wszystkich będących w ciężkim położeniu:

  1. Módl się za nami.
  2. Maryjo z Józefem szukałaś 12-letniego Jezusa w świątyni. Wtedy rzekłaś do Niego: „Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie. Lecz on im odpowiedział: czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział”
    (Łk 2,48-50). Wielu utraciło Boga i nie wie gdzie Go powinno znaleźć (szukać)! Maryjo pomóż, aby ci ludzie znaleźli Twego Syna. Tyś bowiem pierwowzorem wszystkich wierzących i szukających!
  3. Módl się za nami.
  4. Tradycja chrześcijańska widzi Ciebie na drodze krzyżowej. Do Ciebie odnosi słowa Pisma św. z księgi Lm (1,12): „Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podobna do tej, co mnie przytłacza, którą doświadczył mnie Pan…”

Patrzymy na biedy świata. Żyjemy w ciągłym zagrożeniu ich. Boimy się, aby one nie dotknęły nas samych. Maryjo pomóż nam w naszych biedach… Tyś wszakże jest Pocieszycielką strapionych.

  1. Módl się za nami.
  2. Ty musiałaś patrzeć jak Twój Syn na krzyżu umierał:
    „A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena” (J 19,25). Cierpienia, a zwłaszcza śmierć Jezusa przyniosły światu zbawienie. Maryjo, Matko Bolesna stojąca pod krzyżem Swego Syna i całego Kościoła módl się za wszystkimi ludźmi, aby Jego cierpienia przyniosły im uwolnienie z grzechów i zbawienie. Ty jesteś Matką Zbawiciela!
  3. Módl się za nami.
  4. Twój zmarły Syn po zdjęciu z krzyża został złożony na Twoim łonie. Twoje uczucia i boleść oddaje Kościół słowami księgi Lamentacji: „Jak Cię pocieszyć? Z czym porównać? Córo Jeruzalem! Z czym Cię porównać, by Cię pocieszyć? Dziewico, Córo Syjonu, gdyż zagłada Twoja wielka jak morze. Któż Cię uleczy? (2,13).

Wielu ludzi szukało już pomocy i pociechy modląc się przed Twoim obrazem bolesnej Matki. Matko Bolesna pomagaj nadal szukającym pociechy i pomocy. Ty jesteś wszakże Matką Miłosierdzia (Pieta) i „Słodyczą” naszego życia (por. Hymn kościelny: Salve Regina)

  1. Módl się za nami.
  2. Ty byłaś, gdy Józef z Arymatei udał się do Piłata i poprosił
    o ciało Twego Syna; zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany (por. Łk 23,52-53). „Były przy tym niewiasty, które z Nim przyszły z Galilei. Obejrzały grób i w jaki sposób zostało złożone ciało Jezusa. Po powrocie przygotowały wonności i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem zachowały spoczynek szabatu” (Łk 23,55-56).

Każdy człowiek potrzebuje pomocy. Najbardziej potrzebuje jej człowiek w chwili śmierci, a zwłaszcza ten, kogo śmierć spotyka nagle. Maryjo módl się za umierających, a zwłaszcza umierających nagle, i wszystkich cierpiących z powodu ich śmierci.

Ty jesteś nadzieją wszystkich odchodzących z tego świata!

  1. Módl się za nami.
  2. Módlmy się: Boże, który pozwoliłeś mężnie i cierpliwie znieść cierpienia i boleści jakimi została doświadczona Maryja Dziewica Matka Twojego Syna zgodnie z wypowiedzią starca Symeona, pozwól i nam abyśmy rozważając Jej cierpienia mogli cierpienia i boleści naszego życia cierpliwie znosić wypraszając dla siebie i innych moce zbawcze. Przez Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego:
  3. Amen.

 

 

  1. Wniebowzięta

 

Słowo Boże: Ap 12,1.5-9-10, Rz 5,12.20-21, Łk 1,46-55

 

  1. Maryja została z ciałem i duszą wyniesiona do chwały niebieskiej. W ten sposób nadzieja zbawienia świata i człowieka stała się rzeczywistością i osiągnęła po raz pierwszy
    w Maryi swoją pełnię.

Wielkie rzeczy o Tobie głoszą, Maryjo. Pan wyniósł Cię do chwały ponad wszystkie chóry Aniołów. Pan wejrzał na uniżenie służebnicy Swojej i ukoronował Ją koroną chwały niebieskiej. Baranek, który śmierć zwyciężył otworzył Jej drzwi życia (Ap).

  1. Miłosierny Boże, Ty znasz naszą słabość i biedy. Ty dałeś błogosławionej Dziewicy Maryi udział w zwycięstwie Chrystusa. Pozwól i nam być wolnymi od grzechów i wszelkiego zła, abyśmy na wzór Maryi prowadzili życie tu na ziemi
    i w ten sposób cel naszej nadziei – życie wieczne osiągnęli. Przez Chrystusa Pana naszego:
  2. Amen.
  3. Módl się za nami, abyśmy również w tej prawdziwej
    i w prawej Miłości wzrastali.
  4. Święta Maryjo…
  5. Ty byłaś i pozostajesz pierwowzorem macierzyńskości Kościoła. Pomóż nam być Twoimi współpracownikami w dziele rodzenia nowych dzieci Bożych w Kościele.

Módlmy się: Panie, nasz Boże, Ty dałeś pielgrzymującemu Ludowi Bożemu pierwowzór w Osobie Maryi. Prosimy Ciebie, abyśmy patrząc na ten obraz tak jak Ona żyli, a przez to osiągnęli Twoją chwałę w niebie. Przez Chrystusa Pana naszego:

  1. Amen[50].

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Św. Józef, Oblubieniec NMP,

Opiekun „ojciec” Jezusa

i całego Kościoła (Ew.)

 

 

Wśród świętych w kościele największą cześć po Maryi oddaje się św. Józefowi, który z woli Bożej został wybrany na przeczystego Oblubieńca Bogurodzicy („męża”) (Ew.), który
z początku nie rozumiał jak to się stało, że Jego małżonka stała się brzemienną. Podobnie jak Maryi anioł objawił Józefowi tajemnicę poczęcia Jezusa „za sprawą Ducha Świętego” (Credo) (Mt 1,19nn). Józef przyjął pouczenie anioła, uwierzył w nie stając się nie tylko przybranym ojcem Jezusa, ale również tych, którzy w Niego wierzą. Św. Józef w ewangeliach jest „milczącym świętym”, albowiem ewangeliści nie przytaczają żadnych jego słów. W ST jego imiennikiem i przedobrazem może być Józef egipski, który zrozumiał swoją rolę w planie zbawczym, iż Bóg nawet ze zła potrafi wyprowadzić dobo służące zbawieniu człowieka. Jezus, którego „słodkim Opiekunem” był św. Józef nie tylko przebaczył „braciom”, ale przez swoją śmierć na krzyżu „umiłował ich do końca” i złożył odkupieńczą ofiarę, aby pojednać ich z Bogiem. Ojciec św. Jan Paweł II w związku stuletnią rocznicę encykliki Leona XIII (Quamquam pluries 1889 r.) pisze apostolskie posłanie o postaci i posłannictwie św. Józefa
w życiu Jezusa Chrystusa i Kościoła, który zbliża się do końca nowego stulecia i roku 2000: Redemptoris Custos (= Opiekun Odkupiciela 15.08.1989 r.). W tym piśmie poucza o św. Józefie i jego związku z Maryją. Nazywa go stróżem „Bożej tajemnicy” i „sługą” Bożego ojcostwa” Jezusa. Jako „sprawiedliwy i prawy” mąż Boży i Oblubieniec Maryi jest przede wszystkim wzorem pracy, którą kształtowała miłość do Jezusa i Maryi jest wzorem umiłowania Prawdy i dążenia do Niej, a więc może być Patronem życia wewnętrznego i naszych czasów, które tak tęsknią „do Prawdy i wolności”.

W czasie dzisiejszego spotkania obejmiemy modlitewnym rozważaniem tylko 4 aspekty postaci św. Józefa, a mianowicie jego rolę w życiu Jezusa jako Opiekuna i Żywiciela (1), a także w życiu Kościoła jako Jego Patrona (2) i jako przykładu świętości przez pracę dla rodziny (3) oraz jako Patrona dobrej śmierci (4).

 

Słowo Boże: Mt 1,19a.20.24[51]

 

 

  1. Opiekun i żywiciel św. Rodziny:

 

  1. Prosimy Ciebie, św. Józefie, ponieważ Ciebie Bóg wybrał na Opiekuna i Żywiciela Świętej Rodziny.
  2. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!
  3. Ty Najświętszą Maryję, Swą Oblubienicę nie opuściłeś, ale
    z pokorą i w duchu wypełnienia woli Bożej przyjąłeś:
  4. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!
  5. Ty z Nią do Betlejem wędrowałeś i byłeś świadkiem narodzenia Mesjasza.
  6. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!
  7. Ty Jezusa i Maryję przed okrucieństwem Heroda broniłeś
    i na bezpieczną drogę ich wprowadziłeś:
  8. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!
  9. Ty ukryłeś ich w Egipcie, a po śmierci okrutnego władcy do rodzinnego miejsca powróciłeś:
  10. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!
  11. Jezus był Tobie posłuszny i nazywano Go „synem cieśli”:
  12. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!
  13. Prosimy Ciebie św. Józefie, ponieważ Ty byłeś „sprawiedliwym mężem”, Opiekunem i Żywicielem św. Rodziny:
  14. Bądź Stróżem i Opiekunem naszych rodzin!

 

 

  1. Patron Kościoła

 

  1. Św. Józefie w naszych potrzebnych przyjdź nam z pomocą. Prosimy Ciebie pełni nadziei na Twoją Opiekę i wstawiennictwo. Ty byłeś w miłości złączony z Niepokalaną Matką Bożą – Maryją po ojcowsku troszczyłeś się o Jezusa – Syna Bożego. Dlatego prosimy ciebie:

– Wejrzyj na Lud, który Jezus Chrystus nabył przelewając na krzyżu swą własną Krew i składając w ofierze Swe ciało
i pomóż nam Swym przemożnym wstawiennictwem.

– Ty byłeś stróżem Świętej Rodziny, czuwając nad „domem Bożym”. Oddal od nas wszelkie objawy zła, błędu i zepsucia.

– Ty jesteś mocnym Pomocnikiem i Patronem; stań przy nas w walce z mocami ciemności.

– Ty uratowałeś Dziecię Jezus z niebezpieczeństw. Tak broń teraz świętego Kościoła od wszelkich złych nieprzyjaciół
i złośliwych wrogów…

– Bądź mu i nam „małemu Kościołowi” wielkim Patronem, abyśmy przez Twój przykład i z Twoją pomocą „święcie żyli, pobożnie umierali i życie wieczne osiągnęli”[52].

  1. Amen.

 

 

 

 

  1. Wzór wszystkich pracujących

 

  1. „Ona (Mądrość, Sprawiedliwość) dosł. Jakuba, świętych, aniołów (?), co zbiegł przed gniewem brata, po drogach prostych powiodła. Ukazała mu Boże królestwo i dała mu znajomość rzeczy świętych. W mozołach mu poszczęściła i pomnożyła owoc jego trudów” (Mdr 10,10).
  2. Wzorze wszystkich pracujących: módl się za nami!
  3. Stwórca wszechświata tak do człowieka (Adama) powiedział: „W pocie twego oblicza powinieneś jeść twój chleb” (Gen 3,19). „W pocie oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie” (BT).
  4. Wzorze wszystkich pracujących…
  5. „W trudzie będziesz zdobywał od niej pożywienie dla siebie” (Rdz 3,17b).
  6. Wzorze wszystkich pracujących…
  7. „Po czym… Bóg im błogosławił mówiąc do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną” (Rdz 1,28).
  8. Wzorze wszystkich pracujących…
  9. „Leniwiec przyrównany będzie do obłoconego kamienia,
    a każdy zagwiżdże nad jego hańbą. Leniwiec przyrównany będzie do krowiego nawozu, każdy, kto go uchwyci, otrząśnie rękę” (Syr 22,1).
  10. Wzorze wszystkich pracujących…
  11. Św. Józefie módl się za wszystkich, którzy podejmują trud
    i zmęczenie jakie niesie każda praca:

– Za wszystkich, którzy są najemcami robotników, aby im sprawiedliwie i uczciwie wypłacali.

– Za wszystkich, którzy pracują, aby ich solidna praca służyła ludziom i znalazła nabywców.

– Za wszystkich, którzy nie mogą znaleźć pracy, aby spotkali się z życzliwością i wyrozumieniem współbraci
i sióstr oraz znaleźli dobrych ludzi, którzy by im pomogli…

– Za wszystkich, którzy produkują i przekształcają dobra tej ziemi, aby ich praca jak najlepiej służyła ludziom.

– Za wszystkie nasze rodziny, aby ich praca zapewniła im utrzymanie, mieszkanie i sprzyjała rozwojowi rodziny.

  1. Św. Józefie Patronie wszystkich pracujących módl się za nami do Boga, aby zgodnie z wolą Bożą nasza praca przyczyniła się do udoskonalenia wszechświata i człowieka. Przez Chrystusa Pana naszego:
  2. Amen.

 

 

  1. Patron umierających

 

  1. Św. Józefie, Ty jesteś patronem dobrej śmierci. Módl się za wszystkich, którzy w tej godzinie muszą umrzeć:

– Stój przy nas w godzinie śmierci naszej.

– Towarzysz swymi modlitwami tym, którzy jako pierwsi wśród nas przed Boże oblicze Boże wkroczą.

Jezus, Maria, Józef, bądźcie z nami w tej ostatniej godzinie:

  1. Amen[53].

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Droga wszystkich ludzi

 

 

Rozmaitymi drogami podąża człowiek. Po wielu podróżuje. Współczesne drogi chcą ułatwić podróżującym jak najłatwiejsze dotarcie do celu. Lśnią on w różnych częściach świata w słońcu i światłach neonów zachęcając ludzi do podróżowania. Nie wszyscy jednak z tych dróg korzystają mimo ich urzekającego piękna i wygody…

Jedna jest jednak droga po której podróżują wszyscy. To droga „wyznaczona ludziom całej ziemi” (1 Krl 2,1). Jest nią śmierć. Od urodzenia należymy do śmierci, a nawet w łonie matki już czyha na nas jej „groźne spojrzenie”. Człowiek jest jak „trawa, która po skoszeniu usycha” (Iz 40,6n; Ps 103,15n), jak „sen o poranku” (Ps 90,5), jak „woda, która na zeschłej ziemi się pojawia i znika” (2 Sm 14,14). Mówimy często, że „istnieje jedna sprawiedliwość dla wszystkich, a stanowi ją śmierć”.

W miesiącu listopadzie, gdy dzień jest coraz krótszy, gdy żółkną i spadają liście, gdy cała przyroda przygotowuje się do snu zimowego, Kościół przypomina nam prawdę o śmierci.

Gdy Ezechiasz, król Judy leżał śmiertelnie chory Bóg przysłał do niego proroka Izajasza. Ten oznajmił mu: „Tak mówi Pan: Rozporządź domem swoim, bo umrzesz – nie będziesz żył” (2 Krl 20,1). Rozporządź domem swoim… Przygotuj się na śmierć, bo na pewno umrzesz. Może nie dziś, ale jutro, za rok,
a może później, ale na pewno umrzesz. Śmierć jest drogą po której idą wszyscy ludzie. Także ty! Memento mori! Pamiętaj, że umrzesz! Rozporządź swoim domem… Tak woła do nas dziś Kościół i Bóg, który już na początku stworzenia powiedział: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” (Rdz 3,19; 2,7).

Droga wszystkich ludzi jest straszna i smutna, ale nie jest ona bez światła nadziei i neonów zwycięstwa. Tym światłem na drodze śmierci jest Bóg. On jest „Bogiem żywych, a nie umarłych…” On daje życie nawet tym, którzy umarli i podlegają prawu śmierci. „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem, kto wierzy we Mnie choćby
i umarł tak żyć będzie…” Śmierć jest tylko „maską życia”, bramą prowadzącą do nowej rzeczywistości życia po śmierci.

Wierzący Żyd Franciszek Werfel, który napisał słynną powieść: „Pieśń o Bernadecie” stwierdził, że „jak narodzenie człowieka jest niosącą ból tajemnicą pomiędzy matką a dzieckiem, tak śmierć jest również bolesną tajemnicą pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

Dzisiejsze spotkanie modlitewne z Pismem św. będzie poświęcone tej smutnej rzeczywistości, niosącej ból, ale również nie pozbawionej nadziei jaką niesie ludziom wierzącym Słowo Pana, Boga „żywych, a nie umarłych” i Jezusa Chrystusa, który „trzeciego dnia zmartwychwstając stał się zwycięzcą śmierci piekła i szatana”.

 

 

Modlitewne wprowadzenie

(odbywa się zwykle po intronizacji Pisma św.)

 

  1. Boże jesteś Panem życia i śmierci. Panie życia wysłuchaj wołania śmiertelnych i naucz nas żyć w świetle tej tajemnicy.
  2. „Ty jesteś Bogiem żywych, a nie umarłych”.
  3. I ujrzałem: oto koń trupio blady, a imię siedzącego na nim Śmierć, i Otchłań mu towarzyszyła. I dano mu władzę, by zabijali mieczem, głodem, i morem i przez dzikie zwierzęta…” (Ap 6,8).
  4. „Ty jesteś Bogiem żywych, a nie umarłych”.
  5. Śmierć jest smutną rzeczywistością, przeznaczeniem i tajemnicą „między Bogiem a człowiekiem”. Przerywa nić ziemskiego życia, planów, zamierzeń, zobowiązań, zadań…
  6. „Ty jesteś Bogiem żywych, a nie umarłych”.
  7. Dosięga człowieka w środku, a nawet na początku ziemskiego życia. Nie potrafią jej zrozumieć najtęższe umysły ludzkie.
  8. „Ty jesteś Bogiem żywych, a nie umarłych”.
  9. Rozjaśnia nam tę bolesną tajemnicę Słowo Boże, Krzyż,
    a zwłaszcza Zmartwychwstanie Jezusa.
  10. „Ty jesteś Bogiem żywych, a nie umarłych”.
  11. Poeta poucza: „Jest taki rzeźbiarz, co się śmierć nazywa, który mocą swego dłuta, potu ducha czyni z człowieka rzeźbę świecącą jak zorza na wieki”.
  12. „Ty jesteś Bogiem żywych, a nie umarłych”.
  13. Panie Jezu, który wlałeś w nasze serca nadzieję życia po śmierci i zmartwychwstania, spraw prosimy, aby dzisiejsze spotkanie ze Słowem Bożym pogłębiło w nas wiarę i nadzieję w tę tajemnicę, a nasze modlitwy za tych, którzy już odeszli do wieczności niech im pomogą dojść do pełni życia w „domu Twego Ojca”. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków.
  14. Amen.

(Można zaśpiewać stosowną pieśń, albo zachować modlitewne skupienie)

 

 

  1. „Błogosławieni, którzy umierają w Panu…”

 

Słowo Boże: Ap 14,13; 1 Kor 15,51-57; Łk 23,33.39-43[54]

 

  1. „Nie smućcie się jak ci, którzy żadnej nadziei nie mają” – mówi Apostoł. Ale także nas czeka los śmierci. Czy nie powinniśmy się smucić? Jesteśmy tylko ludźmi, którzy odczuwają ból. Lękamy się i boimy, ponieważ ciało i życie przedstawia dla nas wielką wartość. Ciemności śmierci są dla wszystkich jednakowo wielkie zarówno dla tych co umierają w szpitalach czy
    w domach starców czy po długich cierpieniach czy nagle
    w katastrofach. Nawet Chrystus nie powstrzymał się od wołania: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?

Chrystus zszedł sam w otchłanie konania i śmierci i ją zwyciężył poddając się woli Ojca, stając się posłuszny, aż do śmierci i to śmierci krzyżowej (por. Flp 2,6).

  1. Z głębokości (z otchłani) wołam do Ciebie Panie;

Wysłuchaj wołania mego” (Ps 130) (De profundis)

  1. Zawsze mamy nadzieję na życie i uratowanie go. Dlatego wchodzę „w otchłanie śmierci”, tak jak Piotr wołamy: „Panie nigdy to nie przyjdzie na cię…” Mamy nadzieję na cud, na polepszenie… Rzeczywistość jest jednak inna. Mało kiedy godzimy się z wolą Boża. Rzadko tak jak Jezus wstępujemy na Golgotę – „górę śmierci i zbawienia” – z takim posłuszeństwem jak Chrystus.
  2. Z głębokości (z otchłani) wołam do Ciebie Panie;

Wysłuchaj wołania mego”.

  1. Z Martą siostrą zmarłego Łazarza mówimy: „Panie, gdybyś tu był brat (mój) by nie umarł” (J). Ronimy łzy razem z kobietą z Nain, razem z Tobą, który zapłakałeś nad grobem swego przyjaciela Łazarza. Czyżbyś był bezsilny wobec jej potęgi? Powiedziałeś wtedy Marcie: „Brat twój zmartwychwstanie”. My jednak wolimy to życie z jego ciężarami jak ludzie, którzy przyzwyczają się do swoich starych butów. Uważają, że nie znajdą lepszych, cieplejszych i wygodniejszych. Panie myślimy po ziemsku.
  2. Z głębokości (z otchłani) wołam do Ciebie Panie;

Wysłuchaj wołania mego”.

  1. Jezu, Ty w chwili śmierci powiedziałeś: Ojcze w ręce Twoje oddaję ducha mego” pozwól wszystkim umierającym powiedzieć takie „tak” Ojcu, który jest w niebie.
  2. Z głębokości (z otchłani) wołam do Ciebie Panie;

Wysłuchaj wołania mego”.

  1. Panie my wierzymy, że Ty jesteś przy umierających i cierpiących. Ty (bowiem) jesteś przy tych blisko, którzy Ciebie kochają; Ty idziesz za nimi w otchłań śmierci, ponieważ
    w Ciebie wierzą. Daj im wieczne życie i radość. Oświeć ich światłem światłości wiekuistej i dozwól im zażywać pokoju bez miary. Który żyjesz i królujesz…
  2. Amen.

(pieśń albo modlitewna cisza)

 

 

  1. Z Chrystusem zmartwychwstaniemy

 

Słowo Boże: jw.

 

  1. Wiemy, że Bóg stworzył nas nie „do śmierci”, ale „do życia”. Bóg jest Bogiem „żywych, a nie umarłych”. (Ew.). Bóg posłał swego Syna nie do „królestwa umarłych”, ale żywych. Nie pozwoli – jak poucza Pismo św., aby jego święci (wybrani) ochrzczeni doznali śmiertelnego zniszczenia. Nad wszystkimi grobami, tych którzy uwierzyli świeci Słońce wielkanocnej (paschalnej) nadziei: Zmartwychwstanę! „Chrystus zmartwychwstał jako Pierwszy i Pierworodny pośród umarłych. Dlaczego więc szukamy Żyjącego pomiędzy umarłymi? On zmartwychwstał. Nie ma Go tu! – tak poucza nas orędzie wielkanocne.
  2. Jeśli z Chrystusem umarliśmy (dla grzechu), to wierzymy, że z Nim także żyć będziemy.
  3. Chrystus mówi: Ja Jestem zmartwychwstaniem. Przyjdzie godzina i już jest, gdy zmarli usłyszą głos Syna Bożego. Ja Jestem życie. Kto we mnie wierzy będzie żyć, nawet (wtedy), gdy umrze. I każdy, który żyje (we Mnie) i Mnie wierzy nie umrze na wieki.
  4. Panie ja wierzę: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga Żywego.
  5. Chrystus prowadzi nas w górę. Bez Chrystusa nikt nie może wstąpić do nieba, ponieważ on nas wykupił od ciążącej na nas niewoli grzechu i swoją własnością uczynił. Przy chrzcie zostaliśmy pogrzebani dzięki Chrystusowi dla grzechu. Jego śmierć jest także naszym zmartwychwstaniem. Chrzest jak poucza jeden z ojców Kościoła był dla nas „grobem” i „matką”. Grobem, bo umarliśmy dla grzechu, a Matką, bo narodziliśmy się do życia stając się dziećmi Bożymi, a więc
    i dziedzicami nieba.
  6. Jesteśmy współdziedzicami Chrystusa. On jest pierworodnym synem między swymi braćmi.
  7. Droga ze śmierci do życia została otwarta. W jednym momencie śmierci rodzimy się do nowego życia. Albowiem Chrystus śmierć przezwyciężył. Zostały zniszczone więzy śmierci, spadł z naszych rąk łańcuch niewoli. Śmierć nie ma już żadnej władzy nad zmarłymi. Śmierć umarła dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Istnieje życie, bo „silniejsza nić śmierć jest miłość” Chrystusa i Jego Życie, Potęga i Moc Boża.
  8. Śmierci, gdzie jest twoje zwycięstwo? Śmierci, gdzie jest twoja siła (=oścień)? Bogu niech będą dzięki, że On obdarował nas takim zwycięstwem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa (Św. Paweł):
  9. Tobie chwała na wieki wieków. Amen

(Można w tym miejscu zachować modlitewne skupienie, albo zaśpiewać stosowną pieśń: np. „Zwycięzca śmierci…”)

  1. Boże i Ojcze, Ty wlałeś w nasze serca nadzieję życia
    i zmartwychwstania. Dlatego przyszliśmy do Ciebie z naszymi prośbami. Usłysz głosy naszych modlitw:

– Daj naszym zmarłym udział w Zmartwychwstaniu Twego Syna:

  1. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz nas…

– Oczyść ich przez Krew Jego z wszelkich win i grzechów.

  1. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz nas…

– Okaż się im miłościwym Sędzią:

  1. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz nas…
  2. Módlmy się: Panie umocnij w nas wiarę w zmartwychwstanie i strzeż jej przed ciemnościami zwątpienia i niewiary. Który żyjesz i królujesz…
  3. Amen.
  4. Z Chrystusem będziemy żyli u Ojca…

 

  1. Śmierć jest „bolesną tajemnicą pomiędzy Bogiem a człowiekiem” (F. Werf wyż.) i jak dodaje francuski jezuita i filozof Teilhard de Chardin: „wielką Komunię z Bogiem. Przy śmierci ogarnia nas Bóg jak kochający ojciec, aby uwieńczyć dzieło (miłości i zbawienia) w całej pełni”[55]. Zanim to możemy wiedzieć jakim Bóg jest w niebie musimy o tym życiu (Komunii) z Bogiem mówić teraz tylko w obrazach.

Św. Paweł poucza o tej tajemnicy: Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani żaden umysł nie zdoła pojąć, co przygotował Bóg, jak wielkie rzeczy ty, którzy go miłują.

  1. Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, który jesteś w niebie. Ty przezwyciężyłeś w nas ciemności grzechu i śmierci i przeznaczyłeś do Królestwa Twego Światła.
  2. Chrystus przygotował nam wieczną Ojczyznę w niebie
    u ojca. On powiedział: „W domu mego Ojca jest mieszkań wiele. Ja idę tam, aby wam przygotować mieszkanie”. On dodaje także zbawcze słowa do nas: „Przyjdźcie wszyscy błogosławieni Ojca mego i weźcie w posiadanie Królestwo przygotowane dla was od założenia świata”.
  3. Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, który jesteś w niebie. Ty przezwyciężyłeś w nas ciemności grzechu i śmierci i przeznaczyłeś do Królestwa Twego Światła.
  4. „To jest drogocenne dziedzictwo, które nam Chrystus jak drogocenną perłę czy skarb ukryty w roli zostawił. Spodziewamy się, że będziemy z Nim u Ojca”. Ojcze, Ja chcę, aby wszyscy, których mi dałeś, którzy są przy mnie także tam byli, gdzie Ja jestem, aby mogli oglądać moją chwałę, którą Ty mnie otoczyłeś od początku świata”.
  5. W. Przyjdź Królestwo Twoje, bo ono jest Twoje, potęga i chwała!
  6. Chrystus prowadzi nas do Komunii z Bogiem. „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy obciążeni jesteście, Ja was pokrzepię” – „Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga; nie będą już mąk cierpieć; one zażywać będę pokoju”.
  7. „Ty nas Panie dla Siebie stworzyłeś i niespokojne jest serce człowieka dopóki nie spocznie w Tobie” (św. Augustyn).
  8. Przychodzi godzina, abyśmy nawrócili się do miłosiernego Ojca Światłości. – „Twój brat był zmarły, a znów żyje; zaginął, a odnalazł się” (Łk 15) „Kim jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym jest istota ludzka, że się nią zajmujesz”? „Ty ją chwała i czcią uwieńczyłeś” (Ps 8).
  9. „Ty nas Panie dla Siebie stworzyłeś i niespokojne jest serce człowieka dopóki nie spocznie w Tobie”.
  10. „Nic nieczystego nie może stanąć przed Bogiem”. Dlatego oczyśćcie się i bądźcie czyści; odwróćcie się od grzechów waszych; bądźcie doskonali… Mimo naszych grzechów nie odrzucaj Panie naszej modlitwy, którą chcemy zanieść do Ciebie za naszych zmarłych rodziców, krewnych…
  11. Wieczne odpoczywanie racz dać im Panie…
  12. „Już odtąd śmierci nie będzie, ani łez, ani narzekań, ani bólu…”
  13. Wieczne odpoczywanie racz dać im Panie…
  14. „To mówi siedzący na tronie: Oto czynię wszystko nowe” (Ap).

(Zachowujemy modlitewne milczenie albo śpiewamy stosowną pieśń: np. Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie”).

(Możemy udać się na cmentarz i pomodlić się nad grobami naszych zmarłych).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marana tha – Przyjdź Panie Jezu!

 

 

Gdy powoli zbliżamy się do końca roku 2 000 to liturgiczne wołanie pierwszych wieków Kościoła: Marana tha (Przyjdź Panie Jezu) (1 Kor 16,22; Flp 4,5; Ap 22,20) powinno stawać się coraz silniejsze zwłaszcza w okresie kolejnego liturgicznego Adwentu, który zbliża nas do Jubileuszu roku 2 000.

Adwent bowiem oznacza „oczekiwanie” na przyjście Zbawiciela. To „oczekiwanie” jakie przeżywał Naród Wybrany w ST, a które dzisiaj uobecnia się w czasie każdego liturgicznego Adwentu. Przez 7 ostatnich dni liturgicznego Adwentu Kościół stosuje tzw. 7„O” – Antyfon, które różnymi tytułami mesjańskimi przyzywają Jezusa Chrystusa i Jego zmiłowanie, łaskawość, miłosierdzie oraz Bożonarodzeniowy pokój.

W czasie dzisiejszego adwentowego spotkania z Pismem św. chciejmy włączyć się w tę starożytną modlitwę Kościoła rozważając te 7 Antyfon, które zostały wyrażone w obrazach i pojęciach Ludu Bożego ST. Stąd chcąc je dobrze zrozumieć będziemy sięgali do tych fragmentów Pisma św. ST, które je nam wyjaśnią.

(Następuje teraz uroczysta intronizacja Pisma św. jeśli w/w rozważanie odbywa się w kręgu modlitewnym czy biblijnym, albo w rodzinie, złożonych z kilku czy kilkunastu osób. Jeśli zaś czynimy to indywidualnie możemy tylko pocałować Pismo św.
i rozpocząć biblijne rozważanie. Można dodać następującą modlitwę:

Módlmy się: Panie nasz Boże, Twoja łaska niech nam towarzyszy, a Twoja obecność niech nas wspiera, abyśmy rozpoczynając z Tobą to modlitewne spotkanie z Pismem św. wytrwali do końca i zebrali owoce, które pomogły by nam lepiej żyć
i pracować, a przede wszystkim osiągnąć wspólnotę życia z Tobą i z Twoim Ojcem, i z Duchem Świętym, na wieki. Amen. (Modlitwa ta może być wyrażona także innymi słowami!) albo zastąpiona stosowną pieśnią np. „Duchu Święty, przyjdź prosimy…” czy „Spuście nam na ziemskie niwy….”.

 

 

  1. O Mądrości (17 XII)

 

Pieśń: S.

Słowo Boże: Mdr 7,26-29a

(Modlitewna cisza albo powtórka 1 zwr. w/w pieśni)

 

  1. Jezu, nasz Mistrzu i Nauczycielu prawdomówny. Ty masz Słowo Ojca, które nigdy nie przeminie. Ty jesteś Słowem Ojca, które dla nas stało się Człowiekiem! Ty dałeś nam Słowo Ewangelii jako Prawdę, która nigdy się nie myli! Pomóż nam Ją zrozumieć ! Pomóż nam Ją przyjąć! Pomóż nam według niej postępować! Bez niej nie osiągniemy prawdziwej mądrości Najwyższego! Uwikłamy się jak baran rogami w zaroślach różnych pseudoprawd. Bez niej wstąpimy na drogę błędu i utopii!
  2. Przyjdź Panie Jezu: „o Mądrości Najwyższego”!
  3. Oświeć nauczycieli, pisarzy dziennikarzy, ludzi prasy, radia
    i telewizji i tych wszystkich, którzy uczą innych. Daj im dobre myśli i ducha pokoju oraz ducha miłości, która zawsze „współweseli się z prawdą” (św. Paweł).
  4. Przyjdź Panie Jezu: „o Mądrości Najwyższego”!
  5. Pomóż, o Panie wszystkim, którzy się męczą i trudzą, aby wielu ludzi wyrwać z ciemności błędu i zepsucia oraz niewiedzy i wprowadzić ich na drogę Prawdy. Daj siłę ludziom, aby mogli poznać „fałszywych nauczycieli” i mogli odróżnić fałsz od Prawdy jak ziarno od plew.
  6. Przyjdź Panie Jezu: „o Mądrości Najwyższego”!
  7. Módlmy się: Panie Jezu, Ty jesteś „Drogą, Prawdą i Życiem”. Naucz nas być zawsze Twymi świadkami „Prawdy i Życie”, którą w sposób nieomylny wyjaśnia nam i podaje do wierzenia Twój Kościół. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
  8. Amen.

 

 

  1. O Adonai (O Panie 18 XII)

 

Pieśń: 2 zwrotka: S.

Słowo Boże: Pwt 30,10a.11-14 albo Pwt 4,1-8; 6,4-9

(Modlitewna cisza albo powtórka 2 zwr. pieśni)

 

  1. O Panie i Wodzu Izraela! Ty ukazałeś się Mojżeszowi
    w gorejącym krzaku na pustyni Synaj i dałeś Narodowi przykazania na górze Synaj.
  2. Przyjdź, o Adonai (Panie) i zbaw nas mocno ramieniem!
  3. Jezus, nasz Bóg, Prawo Mojżeszowe doprowadził do pełni przekreślając prawo zemsty „ząb za ząb, oko za oko” i stawiając na jego miejsce prawo tolerancji i przebaczenia oraz ustanawiając nowe przykazanie miłości nawet nieprzyjaciół.
  4. Przyjdź, o Adonai (Panie) i zbaw nas mocno ramieniem!
  5. „Miłujcie się wzajemnie tak jak Chrystus, nasz Pan umiłował nas” (J). Twoje prawo niszczy nienawiść i zemstę. Twoje prawo przyczynia się do szerzenia „cywilizacji miłości” (Jan Paweł II) „Przebaczył Pan łotrowi i tym, co go przybili (do krzyża) więc bądź i ty gotowy odrzucić gniew
    (i zło), bo jest go w świecie dość!” (refr. Piosenki religijnej).
  6. Przyjdź, o Adonai (Panie) i zbaw nas mocno ramieniem!
  7. Pozwól narodom tej ziemi przezwyciężyć nienawiść, zemstę, zaborczość, pychę, chęć panowania nad innymi, niesprawiedliwości i inne przejawy zła, z których początek bierze wojna i uczyń z nas „nowy Izrael”, który by Twoje Prawo przestrzegał.
  8. Przyjdź, o Adonai (Panie) i zbaw nas mocno ramieniem!
  9. Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Ty na Piotrze-Opoce zbudowałeś swój Kościół jako „nowy Izrael” (nowy Lud Boży)
    i poleciłeś Piotrowi „wszystkich czasów” (papieżowi) umacniać swych braci w wierze i w miłości daj nam siłę do tworzenia „cywilizacji miłości” opartą na opoce Ewangelii
    i wiary kościoła w naszych środowiskach pracy, zabawy
    i odpoczynku. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  10. Amen.

 

 

  1. O Korzeniu Jessego! (19 XII)

 

Pieśń: 3 zwr.

Słowo Boże: Iz 11,10-12

(Cisza modlitewna albo powtórzenie 3 zwr. pieśni)

 

  1. Potomek (=Korzeń) Jessego „Dawid” w zapowiedziach mesjańskich Izraela miał odegrać ważną i decydującą rolę (por. 2 Sm 7,14). To tej zapowiedzi mesjańskiej odwołuje się anioł Gabriel w czasie zwiastowania narodzenia Jezusa, gdy mówi: „Pan Bóg da Mu tron Jego praojca Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca” (Łk 1,33).
  2. Przyjdź Panie i zbaw Twój lud!
  3. Panie Jezu, Korzeniu Jessego! Jesteśmy „nowym ludem” – „ludem Bożym”, który Ty utworzyłeś i powołałeś. Wśród nas brakuje jedności, istnieją podziały i spory!
  4. Przyjdź Panie i zbaw Twój lud!
  5. Chrześcijaństwo jest podzielone. Wyznawcy Chrystusa, którzy ciebie za Pana i Boga uznają dla siebie często są obcy, zwaśnieni i poróżnieni. Dużo upłynęło już lat i rany podziału są tak zadawnione, że sami nie potrafimy w tej biedzie sobie pomóc. Dlatego wołamy:
  6. Przyjdź Panie i zbaw Twój lud!
  7. Kościół powinien być „znakiem i drogowskazem” Twojego zbawienia wśród wszystkich narodów. To może uczynić tylko wtedy, gdy będzie Słowo Boże zachowywał i żył miłością.
  8. Przyjdź Panie i zbaw Twój lud!
  9. Módlmy się: Uczyń nas Panie „drogowskazem i znakiem” Twojej miłości i zbawienia w domu, w rodzinie, w zakładzie pracy, w szkole i wszędzie, gdzie „panują ciemności grzechu i śmierci (=zła)”. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków:
  10. Amen.

 

 

  1. O Kluczu Dawida (20 XII)

 

Pieśń: 4 zwr. S.

Słowo Boże: Iz 22,22-23; 49,8-9

(Cisza modlitewna albo powtórka 4 zwr. pieśni)

 

  1. Panie Jezu przez swoją śmierć otworzyłeś nam drzwi do życia, których nikt nie mógł przedtem otworzyć. Przyjdź o Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci.
  2. Przyjdź Panie prawdziwy Kluczu Dawida!
  3. Ty możesz nas uwolnić z kajdanów win. We wszelkich ciemnościach i powikłaniach widzimy Twoje światło.
  4. Przyjdź Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci!
  5. Zlituj się nad wszystkimi, którzy w „ciemnościach” żyją. Przenieś ich do „światłości” Twojej łaski i życia.
  6. Przyjdź Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci!
  7. „Kto swego brata nienawidzi, żyje w ciemności i działa
    w ciemności, i nie wie dokąd dąży, ponieważ ciemności dotknęły ślepotą jego oczy” (1 J 2,11).
  8. Przyjdź Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci!
  9. „Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, (Bóg) jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1 J 1,9).
  10. Przyjdź Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci!
  11. „Myśmy poznali i uwierzyli miłości… Przez to miłość osiąga w nas kres doskonałości, że mamy pełną ufność na dzień sądu” (1 J 4,16a.17b).
  12. Przyjdź Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci!
  13. „Kto godzien jest otworzyć księgę i złamać pieczęcie? A nie mógł nikt – na niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią – otworzyć księgi, ani na nią patrzeć… Baranek zabity jest godzien wziąć potęgę i bogactwo i mądrość i moc, i cześć, i chwałę,
    i błogosławieństwo” (Ap 5,2b-3.12b)
  14. Przyjdź Panie i uwolnij nas z ciemności i cienia śmierci!
  15. Módlmy się: Panie Jezu, prawdziwy Kluczu Dawida, który jedynie potrafisz wyzwolić człowieka z nędzy „tego świata” i wprowadzić go przez bramę Swego Kościoła (=Owczarni) do szczęścia tu i w wieczności prosimy o moc Twej łaski, którą nieustannie udzielasz w Kościele i poprzez Kościół zwłaszcza przez sakramenty św. i rozważanie Słowa Bożego i modlitwę, która pozwala nam żyć inaczej. Który żyjesz
    i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków:
  16. Amen.

 

 

  1. O wschodzie (21 XII)

 

Pieśń: zwr. 5

Pismo św. Iz 42,6-7

(Cisza…)

 

  1. Panie Jezu, w Tobie widzimy nowe światło dnia. Ty nas pozbawiasz wszelkiego lęku jakie ze sobą niosą „ciemności grzechu i śmierci”.
  2. Przyjdź Panie Jezu światłości prawdziwa!
  3. Ty jesteś „Słońcem sprawiedliwości”, które pozwala nam poznać wszelkie nasze nieprawości, także Twoje światło czyni je jawnymi.
  4. Przyjdź Panie Jezu światłości prawdziwa!
  5. Ty jesteś prawdziwą „światłością życia”. Uczyń nas dziećmi Twojej światłości.
  6. Przyjdź Panie Jezu światłości prawdziwa!
  7. „W nim było życie, a życie było światłością ludzi” (J 1,4).
  8. Przyjdź Panie Jezu światłości prawdziwa!
  9. „A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (w. 5).
  10. Przyjdź Panie Jezu światłości prawdziwa!
  11. Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8,12).
  12. Przyjdź Panie Jezu światłości prawdziwa!
  13. Módlmy się: Panie Jezu „prawdziwe Słońce Sprawiedliwości” i „Światłości prawdziwa” uczyń nas na wzór Jana Chrzciciela świadkami Twego niegasnącego światła. Który żyjesz i królujesz Bóg po wszystkie wieki wieków:
  14. Amen.

 

 

  1. O Królu Narodów! (22 XII)

 

Pieśń: 6 zwr. S.

Słowo Boże: Dn 7,13-14

(Milczenie…)

 

  1. Panie Jezu, ludzie są jak „owce, które nie mają Pasterza. Ty przyszedłeś na ziemię, aby „rozproszone dzieci zgromadzić w jedno” i aby „nadzieję dać” życia wiecznego oraz „aby nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz”.
  2. Przyjdź Panie i „spraw, abyśmy byli jedno”.
  3. Ty wzywasz wszystkie ludy i narody do jedności, sprawiedliwości, miłości i pokoju.
  4. Przyjdź Panie i „spraw, abyśmy byli jedno”.
  5. Ty przyjdziesz jako Syn Człowieczy powtórnie w chwale jako zwycięzca śmierci piekła i szatana i ogłosisz wszystkim ludom królestwo „miłości i sprawiedliwości, pokoju i życia bez końca”.
  6. Przyjdź Panie i „spraw, abyśmy byli jedno”.
  7. „Tu się okazuje wytrwałość świętych, tych którzy strzegą przykazań Boga i wiary Jezusa. I usłyszałem głos, który
    z nieba mówił: Napisz: „Błogosławieni, którzy w Panu umierają – już teraz” (Ap 14,12-13).
  8. Przyjdź Panie i „spraw, abyśmy byli jedno”.
  9. Baranek jest „Panem panów i Królem królów”… Odrośl
    i Potomstwo Dawida, Gwiazda świecąca poranna” (Ap 19,16; 22,16bc).
  10. Przyjdź Panie i „spraw, abyśmy byli jedno”.
  11. „Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie,
    i cześć i moc i potęga Bogu naszemu na wieki wieków.

 

 

  1. O Emmanuel (Bóg z nami!) 23 XII

 

Pieśń: 7 zwr. S.

Słowo Boże: Iz 8,8-10; 9,1.5-6

(Modlitewne skupienie albo powtórka 7 zwr. pieśni)

 

  1. Jezus Chrystus nie jest Bogiem „odległym”. On jest całkiem blisko Ciebie! On jest w Kościele, w sakramentach św.,
    w Swoim Słowie, w zgromadzonym ludzie Bożym, gdy on modli się i śpiewa „psalmy i inne pieśni pełne ducha”, gdy czyni dobrze. Jezus jest w tobie poprzez łaskę uświęcającą
    i inne cnoty i dary łaski (charyzmaty).
  2. Panie zostań z nami.
  3. Jezu, w czasie z Maryi Panny za sprawą Ducha Świętego stałeś się człowiekiem, a przez to tak bardzo zbliżyłeś się do ludzi stając się ich bratem!
  4. Panie zostań z nami.
  5. O Emmanuelu! Ty jesteś tak blisko nas i naszych spraw. Stałeś się podobny we wszystkim swym braciom i siostrom oprócz grzechu! Mało i przyjąłeś nawet nasze grzechy i złożyłeś ofiarę przebłagalną za nasze wszystkie winy na drzewie krzyża, abyśmy „więcej nie żyli dla siebie, ale dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał i od Ciebie Ojcze zesłał Swego Ducha!” (IV modlitwa Eucharystyczna).
  6. Panie zostań z nami.
  7. Twoje królestwo jest wśród nas. Pozwól nam Cię przez wiarę tu na ziemi zawsze poznawać i przy Tobie trwać.
  8. Panie zostań z nami.
  9. Jeśli Ty jesteś z nami, któż jest przeciw nam? „Cóż może nas odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość; niebezpieczeństwo czy miecz” (Rz 8,35).
  10. Panie zostań z nami.
  11. Módlmy się: Emmanuelu – Boże z nami! Przyjdź i zbaw swój lud, który ciągle potrzebuje Twojej łaski i zmiłowania; przebaczenia i miłosierdzia; życia i miłości; pokoju i radości paschalnej „Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty. Maranatha” (1 Kor 16,21).
  12. Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko! (Maranatha) (Flp 4,4-5).

– Zaiste, przyjdę niebawem.

  1. Amen. Przyjdź Panie Jezu! (Ap 22,20).

Zakończenie: (W tym miejscu może nastąpić eucharystyczne nabożeństwo, albo modlitwa: Anioł Pański lub też krótkie błogosławieństwo: Niech nas błogosławi Bóg wszechmogący: Ojciec + Syn + i Duch Święty.

  1. Amen[56].

 

 

 

 

 

 

 

 

Adwent w „domowym kościele”

czyli w rodzinie

 

 

Chcąc dobrze przeżyć święta Bożego Narodzenia trzeba do nich już przygotować się w Adwencie. Zwłaszcza stosownym czasem jest tzw. „Niedziela adwentowa w rodzinie”. Przygotowuje się specjalny wieniec adwentowy z czterema świecami, które zapala się w kolejne niedziele Adwentu. Można przygotować również mały żłóbek, do którego zwłaszcza dzieci powinny przynieść tyle źdźbełek sianka dla Pana Jezusa (Dzieciątka), ile zrobiły dobrych uczynków. Starsi włączają się w tę akcję „dobrych uczynków” przez działalność charytatywną w swoim środowisku. W miarę możliwości można w tę działalność włączać dzieci i w ten sposób wychowywać ich i przyzwyczajać do czynnej miłości bliźniego, która stanowi test naszej wiary i prawdziwej pobożności.

Ojciec Święty Jan Paweł II podkreślał wielokrotnie znaczenie rodziny w dziele reewangelizacji świata. Mówił m.in. „Domowy Kościół” tj. rodzina ma wielkie znaczenie w dziele ewangelizacji. Ewangelizacja w przeważającej części związana będzie w przyszłości z „domowym Kościołem” tj. rodziną. To apostolskie posłannictwo rodziny – przypomina papież – swymi korzeniami sięga chrztu i związanej z nim łaski sakramentalnej oraz z sakramentem małżeństwa przez który małżonkowie mają nadawać nowym pokoleniom „Chrystusowe oblicze”. Rodzina zdająca sobie sprawę ze swego powołania i odpowiedzialności za przyszłe pokolenia podejmuje te zadania: „domowego Kościoła” stając się miejscem „świętym i uświęcającym” najpierw dla wszystkich członków rodziny, a także oddziałuje na inne rodziny tworząc coraz szersze kręgi rodzin „świętych i uświęcających”.

Prezentując rozważania na tzw. „Cztery Niedziele adwentowe w rodzinie” zachęcam i proszę wszystkie rodziny do podjęcia trudu modlitewnego, aby dobrze przygotować się na święta Bożego Narodzenia wzrastając „w łasce u Boga i ludzi” (Łk 2,52).

 

 

I Niedziela Adwentu: Czekamy na przyjście Pana!

 

  1. „Powiedz mi na co czekasz, a ja ci powiem, kto ty jesteś”. Można zacytować stare powiedzenie modyfikując je i stosując do okresu Adwentu. Adwent bowiem oznacza „oczekiwanie na przyjście Pana i Zbawiciela”, a więc kogoś bardzo dostojnego i niezwykle potrzebnego. Na każde przyjście gościa nawet bardzo nam bliskiego trzeba się przygotować. Oczekiwanie jest aktywne, gdy żyjemy przyszłością; gdy oczekiwanie łączymy z przygotowaniem się na czekającą nas rzeczywistość. W Adwencie ta rzeczywistość dotyczy przyjścia Jezusa; jego Pokoju i łaski.

Kto nic więcej nie spodziewa się otrzymać, ten żadnego przygotowania nie będzie czynić. Kto sądzi, że sam sobie wystarczyć może, ten również nie będzie czekać, ani czynić przygotowania na przyjście drugiej osoby.

Pan Jezus powiedział, że On przyjdzie! Dlatego powinniśmy Go oczekiwać!

Ile adwentów w mym życiu już było?

Ile oczekiwań niespełnionych?

Ile adwentowych dni?

Ile czasu adwentowego mi pozostało?

Cały człowiek jest adwentem!

Noc, dzień, miesiąc, rok jest czekaniem

Czy tylko niespełnionym? (wiersz z r. 1980 – Przetrzewina – k-ł. N. Sącza – 3 XII)

Gdy Jezusa pragniemy, to On do nas zawsze przychodzi niezależnie od pory dnia, roku czy niepogody… Gdy chcemy Go aktywnie oczekiwać, powinniśmy to również innym ujawnić przez miłość.

Poeta przypomina (Jan Kasprowicz):

„Sercem Go przyjąć gorącym na ścieżaj otworzyć wrota

– Oto co czynić każe Miłość, Największa Cnota”.

(Zapalamy pierwszą świecę na adwentowym wieńcu i zachowujemy modlitewne skupienie ewentualnie śpiewamy pieśń adwentową)

  1. Jezus powiedział” Gdzie dwaj albo trzej są zgromadzenie
    w moje Imię, to Ja między nimi jestem”. Jezus czeka na to, abyśmy Go teraz wspólnie do naszej rodziny zaprosili. Skoro z nim jesteśmy rozpocznijmy naszą modlitwę: W imię Ojca + i Syna, i Ducha Świętego!
  2. Amen.
  3. „Nikt nie posiadł tak Boga, ażeby on nie musiał więcej Go posiadać; ani nikt nie mógłby na Niego czekać, gdyby nie wiedział, że Bóg już dużo wcześniej jego oczekiwał” (Dietrich Bonhoeffer).

– Zatem cieszcie się wy chrześcijanie, cieszcie się bardzo! Pan jest już blisko.

– Boże czekamy rzeczywiście na Ciebie… Smutnym ofiaruj swą radość . Zatem cieszcie się…

– Boże, czekamy rzeczywiście na Ciebie… Zalęknionym przyniesiesz męstwo… Zatem cieszcie się…

– Boże, czekamy rzeczywiście na Ciebie… Niech wszyscy ludzie znajdą zbawienie. Zatem cieszcie się…

Słowo Boże: Mt 11,2-6

  1. Jan Chrzciciel ma wątpliwość. Czy on prawdziwemu Mesjaszowi drogę przygotował? Jan szuka prawdziwego Zbawcy. „Kto wątpi i pyta, ten nie błądzi”.

Jak Jan pragniemy i spodziewamy się wielkie rzeczy otrzymać. Bóg stoi po stronie naszych słabości. Umacnia naszą słabą wiarę. Czyni wiarę w Boga możliwą, gdy ona w coraz większych kręgach niemożliwą albo niepotrzebną jest.

Pytanie Jana od Chrystusa może dziś dotyczyć także nas. Czy my jako chrześcijanie będziemy tym pokoleniem do którego Jezus przyjść powinien czy też tym, które musi oczekiwać innego „Mesjasza”. Ale innego Mesjasza nie ma poza Jezusem. Mówiono dawniej: Ubi Lenin, ibi Jerusalem” (Gdzie Lenin, tam zbawienie, Jerozolima). Dziś ta zasada staje się smutną farsą i utopią nawet w rzeczywistości materialnej – ziemskiego komunistycznego „raju” na ziemi.

  1. Módlmy się o dobre przeżycie tegorocznego Adwentu i aktywne przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia zwłaszcza przez czynną miłość:

– Jezu, Synu Boga, który dla ludzi i ich zbawienia stałeś się człowiekiem, daj nam siłę, abyśmy zawsze byli ludźmi adwentowymi: Chryste usłysz nas! – Chryste wysłuchaj nas!

– Jezu, który kochałeś biednych i potrzebujących. Umocnij tych, którzy muszą cierpieć na duszy i ciele: Chryste usłysz nas! – Chryste wysłuchaj nas!

– Jezu, który grzeszników do nawrócenia wzywałeś. Pomóż nam w tym czasie Adwentu być lepszymi i intensywniejsze życie chrześcijańskie prowadzić. Chryste usłysz nas! – Chryste wysłuchaj nas!

– Jezu, Ty obiecałeś na końcu czasów znowu przyjść. Daj naszej (rodzinie, wspólnocie) odwagę i moc do poznawania Ciebie przez modlitwę i ewangeliczne życie.

Módlmy się: Panie Jezu w Twoje imię zebraliśmy się w tym świętym czasie Adwentu… Ty nas wysłuchujesz, gdy do Ciebie wołamy i przychodzisz z wieloraką zbawczą pomocą. Prosimy Ciebie: Przyjdź i uwolnij nas i wszystkich ludzi od zła wszelkiego. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:

  1. Amen.

(Można na końcu rozważyć tajemnicę Różańca albo odmówić modlitwę Anioł Pański, albo też całość zakończyć stosowną pieśnią adwentową, albo Maryjną).

 

 

 

 

 

II Niedziela Adwentu: Przygotujcie Panu drogę!

 

  1. Od najdawniejszych czasów „przygotowanie dróg” łączyło się z zadaniem ich poprawy, aby można było szybciej przybyć i wspólnie przebywać. W wiekach średnich specjalny herold, który ogłaszał przybycie króla wzywał ludzi do przygotowania dróg i usunięcia z nich wszelkich zapór oraz niepotrzebnych rzeczy, a także przyozdobienia nich, a samych ludzi nawoływał do wyjścia naprzeciw przybywającego władcy w odpowiednich strojach i szatach.

Św. Jan Chrzciciel był właśnie takim heroldem, który przygotowywał ludzi na przyjście Mesjasza – Króla.

Nasze dzisiejsze domowe nabożeństwo będzie dotyczyło właśnie tego tematu, który św. Jan Chrzciciel tak sformułował: „Przygotujcie Panu drogę!”

Rozpoczynamy więc dzisiejsze modlitewne spotkanie w (rodzinie) w tej wspólnocie).

W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

  1. Amen.

(Zapalamy tym razem dwie świece, które oznaczają już II Niedzielę Adwentu.

Można przy tym odmówić następującą modlitwę:

Otwórz nasze oczy na Twoją obecność

Otwórz nasze uszy na Twoje Słowa.

Otwórz nasze serca na Twoją Miłość.

Błogosław nas wszystkich, którzy dzisiaj wspólnie tutaj zebraliśmy się.

albo:

Panie Jezu, Ty jesteś światłością, która oświeca nas na drogach naszego życia i w ciemnościach naszych dni.

albo też:

Panie kieruj naszymi krokami na drogach Życia!

Można jak poprzednio zaśpiewać pieśń adwentową albo zachować milczenie).

  1. Panie Jezu Chryste, teraz w czasie Adwentu przygotowujemy się na Twoje przyjście. Ty jesteś wśród nas, ponieważ
    w Twoje Imię zgromadziliśmy się wspólnie. Daj nam odczuć pragnienie Twojej miłości.

Słowo Boże: Mt 3

  1. (Myśli do przeczytanej ewangelii można rozdzielić pomiędzy poszczególnych członków rodziny)

(1) Ludzie wędrują z i do miast i wiosek. Także dzieci im towarzyszą. Czynią to ponieważ są ciekawi. Chcą zobaczyć to co ludzie zrobili i jak przetworzyli i upiększyli ziemię.

Św. Jan Chrzciciel żył na pustyni. Sam. Z dala od hałasu miast i wiosek.

(2) Ludzie sami przychodzili do niego. A on był otwarty na los ludzi zwłaszcza biednych, ale także otwarty na Boga. Ludzie dziwili się i pytali zapewne: „Dlaczego Janie poszedłeś na pustynię?”

(1) „Pewnego dnia zrozumiałem, że nie mogę tak żyć jak dotąd. Dlatego wszystko opuściłem. Na pustyni mam czas; czas dla Boga. Modlę się i czekam na przyjście Zbawiciela, którego Bóg obiecał od dawien dawna”.

(3) „Janie, Ty jadłeś tylko szarańczę i miód leśny. Dlaczego tak czyniłeś?”

(1) Ja poszczę i jem tylko to, co znajdę tu na terenie pustyni. Więcej nie potrzebuję. To mi wystarcza”.

(2) „Dlaczego nie chcesz do nas z powrotem przyjść?”

(1) „Ponieważ wy tylko o sobie myślicie. Ludzie, którzy tylko
o sobie myślą i są tak nie nasyceni i bogaci jak wy są straceni. Bóg jest przeciw nim. Drzewo, które więcej owocu nie przynosi będzie wycięte, zniszczone i spalone. Wy jesteście jak drzewo – bez owoców. Jeśli nie odmienicie się, nie będziecie zbawieni. Już nadszedł czas. Nawróćcie się ku Bogu. Przygotujcie Panu drogę! Zbawiciel przyjdzie już wkrótce!”

(3) „Co musimy innego czynić odtąd?” – pytali ludzi zanim do miasta wrócimy, zanim rozpoczniemy nasze dni”.

(1) Jan mówi: „Wy macie odzienie. Inni marzną. Podzielcie się waszym odzieniem. Wy jesteście syci. Inni głodują. Podzielcie się z nimi chlebem. Wy jesteście zadowoleni z tego, co macie. Nie dotyczy to jednak niejednych. Nie bierzcie więcej niż wam się słusznie należy! Mówcie prawdę. Nie pozostawcie nikogo cierpiącego bez pomocy. Czyńcie pokój, kiedy wy skłóceni jesteście. Bądźcie przebaczający. Chrystus, Zbawiciel przyjdzie wkrótce!

(Pieśń, albo modlitewne skupienie)

  1. Bądź błogosławiony, Jezu Chryste, Synu Boga Żywego. Ty jesteś Zbawicielem świata, który potęgi zła przezwycięży:
  2. Przyjdź Panie Jezu, napełnij nas Twym Duchem i prowadź nas do Ojca.
  3. Bądź błogosławiony, Jezu Chryste, Synu Boga Żywego. Ty jesteś Zbawicielem świata, Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.
  4. Przyjdź Panie Jezu, napełnij nas Twym Duchem i prowadź nas do Ojca.
  5. Bądź błogosławiony, Jezu Chryste, Synu Boga Żywego. Ty jesteś Zbawicielem świata, który nas przez Jana Chrzciciela do nawrócenia nawołujesz:
  6. Przyjdź Panie Jezu, napełnij nas Twym Duchem i prowadź nas do Ojca.
  7. Bądź błogosławiony, Jezu Chryste, Synu Boga Żywego. Ty jesteś Zbawicielem świata, który szuka ludzi przygotowujących Mu drogę.
  8. Przyjdź Panie Jezu, napełnij nas Twym Duchem i prowadź nas do Ojca.
  9. Bądź błogosławiony, Jezu Chryste, Synu Boga Żywego. Ty jesteś Zbawicielem świata, który chce swoją Miłość przez nas innym przekazać.
  10. Przyjdź Panie Jezu, napełnij nas Twym Duchem i prowadź nas do Ojca.
  11. Przyjdź Panie Jezu, napełnij nas Twoim Duchem i prowadź nas do Swego Ojca.
  12. Amen.

Można jeszcze jak poprzednio odmówić: Anioł Pański albo tajemnicę Różańca św., albo też całość zakończyć pieśnią i specjalnym błogosławieństwem:

  1. Wszechmogący Boże jeszcze ciąży na nas pozostałość grzechu pierworodnego (=starego człowieka), jeszcze uciska nas jarzmo naszych grzechów. Udziel nam prawdziwej wolności dzieci Bożych i uczyń nas „nowymi ludźmi” przez łaski Narodzenia Twego Syna Jezusa Chrystusa, na które z wiarą czekamy.
  2. Amen.

 

Błogosławieństwo:

Dobry Boże, pobłogosław naszą rodzinę według bogactwa Twojej łaski. Amen.

 

Czytanie Pisma św. w rodzinie:

I Niedziela Adwentu: Zapalamy pierwszą świecę na adwentowym wieńcu lub zwykłą świecę, jaką mamy pod ręką i czytamy Słowo Boże: Mt 11,2-6. Zachowujemy po lekturze Pisma św. skupienie modlitewne, a później możemy także zaśpiewać pieśń adwentową, która powinna być inspiracją do spontanicznej, wypowiadanej przez wszystkich członków rodziny modlitwy.

II Niedziela Adwentu: Zapalamy tym razem dwie świece
i postępujemy jak poprzednio czytając jako tekst Pisma św. Mt 3.

 

 

 

III Niedziela Adwentu: „Błogosławiony, który uwierzył”

 

  1. Maryja jest wielką Niewiastą Adwentu. Ona pierwsza uwierzyła i z mocną wiarą oczekiwała pojawienia się na świecie Zbawiciela świata – Syna Bożego – Mesjasza.

Przeżywamy już III Niedzielę Adwentu, która rozpoczyna trzeci tydzień przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Łącząc się z Maryją – Pierwowzorem i Matką wszystkich wierzacych w Jezusa chcemy przemyśleć wspólnie jeszcze raz tajemnicę Wcielenia i Bożego Narodzenia i odpowiedzieć na nią tak jak Maryja. Rozpoczynamy więc w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

  1. Amen.

 

Słowo Boże: Łk 1,39-55

(ww. 46b-55 czyli tzw. pieśń Magnifikat można rozdzielić pomiędzy poszczególnych członków zgromadzenia modlitewnego)

 

  1. Święta Maryjo, Matko Boża, razem z Elżbietą wołamy do Ciebie:
  2. Błogosławiona jesteś, która uwierzyłaś, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana!
  3. Gdy Anioł Gabriel zwiastował Ci orędzie Pana, Ty z otwartym sercem, z głęboką wiarą i miłością oraz posłuszeństwem odpowiedziałaś na nie mówiąc: „Oto ja służebnica Pańska niech mi się stanie według Twego słowa”.
  4. Błogosławiona jesteś, która uwierzyłaś, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana!

(Można w tym miejscu zaśpiewać pieśń: Archanioł Boży Gabriel… albo odmówić modlitwę Anioł Pański…)

  1. Dobry Boże, Ty przez posługę Maryi „wielkie rzeczy” uczyniłeś, ponieważ Tobie zaufała. Przychodzimy również do Ciebie z naszymi prośbami:

– Prosimy Cię za wszystkich, którzy są w drodze do nieba, aby w swoim ziemskim życiu zawsze Ciebie szukali i znaleźli w wierze Maryi.

  1. Módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

– Prosimy Cię za wszystkich, którzy na drogach ziemskiego życia stracili zmysł wiary i „w mroku i cieniu śmierci mieszkają” (Łk 1,79).

  1. Święta Maryjo Matko Boża módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

–    Prosimy Cię za wszystkich, którzy ślepo wierzą w potęgę człowieka i umysłu ludzkiego oraz w przyszłość techniki „bez Boga” i Jego Ewangelii.

  1. Święta Maryjo Matko Boża módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

–    Prosimy ciebie za wszystkich, którzy w Kościele są odpowiedzialni za wiarę i ewangelizację.

  1. Święta Maryjo Matko Boża módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

–    Prosimy Cię za Wszystkich, którzy na wzór Maryi: „Tak” powiedzieli Bogu i współbliźnim, aby byli wierni swoim zobowiązaniom i z miłością je wypełniali:

  1. Święta Maryjo Matko Boża módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

–    Prosimy Ciebie za wszystkich, którzy cierpią, są głodni, spragnieni, chorzy, aby nie zwątpili w dobroć i miłosierdzie Boga i ludzi.

  1. Święta Maryjo Matko Boża módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

–    Prosimy ciebie za wszystkich, którzy już ukończyli ziemską pielgrzymkę i czekają na Twe miłosierdzie po śmierci oraz wsparcie modlitewne swych współbliźnich na ziemi:

  1. Święta Maryjo Matko Boża módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

(Można dodać jeszcze inne prośby wspólnoty modlitewnej).

  1. Dobry Boże, te wszystkie prośby jakie zanieśliśmy do Ciebie przez pośrednictwo Twej i naszej Matki chcemy związać
    z modlitwą uniwersalną wszystkich wierzących w Chrystusa, której On sam nas nauczył: Ojcze nasz…

 

Błogosławieństwo:

  • Dobry Ojcze, który jesteś w niebie pobłogosław nas i udziel nam w pełni wiary, nadziei i miłości oraz posłuszeństwa
    w wypełnianiu Twojej woli:
  1. Amen.

–    Synu Boży i Maryi, który stałeś się człowiekiem dla naszego zbawienia pobłogosław nam i udziel swych łask, abyśmy gorliwie współpracowali w dziele własnego zbawienia
i uświęcenia oraz naszych współbliźnich.

  1. Amen.

Duchu Święty, który uczyniłeś „wielkie rzeczy” w łonie Maryi i nieustannie je czynisz przez swe dary i charyzmaty
w Kościele błogosław nam w działalności charyzmatycznej dla dobra naszych współbliźnich i całego „świętego, apostolskiego, powszechnego i jednego” Kościoła:

  1. Amen.

(Można zaśpiewać stosowną pieśń lub odmówić stosowną tajemnicę Różańca Świętego).

 

 

 

IV Niedziela Adwentu: Pan stoi przed drzwiami

 

  1. Adwent zbliża się już do końca. Święta Bożego Narodzenia już są blisko. Oczekiwanie zwł. Dzieci osiąga punkt kulminacyjny. Także dorośli cieszą się nadejściem świątecznych dni. Z wiary wiemy, że On na pewno przyjdzie. On jest całkiem blisko.

(Zapalamy 4 świece na adwentowym wieńcu)

„Pan stoi przed drzwiami” – to główny motyw naszych modlitewnych rozważań w IV Niedzielę Adwentu, które chcemy rozpocząć jak poprzednie: W imię Ojca…

  1. Amen.

 

Słowo Boże: Iż 60,1-2.5; 1 J 4,8-9

  1. „Powstań! Świeć…” tak wołał prorok Izajasz, a św. Jan przypomina, iż kto nie miłuje nie zna Boga. Jezus „świadek wierny i prawdomówny, początek stworzenia Bożego”
    (Ap 3,14) wzywa Kościół do przygotowania na Jego przyjście: „Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał,
    a on ze mną. Zwycięzcy dam zasiąść na tronie ze Mną, jak
    i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z Ojcem na Jego tronie”
    (Ap 3,20-21).

Bóg stale przychodzi. Stąd stale winniśmy być otwarci
i przygotowani na Jego przyjście. Jezus stale stoi przed drzwiami naszych dni i kołacze. Winniśmy czekającego Pana zobaczyć i otworzyć Mu serca i umysły zwłaszcza na Jego grudniowe przyjście.

  1. Jesteśmy tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Mamy wiele terminów, planów i zadań w głowie. Zapominamy jednak o przyjściu na świat „najpiękniejszego z synów Adama” – Jezusa – Zbawiciela świata. W tej godzinie, gdy On przychodzi do swoich, a „swoi” Go nie przyjęli módlmy się za wszystkich ludzi „dobrej woli” zwł. Za tych, którzy nie wierzą, albo słabo wierzą:

–    Spraw, aby nasze serca były otwarte także w stronę tych, którzy nie chcą wierzyć albo nie potrafią, aby obietnica Bożonarodzeniowego Pokoju także ich oświeciła i ich odmieniła.

  1. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz, Chryste wysłuchaj nas.

–    Spraw Panie, aby nasza wspólnota parafialna i nasze rodziny oraz inne wspólnoty modlitewne przez swą modlitwę
i świętowanie zwiastowały Twoją miłość i pokój wśród wszystkich ludzi.

  1. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz, Chryste wysłuchaj nas.

–    Panie Jezu przez Twoje narodzenie stałeś się Bogiem dla ludzi Spraw, aby wszyscy samotni i załamani oraz nieszczęśliwi w tych dniach świąt Bożego Narodzenia siłę i nową nadzieję znaleźli.

  1. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz, Chryste wysłuchaj nas.
  2. Chcemy również przedstawić nasze osobiste prośby…
  3. Ciebie prosimy… (albo) Chryste usłysz, Chryste wysłuchaj nas.
  4. W Jezusie Chrystusie możemy do Boga mówić: „Ojcze”. Dlatego pragniemy na koniec nasze wszystkie prośby złączyć z modlitwą, której nauczył nas Pan nasz Jezus Chrystus:

Ojcze nasz…

(Zakończenie jak poprzednio)

(Na koniec można zaśpiewać kolędę)

 

 

 

Religijny sens wieczoru wigilijnego

 

Boże Narodzenie – jest to święto, które przypomina, że Bóg w osobie Jezusa nawiedzał swój lud. „W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu” (1 J 4,9).

Wigilia – czuwanie oznacza dla chrześcijanina trwanie
w gotowości na przyjście Pana. Chrystus żąda od nas postawy gotowości do obrony największych wartości: wiary i miłości
(1 Tes 5,8; 1 P 5,8).

Wieczerza – posiłek ludzki nabiera pełnego znaczenia dopiero wtedy, gdy Bóg-Człowiek jako Przyjaciel zaprasza się do stołu rodzinnego. „Oto przychodzę, stoję u drzwi i kołaczę; jeśli otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną” (Ap 3,20; Łk 10,38).

Opłatek – jest chlebem – darem Bożym. Łamać się opłatkiem oznacza dzielić się chlebem, oznacza też dzielić się życiem chrześcijańskim, dobrocią i miłością Boga.

Podarki – Chrystus jest darem Boga dla ludzkości. Skoro otrzymaliśmy od Boga tak wiele, nie wolno nam zamykać serca wobec bliźnich.

Życzenia – wyrażają gotowość spotkania z drugim człowiekiem. Życzyć komuś dobrze oznacza wchodzić z nim we wspólnotę serc, dzielić się z nim Bogiem, źródłem wszelkiej radości
i pokoju.

Choinka – symbolem rajskiego drzewa życia, do którego człowiek stracił dostęp przez nieposłuszeństwo Bogu. Ale dobroć i miłość Boga przywraca człowiekowi dostęp do drzewa życia tzn. do Królestwa Bożego.

 

 

Przebieg wieczerzy wigilijnej

 

  • Stół nakrywamy białym obrusem.
  • Na stole kładziemy Pismo św., opłatki i stawiamy świecę na środku oraz ewentualnie obok niej kładziemy na sianie lub na gałązkach choiny żłóbek z figurką Dzieciątka.
  • Na stole – zgodnie ze staropolskim zwyczajem – kładziemy jedno nakrycie więcej, które przypomina nam, że jako chrześcijanie czynną miłością ogarniamy wszystkich ludzi (byłoby dobrze zaprosić do wigilijnego stołu kogoś ubogiego, samotnego).
  • Ojciec lub matka zapala dużą świecę i mówi: „Światło Chrystusa”, a wszyscy odpowiadają: „Bogu niech będą dzięki”.
  • Przy zapalonej dużej świecy ktoś z obecnych odczytuje fragment Pisma św.

„W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbyła się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby dać się zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei
z miasta Nazaret, do Judei do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby dać się zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie” (Łk 2,1-8).

–    Po przeczytaniu tekstu pozostajemy chwilę w modlitewnym skupieniu, następnie ojciec lub matka odmawia modlitwę:

„Boże, nasz Ojcze w świętą noc Bożego Narodzenia adorujemy Cię i dziękujemy, że Słowo, które stało się Ciałem
i zamieszkało wśród nas, dało nam moc, abyśmy się stali dziećmi Bożymi” (J 1,12-14).

Prosimy Cię: spraw, aby Kościół święty był dla świata skutecznym znakiem Bożej miłości.

Wszyscy: Wysłuchaj nas Panie.

Udziel naszej rodzinie daru łaski, miłości i pokoju.

Wszyscy: Wysłuchaj nas Panie.

Dopomóż nam rozpoznać Chrystusa we wszystkich ludziach samotnych, biednych i godnych, którzy czekają na naszą pomoc.

Wszyscy: Wysłuchaj nas Panie.

Zmarłym naszej rodziny (wymienić imiona) daj udział w życiu, miłości i szczęściu Twoim.

Wszyscy: Wysłuchaj nas Panie.

„Boże, Ty sprawiłeś, że ta najświętsza noc zajaśniała blaskiem prawdziwej światłości, daj, prosimy, abyśmy w niebie mogli uczestniczyć w radości Tego, którego tajemniczą światłość poznaliśmy na ziemi”.

–   Ojciec lub matka w milczeniu dzieli przygotowane opłatki
i podaje uczestnikom.

–   Trzymając opłatek wstajemy i odmawiamy głośno „Ojcze nasz”, dzielimy się opłatkiem i składamy sobie życzenia.

–   Po życzeniach ojciec lub matka odmawia modlitwę przed jedzeniem:

„Pobłogosław Panie Boże nas i te dary, które z Twojej szczodrobliwości spożywać będziemy i tych, którzy je przygotowali. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen”.

–    Po spożyciu wieczerzy odmawiamy modlitwę:

„Dziękujemy Ci Panie Boże za wszystkie łaski i dobrodziejstwa Twoje. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen”,

–   Śpiewamy kolędy przy choince i obdarowujemy się upominkami gwiazdkowymi.

Przebieg wieczerzy wigilijnej powinien uwzględniać lokalne tradycje, jeśli takie istnieją. Nie należy w czasie życzeń
i wieczerzy włączać telewizora.

Bożemu Dzieciątku składamy w darze całkowite powstrzymanie się od alkoholu w wigilię i wieczerzę wigilijną.

„Patrząc przeto w stronę nocy betlejemskiej, która co roku przypomina nam prawo wszystkich ludzi dobrej woli do pokoju – tego właśnie pokoju życzę Wszystkim moim Rodakom, Ojczyźnie i Kościołowi w Polsce. Z Wszystkimi na mojej ziemi ojczystej łamię się opłatkiem przy wigilijnym stole”.

Jan Paweł II

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Zesłał Bóg Syna Swego…”

 

 

„Pozostawaliśmy w niewoli żywiołów tego świata: Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego zrodzonego
z niewiasty… abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo”
(Gal 4,3b-4b.5b)

Te myśli rozwijają ewangeliści w pięknych narracjach swych ewangelii dzieciństwa Jezusa (Mt 1,1-2), a zwłaszcza autor Prologu (J 1,1-18), gdzie teologia Bożego Narodzenia osiągnęła punkt kulminacyjny.

„Cicha noc”, a najgłośniejsza

„Święta noc”, mimo, że wokół

panowały ciemności grzechu

przemocy i gwałtu

egoizmu i niewoli…

Te „ciemności jej nie ogarnęły” (J)

„Światłość tej nocy świeci ciągle”

i będzie świecić, chociaż ciągle

będą panować ciemności…

„Chwała za to Bogu na wysokościach

a na ziemi pokój ludziom Jego zmiłowania (hesed)” (Łk)

Gdyby nie było Bożego Narodzenia Bóg byłby daleki i obcy jak najodleglejsza gwiazda, która dawno już wygasła…

Gdyby nie było Bożego Narodzenia. Czym byłaby wtedy ziemia dla ludzi? Kim ludzie byliby dla siebie?

Tylko prawda o Bożym Narodzeniu może objawić nam jaką tajemnicę nosimy w sobie, jaki sens nas wypełnia, że nie jesteśmy z tej ziemi (por. S. Musiał, Tyg. Powsz. 1985).

Tym, którzy ją przyjęli daje moc, aby stali się dziećmi Bożymi (J 1,12). Dzięki tej wierze otrzymujemy „łaskę po łasce”
(J 1,14). Dzięki niej możemy „spotkać się twarzą w twarz”
z Panem.

Nasz wieszcz narodowy A. Mickiewicz słusznie więc przestrzega:

„Jezus narodził się w betlejemskim żłobie,

biada, jeśli nie narodzi się w Tobie”.

„Bóg się rodzi” zatem ciągle, ciągle przychodzi i czeka na nasze przyjęcie. Czy znowu musi się spotkać z niegościnnym przyjęciem jak w betlejemskiej gospodzie? „Przyszedł do swojej własności i swoich, a ci Go nie przyjęli” – Tragedia świata, narodów, ludów, rodzina, społeczeństw, wspólnot, organizacji
i wszystkich ludzi „złej woli.

Dlatego papież naszych czasów woła: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi… granice państw… ideologii… systemów”… Otwórzcie drzwi… Bóg chce wam pomóc, chce was zbliżyć do siebie w odwiecznej miłości… Chce, abyście stali się Jego dziećmi, braćmi Jezusa oraz wszystkich ludzi na ziemi.

„Bóg jest Miłością” (J) i jak słusznie zauważył św. Franciszek z Asyżu „Miłość nie jest kochana”. „Miłość nie jest kochana”, także w naszych czasach 2000 lat po narodzeniu Jezusa. Poeta Jan Kasprowicz zachęca więc:

„Przy wigilijnym stole łamiąc opłatek święty,

Pomnijcie, że dzień ten radosny w miłości jest poczęty,

Że, jako mówi wam wszystkim dawne, odwieczne orędzie,

Z pierwszą na niebie gwiazdą Bóg w waszym domu zasiędzie.

Sercem Go przyjąć gorącym, na ścieżaj otworzyć wrota

Oto co czynić wam każe Miłość największa cnota!”

Bóg, który jest Miłością, a którego winniśmy w czasie tych świąt przyjąć wzywa nas także do otwarcia się na bliźnich,
a zwłaszcza najbardziej potrzebujących. Albowiem Boże Narodzenie oznacza z nadzieją żyć, nadzieję dawać, wyciągać ręce do zgody i pomagać innym w cierpieniach duszy i ciała. Gdy chociaż jedna łza obtarta, gdy chociaż jedno serce jest zadowolone i szczęśliwe przez Twoją miłość i dobroć wtedy znowu jest Boże Narodzenie, wtedy znowu Bóg zstępuje z nieba na ziemię
i niesie pokój ludziom i światło.

Symbolem tego jest w Polsce opłatek, którym łamiemy się
w Wigilię Bożego Narodzenia przekazując sobie życzenia i jednając się z drugimi nawet największymi wrogami i tymi, którzy są bardzo bliscy. W tym dniu „niebo ziemi; ziemia niebu śle życzenia” (z kolędy). Wszyscy czują się bardzo bliscy i potrzebni. Ustają odgłosy dział, ogłasza się rozejmy między –zwaśnionymi stronami. Nawet niechrześcijanie niewierzący respektują nastrój tego dnia zasiadając wspólnie z wierzącymi do wspólnego stołu wigilijnego – stołu miłości i pokoju, stołu pojednania i zmiłowania; stołu miłosierdzia i dobroci, stołu przy którym czujemy się tak „sielsko i anielsko”, przy którym nam tak dobrze jak pod sercem matki czy na jej łonie, przy którym, wszyscy czujemy się jak dzieci w domu rodzinnym.

Zróbmy wszystko, aby ten wieczór był rzeczywiście święty. Nie łączmy go z pijaństwem i z innymi niegodziwymi rozrywkami. Przedłużmy go na cały okres Bożego Narodzenia, a nawet na całe życie, a wtedy jak mówi poeta będziemy żyli jakbyśmy byli „wniebowzięci”.

„Podnieś rękę Boże Dziecię i błogosław ojczyznę miłą

w dobrej radzie, dobrym bycie wspieraj jej siłę Swą siłą”. Amen[57].

(Zachowujemy chwilę ciszy, a następnie następuje intronizacja Pisma św. i modlitewny wstęp. Można w czasie procesji intronizacyjnej śpiewać pieśń do Ducha Świętego np. Duchu Święty przyjdź prosimy…)

  1. „Zwiastuję wam radość wielką: dziś w mieście Dawida, Zbawiciel wam się narodził, Chrystus Pan”. Idźmy do Betlejem i zobaczmy, co tam się zdarzyło i o czym Pan nam oznajmił”.
  2. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel.
  3. Dziś oświecił nas i przyszedł upragniony dzień; zbawienie stało się naszym udziałem i pokój. Dziś śpiewają aniołowie
    z nieba; dziś sprawiedliwi radują się niezmiernie.
  4. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel.
  5. „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom jego zmiłowania” (Łk) Słowo Ciałem się stało i „święty namiot rozbiło „wśród nas stając się człowiekiem (J). Jakie to wspaniałe i cudowne, iż Bóg stał się człowiekiem dla nas. Brat między braćmi, człowiek między ludźmi, Bóg między swoimi dziećmi.
  6. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel.
  7. Jesteśmy wszyscy dziećmi Jednego Ojca w niebie, a Chrystus jest naszym Bratem.
  8. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel.
  9. Dla nas ludzi i dla naszego zbawienia stał się człowiekiem
    i do nas przyszedł na ziemię.
  10. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel.
  11. Módlmy się: Panie Jezu, który narodziłeś się w betlejemskim żłobie, aby objawić nam miłość Ojca i Swoją do rodzaju ludzkiego i ocalić go od zagłady i śmierci wiecznej prosimy Ciebie pozwól nam w całej pełni poznać tajemnicę Twojej zbawczej miłości. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
  12. Amen.

(Można w tym miejscu zaśpiewać kolędę lub zachować chwilę ciszy).

 

 

  1. Bóg w Jezusie, jeden z nas!

 

  1. Słowo Ciałem się stało, człowiekiem tej ziemi. We wszystkim jest Chrystus do nas podobny, oprócz grzechu.
  2. Abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
  3. On przyjął postać Sługi, aby być człowiekiem między ludźmi. Nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie stawszy się podobnym do ludzi (Flp 2,6).
  4. Abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
  5. Nie przyszedł On po to, aby mu służono, ale aby służyć
    i złożyć okup za wielu… (Ew.)
  6. Abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
  7. Maryja i Józef złożyli Go w żłobie, ponieważ nie było miejsca w gospodzie. Bezdomnym stałeś się nasz Panie, Przyjacielem tych, którzy nie mają miejsca w domu rodzinnym,
    w fabryce, w zakładzie pracy, w szkole, w Ojczyźnie…
  8. Abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
  9. Herod czyhał na życie Dzieciątka… Jezus stał się prawzorem tych wszystkich, którzy cierpią niesłusznie i niesprawiedliwie w więzieniach, w miejscach odosobnienia, w zakładach karnych i w innych jednostkach społecznej dyskryminacji…
  10. Abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
  11. Tak Bóg umiłował świat, że dał mu Swego Jednorodzonego Syna… Jezus, który do „końca nas umiłował” stał się prawzorem wszelkiej prawej i czystej miłości między kobietą,
    a mężczyzną, w rodzinach, w stosunkach międzyludzkich.
  12. Abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
  13. Módlmy się: Panie Jezu, który przyniosłeś na ziemię „ogień” prawej i czystej miłości spraw, aby on zapłonął w naszych sercach, rodzinach, w domach, w zakładach pracy, w szkołach, a zwłaszcza tam, gdzie panuje niezgoda, nienawiść, przemoc, gwałt, okrucieństwo, egoizm, brak poszanowania praw człowieka, narodów i społeczeństw. Który żyjesz
    i królujesz na wieki wieków:
  14. Amen.

(Znowu można zaśpiewać stosowną kolędę albo zachować modlitewne skupienie)

 

 

  1. Matka Syna Bożego (Pana)!

 

  1. W tajemnicy Wcielenia i Bożego Narodzenia obok Trójcy Przenajświętszej wielką rolę odegrała Maryja. Ona z wiarą
    i z miłością oraz posłuszeństwem Bogu przyjęła Słowo
    (2 Osobę Trójcy Przenajświętszej), które stało się za sprawą Ducha Świętego Ciałem czyli Człowiekiem. Narodzony Jezus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem. Maryja podobnie jak każda matka ziemska nosiła Jezusa w swym łonie, karmiła Swą krwią i tak jak każda matka porodziła dziecko zachowując jednak dziewictwo. Maryja więc jest Matką i Dziewicą zarazem. Później jak każda matka karmiła piersią swe dziecię, troszczyła się o nie i wychowywała je. Świadczą o tym słowa, które później wyrzekła do Jezusa
    w przedsionku świątyni: „Synu cóżeś nam uczynił. Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie” (Łk 2,48).
  2. W Tobie Maryjo „wielkie rzeczy uczynił Wszechmocny” (Magnifikat).
  3. Ciebie Maryjo pozdrawiamy i błogosławimy za wielkoduszne macierzyństwo ducha i ciała, dzięki któremu świat otrzymał Zbawiciela. Tyś nosiła i urodziła Tego, którego świat objąć nie zdoła.
  4. „Błogosławić Cię będą odtąd wszystkie pokolenia” (Magn.)
  5. Od początku zanim ziemia powstała, przed wszystkimi czasami Ty zostałaś przez Boga Wybrana. Żadne stworzenie nie dorówna Twojej godności, ponieważ Twoje dziecko – Jezus jest Synem Bożym.
  6. Bądź pozdrowiona Maryjo, pełna łaski, Pan jest z Tobą!
  7. „Józefie, synu Dawida nie bój się przyjąć Maryi za swą małżonkę, albowiem dziecko, które ona oczekuje jest z Ducha Świętego” (Łk).
  8. Ty jesteś „błogosławiona miedzy niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona.
  9. Ty jesteś Matką Wszystkich chrześcijan. Zanieś nasze prośby do Niego, który dla nas i dla naszego zbawienia stał się człowiekiem.
  10. Święta Maryjo, Bogurodzico – Dziewico módl się za nami!

(Można odmówić w tym miejscu 10 Różańca rozważając tajemnicę III z części radosnej tj. narodzenie Pana Jezusa, albo też zaśpiewać kolędę).

  1. Święta Rodzina: Jezus, Maryja i Józef (Niedziela po Bożym Narodzeniu)

 

  1. „Ptakom podobni też mamy swoje gniazda” (z piosenki młodzieżowej). Tym wspólnym gniazdem wszystkich ludzi jest rodzina. Człowiek jest istotą rodzinną, ponieważ rodzi się w rodzinie, wzrasta i wychowuje się przez rodzinę i pragnie założyć swą własną rodzinę (KRK). Wzorem i ideałem wszystkich rodzin jest święta Rodzina z Nazaretu: Jezus, Maryja i Józef.
  2. Błogosławimy Was i prosimy za wszystkimi rodzinami.
  3. „Radują się sprawiedliwi, cieszą się wszyscy aniołowie
    w niebie”.
  4. Błogosławimy Was i prosimy za wszystkimi rodzinami.
  5. Dziecko się narodziło Syn nam został dany…
  6. Błogosławimy Was i prosimy za wszystkimi rodzinami.
  7. Oni wrócili do Galilei do swego miasta w Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało się… Mniemano, iż On jest synem cieśli. Bóg napełniał Go mądrością, a Jego łaska spoczęła na Nim.
  8. Błogosławimy Was i prosimy za wszystkimi rodzinami.
  9. „Wy znacie czyny Jezusa, naszego Pana: On będąc bogaty stał się ubogim, aby przez swoje ubóstwo uczynić was bogatymi” (por. św. Paweł)
  10. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie!”
  11. Przede wszystkim starajcie się o miłość wzajemną, ponieważ miłość jest koroną doskonałości, wszystko w sobie zawiera. Waszymi sercami niech rządzi pokój Chrystusowy, do czego jesteście powołani jako członkowie Jednego Ciała.
  12. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie!”
  13. Niech nas oświeci i umocni Pan nasz Jezus Chrystus i przez przykład Świętej Rodziny prowadzi nasze kroki na drogę Pokoju.
  14. Amen.

(Znowu śpiewamy pieśń albo zachowujemy święte milczenie)

  1. Objawienie Pańskie (Uroczystość Trzech Króli – 6 I)

 

Słowo Boże: Mt 2,1-12[58]

 

  1. „Gwiazdę Jego ujrzeliśmy na Wschodzie”. Pan nam się objawił. Dlatego przyszliśmy pokłonić się nowo Narodzonemu Królowi…
  2. Mędrcy przybyli ze Wschodu i przynieśli dobrą nowinę (= Ewangelię) o Jezusie!
  3. Pan objawił się i będzie objawiać wszystkim narodom ziemi. Jego Ewangelia będzie głoszona aż po krańce ziemi… Jego orędzie dotrze do wszystkich mieszkańców ziemi.
  4. Mędrcy przybyli ze Wschodu i przynieśli dobrą nowinę (= Ewangelię) o Jezusie!
  5. Mędrcy „zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon” (Mt).
  6. Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię…
  7. Mędrcy nie przyszli z pustymi rękami… Złożyli dary Jezusowi: złoto jako Władcy i Królowi, kadzidło jako prawdziwemu Bogu i mirrę jako zapowiedź cierpień i męki na krzyżu czyli – jak to od dawna tłumaczy się w Kościele – Jako Zbawicielowi.
  8. Chcemy panie głosić Twoją Ewangelię i wspierać dzieło misyjne Kościoła.
  9. Módlmy się: Panie Jezu, który usilnie szukającym Cię mędrcom dałeś się poznać jako Mesjasz (= Król) i prawdziwy Bóg oraz Zbawiciel pomóż nam i wszystkim ludziom zwiastującym Twoje Imię (= Ewangelię) wśród wszystkich ludów i narodów, aby mimo trudności byli wierni Swemu powołaniu. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  10. Amen.

 

 

  1. Objawienie się Jezusa podczas chrztu w Jordanie
    (1 Niedziela po Trzech Królach)

 

Słowo Boże: Mt 3,13-17; Mk 1,9-11; Łk 3,21-22[59]

 

  1. Jan chrzcił Pana, sługa Swego Pana; uczeń Swego Nauczyciela i Mistrza. Przez posługę kapłanów i wszystkich sprawujących posługę sakramentalną i ewangeliczną oraz modlitewną w Kościele objawia się łaska Boża ludziom na całym świecie i chwała Trójjedynego Boga.
  2. „Ty jesteś mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” (Łk)
  3. Jan złożył świadectwo o Jezusie, iż On jest Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata. Cieszcie się wszyscy ochrzczeni, gdyż dla was niebo zostało otwarte.
  4. „Ty jesteś mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” (Łk)
  5. Chrystus nas umiłował do końca i oczyścił nas z grzechów mocą Swego chrztu krwi na krzyżu.
  6. „Ty jesteś mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” (Łk)
  7. „Ja go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym” (J).
  8. Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.
  9. Chrystus wyprowadził nas z ciemności (grzechu) do przedziwnego światła (łaski). Z wody i Ducha powstaje nowy człowiek, rodzi się nowy lud Boży (Kościół).
  10. Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.
  11. Módlmy się: Panie Jezu, który stworzyłeś nas dla Siebie
    w sakramencie chrztu umocnij w nas świadomość tego sakramentu i wspomagaj nas w codziennym życiu, abyśmy zawsze byli Twoimi braćmi, świątyniami Ducha Świętego
    i umiłowanymi dziećmi Twego Ojca. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  12. Amen.

 

 

  1. Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni (Święto MB Gromnicznej – 2 II)

 

Słowo Boże: Łk 2,22-39

 

  1. „Przedstawienie Jezusa w świątyni” albo jak to słusznie nazywa się „ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni” było związane z Prawem Mojżeszowym, które nakazywało, aby każde pierworodne dziecię było ofiarowane Panu i wykupione przez ofiarę przepisaną prawem ST. Ewangelista Łk łączy ten obrzęd z proroctwami starca Symeona o Jezusie i Maryi. Szczęście i radość płynące z narodzenia Jezusa zostają nasycone nutą smutku i zapowiedzią cierpień tak jak w życiu codziennym każdy z nas choćby był u szczytu szczęścia zawsze będzie przeżywał niedosyt i brak pełni szczęśliwości. Tylko Bóg może dać człowiekowi pełnię szczęścia i to nie na ziemi, ale w niebie, gdzie życie człowieka nie będzie związane z ograniczeniami jakie niesie ze sobą materia.
    Św. Augustyn, który doznał wielokrakich przejawów ziemskiego szczęścia stwierdził w końcu, że: Niespokojne jest serce człowieka dopóki nie spocznie w Tobie, mój Boże”.
  2. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  3. „Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa” (Łk).
  4. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  5. „On wziął je w objęcia, błogosławił Boga” (Łk).
  6. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  7. „Teraz o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa” (Łk).
  8. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  9. Przygotowałeś wspaniałe światło dla oświecenia wszystkich narodów, ludów, organizacji, systemów politycznych, gospodarczych, rodzin i każdego człowieka (por. Łk).
  10. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  11. „Oto Ten (nowoofiarowany Panu) Jezus przeznaczony jest na upadek i powstanie wielu… na znak, któremu sprzeciwiać się będą” (Łk)
  12. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  13. „A Twoją duszę (Maryjo) miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu…” (Łk).
  14. „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Symeon).
  15. Módlmy się: Panie Jezu, który w Ofiarowaniu w świątyni dałeś nam poznać pasyjny charakter Twego Narodzenia naucz nas po chrześcijańsku cierpieć, żyć, pracować ofiarnie
    i pomagać tym, którzy również muszą cierpieć, abyśmy mieli pełny udział w Jego zbawczych tajemnicach dochodząc po ukończeniu ziemskiego życia do chwalebnego zmartwychwstania. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  16. Amen.

(Można zakończyć całość specjalnym błogosławieństwem – Mszał: Boże Narodzenie, albo stosowną kolędą)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jak szybko płynie życie

Na zakończenie starego roku

 

 

„Jak szybko mija życie; jak szybko płynie czas” – to słowa znanej piosenki, która przypomina prawdę o przemijaniu życia człowieka i jego czasowości na ziemi. Dwie rzeczywistości jak mówi filozofia wyznaczają rzeczywistość materialną świata
i człowieka: czas i przestrzeń. Człowiek i świat materialny są czasowe, przemijają. Dla nas świat materialny i jego rzeczywistość kończy się w chwili śmierci. Napis pod zegarem słonecznym otoczonym przez znaki zodiaku w jednym z klasztorów barokowych (Andech) stwierdza nieubłaganą i smutną prawdę, która dotyczy każdego człowieka: „Una ex hisce morieris”
W jednej z nich umrzesz” (Kirche bunt 48 (1990), s. 5). „Jestem w czasie, od dnia w którym rozpocząłem życie zaczął bić mój zegar życia i wyznaczać godziny mej egzystencji. Jestem od wczoraj do dziś; od dziś do jutra. Nie wiem jak długo? Jestem
w drodze; dojrzewam jak ziarno zboża na polu czy owoc na drzewie. Przychodzi czas żniwa, zbioru, jesieni i zimy… – śmierć. Wszystko muszę zostawić, wszystkie plany, zamierzenia, nadzieje i przejść „w inny wymiar”… To pierwsza refleksja jaka pojawia się zwykle przy zakończeniu starego Roku, albo na jego początku.

Druga myśl: Mój czas jest w rękach Boga, w którego wierzę od chwili chrztu dzięki łasce Bożej i w wierze moich rodziców, chrzestnych i mego środowiska w którym wzrastałem. Mój czas jest dla mnie także czasem zbawienia i łaski; czasem w którym mogę się śmiać i bawić, ale nie wolno mi go tylko prześmiać
i przebawić. Nie wolno mi go zmarnować. „Jak żyję”, „tak żyje mój czas”. Jest bowiem czas do życia tu na ziemi, który powinien mnie doprowadzić do szczęśliwej wieczności. To droga, którą już idziesz pięć, dziesięć, piętnaście, a może dwadzieścia czy więcej lat. A już może przeżywasz czas żniw i jesieni swego życia na ziemi. Zastanów się, jak wykorzystałeś go dla Boga. Czy jesteś bogaty przed Bogiem? Czy stałeś się w czasie tych dni, zwłaszcza ostatniego roku dorodnym ziarnem, które może wpaść w ziemię i przynieść plon nowego życia – chwalebnego zmartwychwstania? Czy stałeś się pięknym owocem, który może znaleźć miejsce w niebie?

 

(Chwila ciszy albo stosowna pieśń)

 

  1. „Dni człowieka są jak trawa, życie jego jak kwiat na polu. Przyjdzie wiatr i usycha, i już go nie ma, i miejsce gdzie był nie poznaje go” (Ps 103,15-16)
  2. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  3. „Miłosierny jest Pan i łaskawy, nieskory do gniewu i bardzo łagodny” (w. 8)
  4. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  5. „Nie postępuje z nami według naszych grzechów, ani według win naszych nam nie odpłaca”.
  6. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  7. „Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią ,tak można jest Jego łaskawość dla tych, co się Go boją”.
  8. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  9. Jak się lituje ojciec nad synami, tak Pan lituje się nad tymi, co się Go boją.
  10. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  11. „Wie On z czego jesteśmy utworzeni, pamięta, że jesteśmy prochem”.
  12. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  13. „Błogosławcie Pana, wszyscy Jego aniołowie, błogosławcie Pana wszystkie Jego zastępy, słudzy Jego pełniący Jego wolę.
  14. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  15. Błogosławcie Pana, wszystkie Jego dzieła, na każdym miejscu Jego panowania: błogosław duszo moja Panu!
  16. Boże, Twoja łaska trwa na wieki!
  17. Módlmy się: Panie Jezu zgromadziliśmy się tutaj na zakończenie roku, aby Ci podziękować za wszystkie dni, które były dobre i szlachetne, ale także po to, aby cię przeprosić za wszystkie nasze zmarnowane szanse i grzechy, które w tym kończącym się roku popełniliśmy. Prosimy Cię dodaj nam nowych łask i mocy Twego Ducha, abyśmy w nadchodzącym nowym roku żyli lepiej i piękniej oraz szlachetniej wszechstronnie rozwijali nasze „talenty” dla dobra własnego i innych naszych braci i sióstr z którymi nam przyjdzie żyć
    i pracować. Błogosław Jezu naszą Ojczyznę, pozwól jej dzieciom żyć w Pokoju, w dobrobycie, z dala od wszelkich klęsk pijaństwa, narkomanii, wojny, chorób, wszelkich klęsk i niedostatków, a zwłaszcza z dala od grzechów egoizmu, chciwości, pychy, nieczystości, zazdrości, nienawiści i lenistwa. Błogosław chorym i cierpiącym na ciele i duszy, przeżywających trudności zewnętrzne i wewnętrzne, wszystkim okaż swą łaskę i zmiłowanie i napełnij Swym Pokojem. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków:
  18. Amen.

(Można zaśpiewać w tym miejscu stosowną pieśń lub zachować modlitewne skupienie)

 

 

  1. „Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu…”

 

Słowo Boże: 1 Kor 1,3-9

 

  1. W czasie tych świętych dnie Narodzenia pańskiego częściej jak w innych tygodniach Roku gromadzimy się w naszych kościołach, kaplicach, przy stole, w gronie rodziny, znajomych, przyjaciół, w kręgach modlitwy wspólnotowej połączonych z łamaniem się opłatkiem, aby uświadamiać sobie coraz bardziej prawdę o Bogu, który stał się człowiekiem dla nas i dla naszego zbawienia. Bóg nie jest Bogiem odległym
    i dalekim, lecz mieszka razem z nami, zasiada razem z nami do stołu, gdy zasiadamy do niego w zgodzie i miłości. Jest
    z nami, gdy –wspólnie gromadzimy się na słuchanie Jego Słowa i modlitwę; gdy śpiewamy „pieśni pełne ducha”, zwłaszcza w sakramentach świętych.
  2. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”[60].
  3. Nie wszystkie dni minionego Roku były jasne i dobre. Wiele z nich było trudnych i ciemnych oraz złych. Ale nawet wtedy Bóg był z nami, Jego Miłość czuwała bardziej niż matka przy nas. „Bo czyż może zapomnieć niewiasta – matka
    o swym dziecięciu, a jeśli by ona zapomniała, Ja o tobie nie zapomnę – mówi Bóg Wszechmogący” do nas słowami proroka Jeremiasza.
  4. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  5. Dziękujemy Ci za to, że nie osłabła nasza wiara mimo wielu trudności, że zachowaliśmy nadzieję i ufność mimo naszych słabości, grzechów zwątpienia i czarnej beznadziei, a także za to, że miłowaliśmy Ciebie może nie zawsze z „całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił”, tak jak ludzie ziemi
    i trosk doczesnych nie zawsze uważający to za najważniejsze i potrzebne oraz pierwszorzędne zadanie na ziemi, lecz zawsze pamiętaliśmy o Tobie.
  6. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  7. Dziękujemy Ci za wszystkie dary miłości, łaski, pokoju, zmiłowania, miłosierdzia i cnoty jakie stały się naszym udziałem w tym Roku. Dziękujemy Ci za wszystkie nowoochrzczone dzieci i ich rodziców oraz chrzestnych, którzy przyczynili się do rozwoju i świętości Kościoła.
  8. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  9. Dziękujemy Ci za wszystkie dzieci, które po raz pierwszy przystąpiły do Komunii Świętej; za młodzież, która przyjęła sakrament Dojrzałości chrześcijańskiej (Bierzmowania), za wszystkich nowozaślubionych, za ich chrześcijańską odpowiedzialność za los Kościoła.
  10. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  11. Dziękujemy za wszystkich, którzy się pojednali z Bogiem
    w sakramencie Pokuty i przyjęli Komunię wielkanocną, nie tylko jako nakaz Kościoła, lecz z potrzeby serca i ze szczerej i prawdziwej troski o zachowanie wiary, nadziei i miłości.
  12. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  13. Dziękujemy Ci za chorych, którzy odchodzili z tego świata pojednani z Bogiem i umocnieni sakramentem Namaszczenia Olejem Chorych oraz ostatnim posiłkiem na drogę do wieczności czyli, tzw. Wiatykiem – Komunią św.
  14. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  15. Dziękujemy Ci za wszystkie indywidualne i osobiste dary łaski, dla naszych rodziców, sióstr, braci, krewnych dobrodziejów i wszystkich ludzi dobrej woli, a przede wszystkim ludzi Kościoła: papieża, Biskupów, Kapłanów, rządzących naszą Ojczyzną, naszych przełożonych, opiekunów.
  16. „Dzięki o Panie, o wszechmogący Ojcze, składamy dzięki „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie”.
  17. Módlmy się: Panie Jezu, który stałeś się w Betlejem „Emmanuelem naszego życia” i „Bogiem z nami”, prosimy Cię bądź z nami we wszystkie dni nadchodzącego Nowego Roku… Który żyjesz…
  18. Amen.
  19. „Nowy Rok bieży…”

 

Słowo Boże: Jr 29,4-7; Rz 12,17-18; J 16,23-24

 

  1. Prognozy dotyczące przyszłości, a zwłaszcza nowego Roku towarzyszą nam w czasie tych dni. Autor kolędy: Nowy rok bieży… odpowiada nam i przepowiada niejako świetlaną przyszłość Nowego Roku, pod warunkiem, że przyjmiemy orędzie Bożego Narodzenia i zrealizujemy je w naszym codziennym życiu. Tajemnica powodzenia i świetlanej przyszłości leży w „jasełkach” tzn. w Jezusie Chrystusie, który został położony w „żłobie” „w jasłach” czy jak to mówiło dawniej w „jasełkach” jako znak dla narodów, społeczeństw, rzadzących i podwładnych, rodzin, partii, wszelkich ugrupowań i organizacji, a także dla wszystkich ludzi niezależnie od koloru skóry i narodowości.

„Nowy Rok bieży, w jasełkach leży…” W jasełkach leży najpierw tajemnica Pokoju. Sobór Watykański II przypomina: Pokój to nie tylko brak wojny… lecz „dzieła sprawiedliwości, na rzecz pokoju. Pokój jest owocem sprawiedliwości
i miłości.

  1. Panie obdarz nas Pokojem z Tobą, ludźmi i z samym sobą! (D. Hammersksjöld)
  2. „W jasełkach leży” również tajemnica naszej odpowiedzialności za świat i jego przyszłość. Bóg uczynił świat z miłości do ludzi jako wygodne i zdrowe mieszkanie dla wszystkich. Na pierwszych kartach Biblii czytamy słowa: „I widział Bóg, że Wszystko co stworzył było dobre”. Bóg błogosławił człowiekowi i powiedział do Niego: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną” (Rdz 1,28).
  3. „Czyńcie sobie ziemię poddaną”.
  4. Nie tylko ziemia została zatruta i zniszczona przez człowieka, ale najdalsze oceany, morza, wyspy, a nawet cały kosmos. Ciągle drżymy, aby nie powtórzyła się groźba Czarnobyla, boimy się, że nie będziemy mieli zdrowej żywności, zdrowego powietrza i wody. Stąd nawoływania ekologów do szanowania i ochrony naturalnego środowiska, które w darze otrzymaliśmy od Boga-Stwórcy.
  5. Czyńcie sobie ziemię poddaną i szanujcie ją!”.
  6. Człowiek został powołany nie tylko do doskonalenia świata
    i przetwarzania go zgodnie z zamysłem Stwórcy z poszanowaniem wszelkich praw ekologii przez swoją racjonalną pracę i wynalazki, ale także do przekazywania życia w rodzinie. I znowu człowiek przeinacza, a nawet przeszkadza
    w spełnianiu zadań rodzinom na świecie. Nie tylko nie służy życiu, ale chełpi się z coraz to nowych wynalazków przeciwko życiu zarówno tych, którzy są jeszcze w łonach swych matek, jak również tych, którzy przyszli na świat i muszą ginąć z powodu różnych plag: głodu, ognia, wojny, niesprawiedliwości, prześladowań, braku wolności i z powodu różnych niesprawiedliwości jakie „ludzie ludziom zgotowali”.

Módlmy się: Ojcze nasz i Stwórco rodzaju ludzkiego uwolnij nas przez narodzenie Twego Syna od wszelkiego zła „na niebie i na ziemi i w podziemiach”. Strzeż nas od wszelkich dewiacji, błędów i przeinaczania Twoich planów wobec świata i człowieka. Broń nas samych także od grzechu, abyśmy mogli z nadzieją i w pokoju oczekiwać powtórnego przyjścia Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa:

  1. Bo Twoje jest Królestwo, potęga i chwała na wieki wieków. Amen.

(Można w tym miejscu zaśpiewać albo odmówić tzw. Suplikację lub II część litanii do Imienia Jezus)

całość kończymy błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem i uroczystym „Te Deum” (Ciebie Boga wysławiamy)
i stosowną pieśnią np. Nowy Rok bieży czy też Podnieś rękę Boże Dziecię…, jeśli nabożeństwo odbywa się w kościele dla całej wspólnoty parafialnej.

 

 

 

 

 

 

 

Zakończenie

„… aby człowiek stawał się Biblią!”

 

 

W jednym z westernów amerykańskich, które oglądałem
w młodości bohater wypowiedział nad mogiła swego ojca znamienne słowa: „Ojciec był dla mnie Biblią!” czy człowiek może być tak cenny jak Biblia? Widocznie może skoro te słowa zapamiętałem i utkwiły mi w pamięci i swego czasu napisałem po śmierci mego ojca krótki czterowiersz oparty na tej wypowiedzi:

„Ojciec” Nie potrzeba zbędnych słów,

ani poezji, pieśni, tam-tamów,

wystarczy to jedno świadectwo:

„Ojciec był dla mnie (także) Biblią”.

Najwidoczniej spotykamy się z „Biblią” nie w postaci książkowej, ale w postaci żywego świadectwa wiary. Modlitwa, pobożność, życie z wiary naszych rodziców i otoczenia stanowi najwcześniejszą „biblię”.

Chociaż muszę powiedzieć i wyznać, iż także z Biblią
w postaci książkowej spotkałem się bardzo wcześnie. Mój stryj, który przeszedł do historii jako „ojciec powojennej Biblistyki” ks. prof. Stanisław Łach, autor szeregu książek i publikacji z tej dziedziny ofiarował memu bratu z okazji chrztu „Pismo św. ST
i NT w obrazach”. Była to najbardziej oglądana i czytana książka w rodzinie. Pamiętam jak sam często lubiłem oglądać tę księgę i pytałem usilnie starszych w rodzinie, co to są za postacie, zmuszając ich w ten sposób do czytania i opowiadania Biblii.

Później w szkole podstawowej, zwłaszcza w początkowych latach nauki religii niezapomniane były lekcje z katechetę
ks. dr. Józefem Pączkiem, który po prostu jakby pędzlem artysty malował historie biblijne. Lubiłem nawet z niektórymi kolegami przychodzić wcześniej na lekcje religii i przeglądać te duże obrazy pomocne do nauki religii w szkole.

Wzrastałem w wierze w okresie przedsoborowym. W zasadzie nie wolno było indywidualnie czytać w całości Pisma św. Dopiero Sobór Watykański II otworzył szeroko wiernym dostęp do Pisma św. Zarówno w Kościele jak i katechezie oraz kaznodziejstwie czy też przez czynny apostolat biblijny zwł. Rodzin
i młodzieży. Będąc w Seminarium studiując Biblię mogłem powoli odkrywać jej „niezgłębione bogactwa”.

Zawdzięczam to głównie moim Profesorom Pisma św.
w Tarnowie, w Lublinie i Krakowie, a później w Warszawie,
a zwłaszcza mojemu stryjowi, który zachęcał mnie stale jako alumna Seminarium, a później jako księdza do studium Biblii
i języków biblijnych.

Ten „święty bakcyl” do studium Biblii trwa we mnie mimo różnych prac duszpasterskich i administracyjnych. Tak że mogę powiedzieć za R. Brandstaetterem: „Biblio, Ojczyzno moja…”. Także ja modlę się za wszystkich, którzy będą czytać Biblię
i rozważać ją, aby stali się Biblią i w pełni poznali Pana, który stale w Kościele i w rozmaity sposób nawet w czasie podróży
i spaceru, tak jak uczniom z Emaus „wyjaśnia nam Pisma…” (zob. Łk 24,13-35).

Mam nadzieję, że i ta forma modlitewnego spotkania z Pismem św. zainspiruje i pozwoli nam odnaleźć i poznać Pana obecnego w Biblii. Psalmista w najdłuższym utworze Psałterza w Psalmie 119,25 woła do Boga: „Moja dusza przylgnęła (dosł. Przykleiła się) do ziemi. Przez Twoje Słowo ożyw ją”. Obyśmy wszyscy w Twoim słowie ożyli i odnowili oblicze swojej duszy i całej ziemi jak znowu po 20 latach wołał Ojciec Święty w czasie V pielgrzymki do Ojczyzny w 1999 r.

„O Biblio,

Biblio,

Biblio,

Stolico Pana

Wschodząca nad szaleństwem bezładu

I przepaściami zamętu.

Módl się za tych, którzy w ciebie wierzą

I za tych, którzy o tobie wątpią.

Módl się za tych, którzy cię czytają,

I za tych, którzy nie umieją cię czytać.

Módl się za tych, dla których jesteś Prawdą,

I za tych, dla których jesteś zbiorem Orientalnych baśni”

(Krąg biblijny, Warszawa 19802, s. 2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spis treści

 

 

Wprowadzenie…………………………………………………………………….

Wielki Piątek……………………………………………………………………….

Siedem słów Jezusa na krzyżu……………………………………………….

Wielkanocne orędzie…………………………………………………………….

Weźmijcie Ducha Świętego…………………………………………………..

Manna i Pascha NT………………………………………………………………

Gdy się modlicie………………………………………………………………….

Błogosławieni……………………………………………………………………..

Matka Boga i Siostra wszystkich ludzi……………………………………

Św. Józef……………………………………………………………………………

Droga wszystkich ludzi………………………………………………………..

Marana tha – Przyjdź Panie Jezu……………………………………………

Adwent w „domowym Kościele” czyli w rodzinie…………………..

Zesłał Bóg Syna swego…………………………………………………………

Jak szybko płynie życie…………………………………………………………

Zakończenie………………………………………………………………………..

 

 

 

 

[1]  Dei Verbum, nr 25.

[2]  List do rodzin, 2.02.1994, nr 2.

[3]  Więcej na ten temat możesz przeczytać w mojej książce: Z myślą o rodzinie, Tarnów 1995, zwł. s. 163-169.

[4]  Ten schemat w języku niemieckim, który otrzymywał każdy z uczestników tego zgromadzenia.

[5]  Można ten modlitewny wstęp podzielić pomiędzy osobę prowadzącą (P),
a osoby uczestniczące w kręgu biblijnym (W).

[6]  Gdy rozważanie Słowa bożego odbywa się w większej grupie można zrobić wtedy uroczystą intronizację pisma św. lub wystawienie Najświętszego Sakramentu wprowadzając stosowną pieśń, albo psalm pokutny, a nawet homilię zwłaszcza wtedy, gdy prowadzącym jest kapłan.

[7]  Można w tym miejscu zaśpiewać pieśń wielkopostną rozpoczynającą się od tych słów, itp.

[8]  Można użyć innego responsorium: np. „Któryś cierpiał…”

[9]  Wykorzystano głównie myśli i układ z modlitewnika: Gotteslob-Andacht für die Fastenzeit, Nr 7741-7 wydanego dla wiernych obszaru języka niemieckiego staraniem episkopatów: Deutschlands, Osterreichs… 1975 r.

[10]  T. Olszański, W światłach Męki Pańskiej. Rozważania pasyjne, Kraków 1989, s. 9.

[11]  Można w tym miejscu odczytać ten charakterystyczny tekst ewangelii kończąc go np. stosowną pieśnią wielkopostną, czy też chwilą milczenia lub też modlitewnym dialogiem itp.

[12]  Można w tym miejscu wykorzystać modlitwy z „Koronki do miłosierdzia Bożego” S. Faustyny Kowalskiej, zwłaszcza suplikację: „miej miłosierdzie dla nas i świata całego”.

[13]  Można wykorzystać także inne wiersze tego psalmu w zależności od potrzeby i okoliczności.

[14]  Można jak poprzednio wykorzystać w zależności od potrzeby i okoliczności inne wiersze modlitwy Psalmisty.

[15]  Por. Gotteslo9b, dz. cyt. nr 776,1-7.

[16]     Stosownie do okoliczności można wybrać tylko niektóre frazy w/w wiersza.

[17]     Można zaśpiewać w tym miejscu stosowną pieśń wielkanocną albo zachować święte milczenie.

[18]     Można zastosować jeszcze inne wiersze Ps 116 (Wlg 114-115), albo Psalmy z alleluja.

[19]     Można z rytuału pogrzebowego z tzw. „Śpiewu przed Ew.” wybrać inne responsoria.

[20]     Podobnie jak poprzednio można zaśpiewać stosowną pieśń, albo zachować modlitewne skupienie.

[21]     Stosownie do potrzeb można także z rytuału pogrzebowego wybrać inne czytania ze ST i NT dostosowując je treściowo do słów w/w ewangelii.

[22]     Można użyć innego responsorium: np. „Panie wierzę, pomóż memu niedowiarstwu!” albo „Tak, Panie! Ja mocno wierzę!” (Ew.)

[23]  Chwila refleksji ew. pieśń czy piosenka religijna. Można dodać także dalsza strofę tego wiersza: „Drogi nasze codziennie wiodą do Emaus. Zbyt ciężko Cię rozpoznać i ciężko uwierzyć, żeś zawsze jest kaleka, starcem lub nędzarzem uporczywym, natrętnym i tragicznie biednym”.

[24]     Parafraza wiersza A.A. Mühlbacher ze zbioru „Herbstgedenken” pt. „Geht mit mir”, Kirchenzeitung, 21.9.1989.

[25] Wybór wg potrzeby i okoliczności w jakich odbywa się krąg biblijny.

[26] W tym miejscu można zaśpiewać albo odmówić hymn do Ducha Świętego np. „O Stworzycielu Duchu przyjdź…” albo inną pieśń.

[27]  Można w tym miejscu zwłaszcza, gdy jest większa grupa biorących udział w kręgu biblijnym zaśpiewać pieśń eucharystyczną.

[28]  Można wykorzystać inne jeszcze wezwania z bogatej liturgii eucharystycznej Kościoła np. modlitwy przy błogosławieństwie N. Sakr. Czy nawet wezwania z litanii do Najświętszego Sakramentu.

[29]  Można wykorzystać inne wiersze z mowy eucharystycznej Jezusa w Kafarnaum wg św. Jana 6,22-58 według potrzeby.

[30]  Można wykorzystać dalsze ww. Ps 103 czy innych utworów Psałterza czy też pieśni pochwalnych ST i NT.

[31]  Por. Die Gute Nachricht nach Matthäus (Deustche Bibelgesellschaft: „Die Bibel in heutigem Deustch”, Stuttgart 19822. W objaśnieniu poszczególnych próśb: Ojcze nasz będziemy się trzymać tradycyjnego i katechizmowego ujęcia.

[32]  Por. 7 tez o pracy Bp. Helmuta Krätzl: „Praca nie jest żadną karą Bożą, ale możliwością do rozwoju Twoich talentów” (1); Praca może być ciężka, ale nie posiadać żadnej pracy to o wiele gorzej i ciężej (2); Praca nie powinna nas niszczyć i degradować, ale powinna nam pomóc być więcej człowiekiem (3); Praca niesie radość, kiedy ja wiem dla kogo ją podejmuję (4); co ja mogę zrobić, tego nie potrafi każdy; (5) ….. (6-wyżej); Bóg dał mi ręce do pracy, do miłości i modlitwy (7) Kirchebunt, 20.05.90)

[33]  Można w tym miejscu zaśpiewać pieśń religijną na ten temat: pokój zostawiam wam…

[34]  Tłumaczenie 8 błogosławieństw za: Die Gute Nachricht nach Marrhäus, dz. cyt., s. 16nn.

[35]  Można wykorzystać jeszcze pieśń Anny, matki Samuela ze ST (1 Sm 2,1nn) albo Psalmy o anawim i hasidim np. Ps 111; 113; 18; itd.

[36]  Można jeszcze skorzystać z innych obrazów cierpień Sługi Jahwe
(Iz 53,10nn) albo z pieśni NT o Kenozie Chrystusa: Flp 2,6nn.

[37]  Jako responsorium można użyć słów: (w pierwszym przypadku): „Błogosławieni, którzy się smucą; a w drugim przypadku: „Błogosławieni cisi” albowiem nawet tylko samego wezwania: „Błogosławieni”.

[38]  Można jeszcze skorzystać z innych obrazów cierpień Sługi Jahwe.

[39]  Byłoby wspaniałą rzeczą, aby ta modlitwa, albo jej podobna wypłynęła spontanicznie z serc i dusz uczestniczących w kręgu biblijnym.

[40]  Byłoby wspaniałą rzeczą, aby ta modlitwa, albo jej podobna wypłynęła spontanicznie z serc i dusz uczestniczących w kręgu biblijnym.

[41]  Z codziennej modlitwy SS. Misjonarek Miłości Matki Teresy z Kalkuty (przekł. wolny z j. niem.) por. Modlitwa św. Franciszka z Asyżu.

[42]  Por. H. Firtel, Wunderbare Mutter. Betrachtungen für den Mai – Konat. Wien-Linz-Passau, s. 7.

[43]  Można w tym miejscu zaśpiewać pieśń maryjną np. „Była cicha i piękna…”

[44]  Można w tym miejscu zaśpiewać pieśń: Bądź pozdrowiona Córko Boga Ojca… albo Magnificat, poprzedzając tę ostatnią pieśń takim wstępem:
W Tobie, Duchu Święty śpiewamy razem z Maryją.

[45]  Można użyć jeszcze innych obrazów i zwrotów z tej księgi ST odnosząc je do Matki Bożej albo zastosować niektóre fragmenty z „Godzinek o NMP”.

[46] Andenken an Mariazell; z niemieckiego przełożył B.M. (tłumaczenie wolne)

[47] Por. Gotteslob, dz. cyt., 783, 1-4 zwł. 5.

[48]  Liebe ist Tat. Mitteilungsblatt für sozial – caritative Arbeit in der Diözese St. Pölten, 38g. 2/1990, s. 60.

[49]  Inne opisy powołań w Piśmie św. ST zob. J. Łach, Powoływanie proroków jako wyraz troski Boga – Zbawcy o lud… w: Bóg Zbawca w biblijnych opowiadaniach o Elizeuszu, Szczecin – Warszawa 1987, s. 183-190.

[50]  Por. Gotteslob, dz. cyt., 783, 6-9.

[51]  Można wykorzystać Słowo Boże z Mszy o św. Józefie albo z liturgii Godzin (Brewiarza).

[52]  Można w tym miejscu wykorzystać modlitwę do Św. Józefa odmawianą zwykle po Różańcu albo po litanii Loretańskiej (październik, maj).

[53]  Na końcu można odmówić litanię do św. Józefa i inne modlitwy, i pieśni Kościoła.

[54]  Można wykorzystać także inne czytania korzystając z rytuału pogrzebowego.

[55]  Cyt. z jęz. Niem.: „Der Tod ist groβe Kommunion mit Gott. Deim Tod tritt in uns ein, wie ein liebendes Feuer, umunsere Vollendung in der Einigung zu erfüllen”, por. A. Gruber, Künde die Botschaft München 19742, s. 261.

[56]  Przewodnie myśli wzięto z „Gotteslxob, Andacht im Advent. Die groβen Antiphonen. Hrsg. Przez Episkopaty obszaru j. niem. Nr 771-772.

[57]  Można te myśli wykorzystać również do homilii.

[58] Można wykorzystać inne czytania z liturgii Trzech Królów.

[59]  Można tak jak poprzednio wykorzystać czytania liturgiczne z Niedzieli Chrztu Pańskiego.

[60]  Jako refren można śpiewać po jednej zwrotce pieśni: „Dzięki o Panie…” albo powtarzać inny refren: np. Bóg darzy nas Swym Pokojem i Błogosławieństwem albo też: „Tobie chwała na wieki”.